Текстовые версии находятся в процессе перевода
Hажмите ниже на название

Oсновано на реальных событиях...

Памяти Кшиштофа Бербеки, Мацея Бербеки и всех, кто не вернулся с ГОР.
Всем, кто любит Горы.

Двухтысячный год.
Леденящий холод.
Яцек Бербека с каждым вдохом отчаянно хрипит и кашляет.
Слышит шипящий шум и гул в голове.
В ритме сердцебиения.
У него есть цель.
Вершина.

Всплеск адреналина.
Взрыв эндорфинов.
Очередной свистящий вдох, вырванный у легких.
Следующий.
Еще один.
Каждый — как веха на пути.
Словно последний аккорд симфонии жизни, сыгранный в ревущей метели.
Он не сдается.
Он борется!
Измученный и обессиленный, он с трудом поднимается вверх.

У него есть опыт восхождений на восьмитысячники.
Гашербрум II, Чо-Ойю и Шишапангма – в одиночку, в альпийском стиле.
Гашербрум I вместе с Кшиштофом Велицким, Карлосом Карсолио и Эдом Вистурсом.
За тридцать часов.
Без остановки, от базы до вершины.
Вечное чувство неудовлетворенности, как у всех альпинистов.
Это как наркотик!
Цель жизни.
Иногда путь в один конец.
Без возврата.
Такова цена любви к горам.

Сегодняшняя битва — его пятый восьмитысячник и вторая попытка покорения высочайшей горы мира.
Эверест без кислорода?
Он – первый поляк?
При такой погоде, как сегодня, это безумие!
Ревущий, ураганный ветер, поднимающий тучи снега, усиливается еще больше.
Он хочет сбросить в бездну, на погибель.
Он хочет убить, пронизывая морозом.

Как его отца Кшиштофа 18 марта 1964 года на Дент-д’Эренс в массиве Маттерхорн.
Как его брата Мацея на Броуд-Пик.
О брате он еще не знает.
Это случится только через тринадцать лет.

Восемь тысяч метров.
Зона смерти!
Человек здесь — лишь тень самого себя.
Часы идут.
Боль терзает тело при каждом движении.
Восемь тысяч четыреста метров.
Ровно столько же, как два года назад, когда он, будучи на грани смерти, повернул назад.
Это травма для альпиниста.
Бэд Джек тверд и неуклонен.
Он горец из Закопане.

Он упорно лезет дальше: восемь тысяч пятьсот, восемь тысяч пятьсот пятьдесят, восемь тысяч пятьсот девяносто…
Восемь тысяч шестьсот метров.
Этот проклятый ветер рвет еще сильнее, неся на своих крыльях смерть.
Снова жестоко пытается сбросить его в пропасть.
Восемь тысяч шестьсот пятьдесят метров.
Предел возможностей.
Обрывки дыхания.
Он не чувствует рук. Не чувствует ног.
Он знает, что не может идти дальше, если хочет вернуться.
Разве что не планирует возвращения…
Выбор: жизнь или смерть.
Он принимает решение последним остатком сознания.

КОНЕЦ!
Он сдается.
Осторожно разворачивается.
Ему еще нужно спуститься в базовый лагерь.
Пусть будет «всего лишь» четыре восьмитысячника.
Выживание — величайший успех!
Трезвый расчет и правильный выбор!
Чрезвычайно трудно в таком состоянии и в таких условиях сохранить разум и здравый смысл.
Многим это не удалось…


В это же самое время, на другом конце света, Яцек Бербека разжег камин.
Он заварил любимый ароматный чай с собственным малиновым сиропом, дольками лимона, апельсина, гвоздикой, корицей и имбирем.
Он жадно читал увлекательную книгу о гималайских экспедициях.
Такие книги лучше всего читать зимой в уютном доме.
Летом это уже не то.
Ах, какой подвиг!
Мягкий диван, танцующий в камине огонь, теплые тапочки и чарующий напиток.
Он не продолжил семейную традицию альпинизма.
Он был другим.

Судьба!

Краков, в отличие от Закопане, слишком далек от гор, так что, возможно, поэтому он не проникся этой особенной атмосферой и горной романтикой.
Поэтому не спрашивайте меня, почему Они идут туда, о братстве веревки, не судите – потому что нужно быть ими, чтобы знать и понимать!

В лицее Яцек Бербека из Кракова с друзьями по классу – Паулсоном и Марабутом, а также Яцек Бербека из Закопане – будущий выдающийся альпинист встречались на строящейся автомагистрали A4.
Бэд Джек с друзьями из Академии физического воспитания устанавливал мировой рекорд в круглосуточной, многодневной велогонке.
Вместо уроков в «девятке» ребята ехали болеть и помогать велосипедистам.
Это было интереснее учебы.

Общие корни. Одни и те же имена, одна и та же фамилия, но будущее написало два разных сценария на только что строящейся автомагистрали… жизни.

Оба любят горы, каждый по–своему.
Яцек из Закопане продолжает восхождения. Он – горный гид.
Яцек из Кракова продолжает читать о гималайских экспедициях в уединении дома.

Когда они встречаются, они не говорят о тех, кто не вернулся.

Нет в этом нужды.

Они хранят их в себе!

Моше Раппапорт проснулся на рассвете, покрытый потом, с лицом, искажённым гневом.
Он терпеть не мог сны, в которых появлялся его давно умерший отец.
Глубоко в душе он чувствовал, что эти сны всегда предвещали перемены в его семье.
А Моше не любил перемен.

Эхо их странного разговора всё ещё звенело в его полуосознанной голове.
– Ты, Моше, обладаешь великим Даром! – говорил отец. – Я не могу сказать, в чём он, но используй его мудро и с большой осмотрительностью.
– Но, Tате, я? – ответил Моше, – простой меламед в хедере.
– Какой Дар? – Я ничего о нём не знаю!
– Великий Дар, Моше. У тебя имя Пророка, и у тебя есть Ценный Дар, – настаивал отец. – Иди завтра на рассвете на Пустынную Гору – там ты его найдёшь!
– Но, Tате, завтра должен прибыть Цадик реб Леви Кон из Хеврона, я долго его ждал, должен был в полдень услышать его учение.
– Ай, aй, aй – Моше, – Цадик никуда не исчезнет, а я тебе говорю – иди завтра на Пустынную Гору.

Моше неспешно встал с постели, рукавом стер остатки пота со лба и глубоко задумался.
– Ну понятно, кто бы не хотел иметь Дар? Хотя это нелепо, ведь это всего лишь сонный мираж. – Но так, на всякий случай, из еврейской осторожности – он пойдёт и проверит.
– Кто знает? В худшем случае он потеряет целый день.
И драгоценные учения Цадика.

Солнце палило беспощадно, а воздух над горизонтом каменистой пустыни дрожал в такт ударам сердца, а может, даже быстрее.
Время от времени ветер поднимал клубы пыли Иудеи.
Моше сидел, покачиваясь в тени великой Пустынной Горы, и медитировал.
Ждал Дар.
Прошли долгие часы, но ничего не происходило.
Он боролся с воспоминаниями о детстве и важными учениями Цадика, которые сегодня проходили без него.

Когда солнце достигло зенита, он погрузился в странную дремоту, а может, ему только показалось, что в голове начала звучать детская считалочка:

– энтеле киепеле сигите чяй, рапете капете ай, вай…
– энтеле киепеле сигите чяй, рапете капете ай, вай…

Спустя долгое время он очнулся и решил вернуться домой.
– Я старый и глупый, кто вообще верит в сны? – подумал он с горечью.

Наступало полдень. Зал был переполнен благочестивыми евреями и жителями городка.
Даже на полу сидели желающие услышать светлые учения.
Учёный муж, уважаемый за свою мудрость Цадик реб Леви Кон из Хеврона, медленно, как было у него в обычае, поглаживал свою длинную седую острую бороду и начал проповедь.

– Шалом, шалом, богобоязненные евреи, – начал реб Леви, а затем произнёс торжественным голосом:

– энтеле киепеле сигите чяй, рапете капете ай, вай…
– энтеле киепеле сигите чяй, рапете капете ай, вай…

Сначала слушатели подумали: – Что за необычное начало учения! Мудрость Цадика, воистину, велика!
Но по мере того, как он раз за разом повторял одно странное, рифмованное предложение, по залу начал распространяться ропот удивления, переходящий в тревогу.
– Что это значит? Что здесь происходит? – раздавались вопросы со всех сторон.
Реб Леви Кон закрыл глаза и, охваченный вдохновением, гладя бороду, продолжал повторять всё быстрее и быстрее:

– энтеле киепеле сигите чяй, рапете капете ай, вай…
– энтеле киепеле сигите чяй, рапете капете ай, вай…

Растерянные ученики Цадика подхватили его под руки и быстро вынесли из зала.
– Рэбе сегодня болен, он нездоров, – объясняли они.

Моше Раппапорт, ужиная с семьёй, изо всех сил боролся с усталостью после целого дня, проведённого под знойным солнцем пустыни.
Глаза его слипались от усталости.
Его сын Йегуда, доев, сказал:
– Тате, тебе не о чем сожалеть, что ты пропустил сегодня учение Цадика, ведь сегодня реб Леви Кон сошёл с ума.
– Вместо своего учения он просто без конца повторял какую-то странную детскую считалочку…
– Мешуга!
– Никогда не знаешь, что скрыто даже в самом мудром человеке! – удивился Йегуда.

Но всего этого Моше уже не услышал – он раньше времени погрузился в глубокий сон.

Он видел во сне Великий Дар, которого у него не было.

А потом…

Моше Раппапорт проснулся на рассвете, покрытый потом…

Глоссарий еврейских терминов:
[1] меламед (ивр. מְלַמֵּד) — учитель в еврейской школе – хедере.
[2] хедер (ивр. חדר) — традиционная еврейская религиозная школа.
[3] мешуга (идиш משוגע) – сумасшедший, безумец.

Центральная Европа – ныне Польша. Броноцице.
Пятьдесят три километра к северо-востоку от Кракова.
Три тысячи пятьсот лет до Рождества Христова.
Альбо ранее.

Добромысл.
Таковое имя ему дано.
Единственным он был.
И отшельником.
Из праславянского рода он происходил.
Отец Всебор, мать Будзислава, и весь род велико его чтил.
Видения его, необъяснимые сны и предчувствия неведомые даром слыли.
А упорное стремление к Истине сердце его наполняло.
Отрок сей не ведал, что открыто ему будет.
Не знал, что создаст первый на земле воз четырёхколесный, тремя турами
влекомый, да иные деяния, времена его опережающие.

Любил он в одиночестве бродить по бору бескрайнему.
Там мысли свои развивал.
Лежал на поляне в чаще дремучей.
Смотрел за солнцем, за небом, за живыми существами и растениями всякими.
Ночами вглядывался в бездну звёзд на своде небесном.
Чувствовал связь с неким творением всеобъемлющим.
Постигал, что часть он есть чего-то великого, что извечно пребывает.

– Откуда же я и всё, что вокруг меня? – И для чего всё это?

И было так, что в день единый впал он в забытьё, и казалось, что душа
его от тела оторвалась, странствуя в пространствах неведомых.
– Истинно, Добромысл, не бойся, ибо Я есть любовь бесконечная!
– Бог Я, Всемогущий и Единый.
– Создатель человека и всего сущего!

– Возвести же, Добромысл, сестрам и братьям твоим Славянам, дабы праведными они были,
зла не творили, а всякую неправду гнушали!
– Ибо коварный искуситель, враг мой извечный, Бес, к злому их увлекать станет.
– Жажду убийства, грабежа, алчность, похоть, ложь, страх да ужас всякий приносить.
– Истинно говорю тебе: человек выбор имеет – добро либо зло.
– И будет каждый справедливо по смерти своей за то ответ держать.
– Глаголь это, Добромысл, во Имя Моё.
– Даю тебе премудрость, дар прорицания и силу созидания вещей, что век твой опережают.

Слепец Благодарю Тебя, Всемогущий, – всё по воле Твоей сотворю! – рек Добромысл.
И так и стало.
Среди племён волю Бога Всемогущего до последних дней своих возвещал.
Орудия создал, о коих миру тогдашнему и не снилось.
В том числе воз четырёхколёсный.

Однако ж, как Пророк знал он, что истина ему явленная сквозь века
иными верованиями затёрта будет.
Забыта да присвоена.
Знал он и то, что в месте оном, после названном Броноцице, близ Кургана Древнего,
спустя более пяти с половиной тысяч лет потомки обретут вазу с изображением его воза четырёхколёсного.
А узоры те на вазе – свидетельство таланта его сверхвременного, дарованного Всемогущим.
Будут ли они верно истолкованы и разглашены, или же завистливо преуменьшены да скрыты от мира сего?

Но то уж совсем другая история…

Эпилог:
Чужое хвалите, своего не знаете…

Горячо призываю ознакомиться с эпохальным и по непонятным причинам малоизвестным археологическим открытием на землях польских.

Уникальную неолитическую вазу, украшенную невероятно реалистичными рисунками, в том числе самым древним в мире четырёхколёсным возом, нашли в 1978 году в Броноцице – 53 километра от Кракова.
Вазе более 5500 лет, и она древнее пирамиды Хеопса, а также старше пиктограмм с возами из шумерского города Урук на Евфрате.

Подробно и захватывающе об этом эпохальном, ныне почти забытом открытии написал Михал Ксяжек
в журнале Przekrój: Pierwsze drzewo przydrożne
Стоит отметить, что в Przekrój опубликованы фотографии реконструкции знаменитой вазы.
В моём рассказе на YouTube я разместил снимки оригинала вазы, сделанные Павлом Каминьским.

Благодарю:
Павла Хешена – моего друга, писателя и поэта, мечтателя.
Без него и без необычайного стечения обстоятельств, а также странных совпадений – граничащих
с предопределением, я бы никогда не попал в Броноцице.

Павла Каминьского из Дзялошиц – энтузиаста истории родного края, поклонника фотографии, поэта и общественного деятеля, свидетеля археологических раскопок в Броноцице, человека, являющегося кладезем знаний о вазе и её истории. Автором фотографий оригинала этой бесценной вазы является именно он.
Необычайное провидение свело нас вместе.

Когда-то…
Сейчас…
В будущем…

В деревне звали его "слепым стариком". Зло насмехаясь.
Завидовали сыну его, что должность при правительстве имел.
Пока тепло было, прихрамывая, брёл он по саду, пахнущему травой и яблоками.
– Кто знает? Может, это моё последнее лето? – подумал он, садясь среди деревьев в любимое, раскачивающееся кресло.
Чувствовал лучи солнца, пронизывающие тело. Пробуждали они образы давние, воспоминания волновали, чувства нежно пробуждали.
Был он на границе яви и сна. А может, всё же спал?

Как исправить мир? Всё изменить. Чтоб добра и счастья больше стало. Почему так много войн, ненависти и страдания?

Он знал! Это всё из-за политики, а точнее – из-за людей у власти. Таких, как его сын.
Правители – боги современности. Власть, что опьяняет. Даёт деньги, привилегии и славу.
Тешит эго. Ослепляет. Порабощает.
С веками одно и то же. Divide et impera – разделяй и властвуй.
Люди бросаются друг другу в глотки, и никто не следит за руками правителей. Мастера манипуляции и их лживые медиа создают не сторонников, а своих последователей.
Ослеплёнными, жаждущими мести легче управлять!
Невежды раздают карты и тратят наши деньги на вооружение.
В их интересах – разжигать войны. Исследовать и определить, что пообещать малым, что сказать каждый день, чтобы получить больше поддержки и выиграть выборы.
А потом на годы – гуляй душа, ада нет!
Полнота власти – величайший наркотик мира. Некоторых на вершине ведёт жажда крови – нарциссические психопаты с раздувшимся до предела эго.

Почему так продолжается? Он слепой, но весь мир…??!!
Безумие!
Почему человек не думает, не анализирует и не выбирает мудро?
Веками необразованный народ не имел доступа к знаниям, но сегодня?
В тоталитарных странах это ещё можно понять, но в демократии?
Почему умные люди часто отдают власть злым, глупым, расточительным невеждам?
Власть над своей жизнью и будущим своих детей… За жалкие объедки пустых обещаний, что никогда не будут выполнены? Абсурдная наивность!
Таков ли этот порядок вещей? Это нужно изменить!

Сейчас!

Озарение! Знание обрушилось на него, как гром!
– Во имя Бога, это же очевидно, что делать. Как никто раньше не догадался?
Его идея вводила справедливость. Для всех. Без исключения. Так привлекательно и очевидно, что вскоре охватит весь мир.
Это будет новая, гениальная, идеальная система братства людей и народов.
В сравнении с ней демократия выглядела как доисторическая насмешка. Всё ещё есть надежда…

Слепец улыбнулся с доверием.
– Я должен обо всём этом рассказать» – прошептал он.
Вдохнул воздух, пахнущий яблоками.
– Ещё только немного отдохну.

Сердце слепца билось всё медленнее… пока не остановилось.

ЭТА ИСТОРИЯ НАПИСАНА В ЧЕСТЬ ВОСЬМИДЕСЯТОЙ ГОДОВЩИНЫ ОСВОБОЖДЕНИЯ АУШВИЦА, КАК ПРЕДУПРЕЖДЕНИЕ О РАЗРУШИТЕЛЬНЫХ ПОСЛЕДСТВИЯХ ЧЕЛОВЕЧЕСКОГО ЗЛА!

„В день тот, когда камень зороастрийский почернеет,
и знака на нём узреть невозможно будет,
— громом и огнём конец миру придёт.
Матери заплачут, что детей своих родили…”
Четвёртая Книга Апокрифа Зоара”


Более трёх тысяч семисот лет тому назад.
Пророк Заратустра странствовал по пустынным горам Азии.
Бог открыл ему начало и конец всего сущего.
Безмолвные очертания скал стали свидетелями их встречи.
Один из камней привлёк внимание Пророка.
Быть может, своим ослепительно белым цветом или овальной формой, а может, чёрным символом, который был буквой, та же была цифрой, которая в знак неведомый переходила.
Он почувствовал исходящую от камня неземную силу.
Взял его и передал книжнику из Иудеи, что был у него в гостях.
Как вечное свидетельство встречи с Богом.

Камень пробудился.
Выдернут он был из места, где пребывал веками.
Знал он, что предстоит ему исполнить страшную миссию.
Отправился он в путь по свету, что продлится тысячелетия.
Дабы указать ход времени до конца времён.
С каждым ужасом, свидетелем которого он становился, его некогда белоснежный цвет тускнел, серел и темнел – приближаясь к изображённому на нём чёрному символу, что был буквой, та же была цифрой, что в знак неведомый переходила.
Так будет продолжаться, покуда мир не поглотит огонь.
Тогда камень станет чёрным.
Так, как предсказал Зоар.

Никто и никогда не узнает, является ли темнеющий камень лишь знаком, или он сам порождает зло, в котором участвует!

Белоснежный камень с чёрным символом чувствовал запах кожаного мешка и покачивание верблюда.
Слышал крики проводников.
В Иудее, в долине Элах, у пустынной скалы, о которую спотыкались все, выпал он из сумки книжника.
В десятом веке до нашей эры его использовал Давид в праще, убив ею в поединке Голиафа.
Камень уже не был белоснежным.
Когда Давид стал царём Иудеи, он услышал шёпот в голове: «Возьми прекрасную Вирсавию — жену воина Урии, а его отправь в самую гущу боя — пусть погибнет!».
Так и случилось.
Царь Давид заплатил за это смертью своего первенца, рождённого Вирсавией.
Камень стал серым.

Царь Навуходоносор II вертел в пальцах камень, найденный в разрушенном храме Соломона после завоевания Иерусалима.
Он вглядывался в гипнотизирующий чёрный символ, который был буквой, та же была цифрой, что в знак неведомый переходила.
Наконец, он поработил и изгнал иудеев в Вавилон.
Камень потемнел в его руке.
А может, ему так показалось?

Через пятьсот лет, во время странствий по пустыне, камень нашёл и спрятал в одеждах Иисус, некоторыми называемый Царём Иудейским.
Тогда же в течение сорока дней его искушал злой дух.
После распятия Иисуса камень с чёрным символом достался римскому легионеру, выигравшему его в кости, играя на одежды Мессии.
Камень изменил цвет.

Спустя несколько лет, когда во время побивания камнями легионер нанёс им смертельный удар Стефану, серость камня потускнела.
Что с ним происходило в последующие века — никто не знает.

Позже, проданный купцам, он прибыл на корабле в Англию.
Генрих VIII Тюдор любил держать в руках заморский камень, привезённый ему из Османской империи Томасом Кромвелем.
Король всматривался в чёрный, завораживающий символ, который был буквой, та же была цифрой, что в знак неведомый переходила.
Думал о новой жене и о том, как стать главой церкви.
На протяжении следующих двух веков камень наблюдал за несправедливостью и злом монархии.

Он продолжал темнеть во время Французской революции, став свидетелем террора и тысяч казней.

В Екатеринбурге, в ночь с 16 на 17 июля 1918 года, было душно.
В подвале дома Ипатьева ничего не подозревающий царь Николай II с женой, пятью детьми и слугами позировали для документальной фотографии революционеров.
Они держали в руках подушки с драгоценностями.
Среди этих реликвий был камень, украденный царскими шпионами во время Французской революции.
Вскоре, окутанные пороховым дымом, все они были мертвы.
Драгоценности и камень достались большевикам.

Рейхсляйтер Альфред Розенберг, командующий конфискационным отрядом ERR НСДАП, руководил разграблением Cкифского золота в Крыму.
Среди артефактов он нашёл камень с загадочным чёрным знаком.
Он преподнёс его в подарок своему другу – оберштурмбаннфюреру СС Рудольфу Хёссу, коменданту лагеря Освенцим-Биркенау.
Там камень потемнел сильнее всего.

После освобождения немецкого концлагеря Первым Украинским фронтом Красной Aрмии маршал Иван Степанович Конев взял в качестве трофея с рабочего стола коменданта лагеря тёмно-графитовый камень с проступающим сквозь него чёрным символом, который был буквой, та же была цифрой, что в знак неведомый переходила

После войны камень попал в частные руки в Киеве.
Он стал свидетелем зверств после жестокого вторжения России в Украину.
С каждым зверством он становился всё темнее.

Агент «катса» Аарон Леви из разведывательного отдела Моссада вёз необычный камень в Израиль.
Украинские власти просили провести изотопное датирование и исследовать, почему странный камень меняет цвет.
Самолёт, на котором он летел, был сбит ракетой «Хезболлы» и упал на палестинские территории.
Все на борту погибли.
Камень оказался в руках палестинцев.
Когда он стал свидетелем зверств на Ближнем Востоке, его цвет приобрёл оттенок антрацита.

Время шло, мир не менялся.

В этот день настало время радикальных перемен.
Постоянный комитет Политбюро Коммунистической партии Китая принял секретное решение о начале войны.
Командующий Ракетными войсками Народно-освободительной армии Китая генерал Ван Цзу отдал приказ атаковать Соединённые Штаты и Европу.
Первый удар должен был быть нанесён молниеносно, совместно с Россией и Ираном, сотнями конвенциональных ракет.
Затем в бой вступили бы авиация и сухопутные войска.

Камень стал почти чёрным, так что едва можно было различить символ, который был буквой, та же была цифрой, которая в знак неведомый переходила.

После запуска китайских и иранских ракет произошла катастрофа!
Из-за ошибки в программном коде активировалась устаревшая автоматическая российская система ядерного возмездия, связанная с системой так называемой «Мёртвой руки».
Россия автоматически запустила 1783 ядерные баллистические ракеты с многоголовочными боеголовками по США и Европе!

Ответ мог быть только один.

Тогда зороастрийский камень окончательно почернел, и символ, который был буквой, та же была цифрой, что в знак неведомый переходила, больше не был виден.
Каменные чакрамы, которые с древних времён защищали мир, задрожали, затем раскололись и рассыпались в чёрную пыль.
Защиты больше не было, спасения больше не существовало.
Ослепительная вспышка!!!
Огонь и невыносимый жар слились с оглушительным грохотом, обрушившимся на Землю.

Наступила тьма многовековой ядерной зимы.

Первый солнечный луч коснулся чёрного, овального камня, торчащего из-под оплавленных атомными взрывами скал.
Сквозь его черноту едва-едва пробивался более светлый символ, который был буквой, та же была цифрой, что в знак неведомый переходила.

Знак, не вырезанный человеческой рукой…


Исторический контекст:

1. Заратустра https://youtu.be/kx-Su7m1HTA?si=rvEav5eB-sPtiXuX

2. Давид и Голиаф https://en.wikipedia.org/wiki/Goliath

3. Царь Давид https://en.wikipedia.org/wiki/David

4. Царь Навуходоносор II https://en.wikipedia.org/wiki/Nebuchadnezzar_II

5. Иисус https://simple.wikipedia.org/wiki/Temptation_of_Christ

6. Побивание камнями Стефана https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Stephen

7. Король Генрих VIII Тюдор https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_VIII

8. Эпоха террора https://en.wikipedia.org/wiki/Reign_of_Terror

9. Убийство семьи Романовых https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_the_Romanov_family

10. Альфред Розенберг (НСДАП) https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Rosenberg

11. Рудольф Хёсс – Освенцим https://pl.wikipedia.org/wiki/Rudolf_Höß

12. Иван Конев https://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Konev

13. Освобождение Освенцима https://en.wikipedia.org/wiki/Liberation_of_Auschwitz_concentration_camp

14. Вторжение России в Украину https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_invasion_of_Ukraine

15. Катса (Моссад) https://simple.wikipedia.org/wiki/Katsa_(Mossad)

16. Конфликты https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_modern_conflicts_in_the_Middle_East

17. Ракетные войска Китая https://en.wikipedia.org/wiki/People%27s_Liberation_Army_Rocket_Force

18. Система «Мёртвая рука» https://en.wikipedia.org/wiki/Dead_Hand

(...) потому что прошлое больше не освещает будущее, и человеческий разум блуждает во тьме (...)
Алексис де Токвиль

Пожалуйста, дай мне твой слух – слушай мои слова, ведь они говорят о самом важном.
Для тебя, для меня, для Нее и для Него.

Трудно поверить, что спустя 80 лет после войны ЭТО! возвращается.
Припудренное, усовершенствованное, обогащённое новыми идеями.
Оно поднимает свою буро – коричневую голову и ухмыляется нагло.
Одни говорят, что оно обнажает окровавленные клыки в насмешливой улыбке, другие – что оно улыбается кокетливо.
Здесь и там у него острые когти, не притупленные годами сна.

ЭТО! можно узнать по агрессии, дискриминации, ненависти.
По травле и оскорблениям тех, кто думает иначе.
По гомофобии.
По тщательно замаскированному злу.

И по тому, что ЭТО! неисправимо, слепо к истине.
Оно любит купаться в религиозном соусе.
Gott mit uns!
In God we trust!
С нами Бог!
Tолько с нами!
Остальные – в бездну!

Нет ничего плохого в религии и вере.
Пока они не становятся инструментом для лицемеров, которые говорят одно, а делают совершенно другое.
Тех, кто не выжигает глаза и уши своей двуличностью.

ЭТО! узнаётся по его делам!
Роман Брандштеттер был прав в своей „Литании об избавлении от глупости.”

Легко увидеть, как ЭТО! действует и к чему ведёт.
Оно разъединяет людей – сталкивает их друг с другом.
ЭТО! сеет дезинформацию, полуправду и ложь.
Через СМИ, интернет, с церковной кафедры.
Чтобы никто не мог отличить правду от манипуляции и обмана.
ЭТО! знает всё лучше всех!
Оно поучает, диктует, навязывает!

ЭТО! объединяет своих последователей, потому что они видят, что ЭТО! работает.
Когда они травят других, их лица становятся злыми, угрожающими.
Кто не с нами – тот против нас!
Так было тогда, так есть и сейчас.

Люди против людей… Люди против недочеловеков… Люди???

К счастью, ЭТО! видно невооружённым глазом.
Если ничего не изменится – ЭТО! нас поглотит.
Останется только ЭТО! и дураки перед экранами, фанатики в ярости, бездумные рабы.
И каста тиранов, купающихся в богатстве, которые завершат то, что ЭТО! начало.

Последний шанс!
ЭТО! само по себе не исчезнет.
ЭТО! рассчитывает на равнодушие и страх...

ЭТО???
ЭТО!!!



Роман Брандштеттер: „Литания об избавлении от глупости”

Девиз: Почему глупость так сильно к нам прилипла?
Прежде всего потому, что мы не боремся с ней всей нашей смелостью и не стремимся ко всему освобождению с полной решимостью.
Сенека: Письмо IX к Луцилию

Избавь нас от глупости, Господи!

Мы – выветрившаяся и бесполезная соль.
Мы не умеем жить,
Мы не умеем думать,
Мы не умеем видеть,
Мы не умеем слушать,
Мы не умеем предвидеть,
Мы не умеем извлекать спасительные уроки из несчастий.

И так мы поднимаемся
—Орда людей,
Одержимых жаждой завоеваний—
По крутой лестнице иллюзий,
И её ступени трескаются и ломаются
Под тяжестью наших безрассудных шагов.
Делая всё вопреки здравому смыслу
И естественной склонности к выживанию.
Мы идём по воображаемой дороге
К воображаемой цели.

В наших поражениях мы видим победу,
В победах мы не видим зерна разрушения,
В бессмысленности мы ищем смысл,
А речь,
Эта привилегия и гордость нашего избранничества,
Мы превратили в инструмент пустой болтовни
И уродства,
В ядовитую ложь,
На которой пытаемся построить
Величие человека.

Боже бесконечной мудрости,
Творец совершенной вселенной
И самой прекрасной земли,
Бессмертной души,
И мозга, и серого вещества,
И пяти чувств, и свободной воли,

Избавь нас от хищных когтей глупости,
Этой темноглазой соблазнительницы,
Которая манит нас на каждом повороте истории,
Как уличная обольстительница,

От этой виновницы
Наших глупых замыслов и поступков,
И наших падений,
И нашей пустой жизни,
И даруй нам мудрость очищения.

Нам,
Сынам земли,
Выветрившейся и бесполезной соли.

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.
Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto się wylewał.
Miejsce na ziemi to najgorętsze!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry rytmicznie na horyzoncie swem odwiecznym rytmem drgały. A możeż mu się to jeno zdawało?

Tenże, który wie - Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, iż Prorokiem jest.
Onej godziny wyczekiwał, kiedyż objawione mu zostanie, światłość rozbłyśnie, zaś łaska nań spocznie. Kapłan Zaratusztra latami po rozpalonych pustynnych górach Azji Środkowej wędrował.
Szukał Prawdy jaka od wieków jest.
Prawdy niezmiennej.

A gdyż 30 lat mu minęło, kiejdy w grocie górskiej na rozmyślaniu trwał oto stało się!
Zrazu wszystkiem jestestwem swojem poczuł byt cudowny, nadprzyrodzony.

-Ktożeś ty?” – zapytał w myślach ową istotę Zaratusztra.
-Jam jest Wohu Manah, – Dobra Myśl - Bahman.
-Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztro, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
-Prowadźże, Bahmanie, bom na to czekał!– rzekł myślą Zaratusztra.
-Tedy przed oblicze Ahura Mazdy - Pana Mądrego pójdźmy!
-Pana Wszechrzeczy.
-Stworzyciela wszego.
-Boga Prawdziwego i Jedynego.

I takoż się stało.

Nie minęło ni czasu mrugnięcie, gdy w głębi jaźni swej, wszystkiemi zmysły odczuł Zaratusztra radość niewysłowioną. W chwili onej poznał potęgę nieprzebraną Boskiego Bytu.
Nie maszci należytych słów, bo zaiste nie masz słów, coby Go opisać.
Od praczasu był.
Ninie jest.
Na wieki wieków trwać będzie.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelakiego istnienia.
Początek i Koniec wszelakich rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata tudzież wszech rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
!!!!!!!!!!!!!!!Wszytko.!!!!!!!!!!!!!!!!

I postrzegł Zaratusztra, w błysku onej chwili niezrozumiałe za sprawą Pana. Wielkie tajemnice zostały mu Przezeń ujawnione. Ujrzał przeto to co było od początku świata. Obaczył to, coż musi przy kresie jegoż stać się. Rozeznał takowoż żródło dobra, azaliż istotę i przyczynę zła wszelakiego.

-Otoć zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których wszelki człek przestrzegać winien – rzekł myślą Bóg Ahura Mazda:
-Zacneż Myśli.
-Praweż Słowa.
-Dobreż Czyny.
-Przytem miłość ku wszem żywem istotom.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.

Jeno tyle, acz aż tyle!

-Wiedzże, iż człek każden, udział ma w zmaganiach moich z duchem złym.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

Poczem Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku byłyć dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie. Jedenż dobry, a zły drugiż.
I rzeczą jest, iż dobry bez złego nie istniałby, zaś zły bez dobrego takowoż.
I stało się, że owe dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w mroku wiecznym, nieprzeniknionym.
I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz iż jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za ową światłością, chcąc ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Acz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, iżby zły Aryman dobro wybrał i do tego go nakłaniał.

Jednakowoż rzekł Aryman w sercu swem: -Otom ujrzał słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedyć sam Panem wszystkiego ostanę.
Podstępem w świat jego uderzę.
Tedy, złośliwie wszystkie twory Ahura Mazdy skaził i zbrukał wszelkie stworzenia jego.
Wtedyż czas począł biec.
Ludzie i wszelakie stworzenia starzeć się, chorować i umierać poczęły.
Aryman zaś zjadliwie ziemię skaził, czyniąc ją pustynną, wody mórz zasolił, więdnięcie roślin sprowadził, a na koniec czystość ognia nieskalaną zepsuł, dym tworząc.
Od owych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i walka dobra ze złem trwa odwieczna, w której świat cały do cna się pogrążył.

I rzekł tedy Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w onym dniu stworzenia człeka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem samże wybierał!
-Każden człek po skonaniu swem sprawiedliwie samego siebie rozliczy z uczynków swych, i przystojną karę sobie sam wymierzy.
-Prawi w obliczu Mojem na wieki radować się będą, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe ponieść będą musieli, takoż, jako ofiary ich cierpiały.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki wszem istotom żywym ongiś zgotowali.
-I stanie się na końcu wieków, a dnia tego jeno ja sam znam, iż czas odkupienia świata nadejdzie.

-Onego dnia jać pokonam Arymana, a zło od dobra na wieki oddzielę, zaś porządek doskonały, zwany Aszą, ustanowię. -Umarli zmartwychwstaną, jakoż byli w chwale swej.
-Aryman, Pan Złości, jego demony i otchłań jego wraz z nieprawymi mą mocą i miłosierdziem w akcie wspaniałego zbawienia oczyszczę. -Tedy nastanie świat Boży, który na wieki wieków złączon będzie z wszystkiem stworzeniem i ze wszechświatem całem.

-Ujrzałeś przeto wszystko!” – rzekł w myśli Wohu Manah.
-Idźże tedy, Zaratusztro, a obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, któryż odwiecznie, niestworzony istnieje.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.
-Czcij Go jako Pana Mądrości, któregoż emanacyją miłość jest, prawda, ład i sprawiedliwość - Asza zwana.
-Głośże tedy wszem i wobec, iż oprócz Ahura Mazdy istniejeż druga istota, niestworzona i odwieczna, a zupełnie od pierwszej odmienna - imieniem Aryman, zwana też Angra Mainju.
Istota toż mordercza, złośliwa, kłamliwa, szkodliwa i zgubna.
Mądrości wszelakiej pozbawiona, dobra wszego przeciwnik.
-Takoż uczynię. Toż będzie celem żywota mego!" – rzekł tedy Zaratusztra, przysięgając Panu.


Gdyć ujrzał Zaratusztra okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu pytał Boga Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, czemuż dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemuż tego nie powstrzymasz? -Wszakżesz Tyś Wszechmogący i wszystko uczynić możesz!
I odrzekł mu w myśli Ahura Mazda: -Jam dał ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człek w sumieniu swojem rozważa, co czynić ma i jakże to czynić będzie.
-Po skończeniu żywota swego każdy sprawiedliwie samego siebie osądzi.
-Za złe czyny karę poniesie, którą sam na siebie sprawiedliwie nałoży. Złoczyńcy cierpieć będą w obliczu szydzącego Arymana za swe niegodziwe czyny, jakoż cierpiały ofiary ich.
Znosić będą ból cielesny i duchowy, któryż zgotowali każdej istocie żywej. Zaprawdę powiadam ci, iż oni doznają wszelakich cierpień, które zadali niewinnym.
-Acz człek sprawiedliwy i prawy, nagrodę wielką otrzyma, przebywając ze Mną i na wieki się radując.
-Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którymżem sam was obdarzył?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człekowi świętą jest i dla Boga samego!

-Na ostatek czasu, gdy nieprawi i występni kary swe odpokutują, Nieskończone Miłosierdzie Moje ogarnie wszetecznych i niegodziwych, tudzież ojca wszego zła i nieprawości - Arymana.
-Takać kolej rzeczy jest!” – rzekł Ahura Mazda na koniec.

-Pojąłem otoż cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał tedy Zaratusztra.
I uczynił, jako rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił przez wszystkie dni żywota swego wiarę w Imię Jego.

Azaliż, jako Prorok, widział czas i poznał, iż nauki jego przez tysiąclecia wymazane będą, zaś część ich skrycie zawłaszczona przez inne wierzenia zostanie.
I ujrzał przeto, iż walka wyznawców onych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Atoli tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie.
Wszakoż Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał tedy pewność Zaratusztra, iż kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, przytem wszelakie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swem czynił to w Imię Boże rzekomo - w prawdzie jest on czcicielem Arymana. Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
Onci narzędziem zła jego jest.
I tenże wycierpi, co cierpieli wszyscy, których ukrzywdził.
Zaiste, kara ta straszliwa i sroga!

Takoż było, takoż jest, i takoż będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszech rzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratusztry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.

Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Oraz link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem, z twarzą skrzywioną gniewem. Nie cierpiał snów, w których pojawiał się jego dawno zmarły ojciec. W głębi duszy czuł, że te sny zawsze przynosiły zmiany w życiu jego rodziny. A Mosze nie lubił zmian. Echa ich dziwnej rozmowy nadal dźwięczały w jego półświadomej głowie. -Ty, Mosze, masz wielki Dar! - mówił ojciec. - Nie mogę wyjawić jaki ale używaj go mądrze i z wielką rozwagą. -Ale, tate, ja? - odpowiedział Mosze, prosty mełamed [1] w chederze? [2]-Jaki Dar? Nic o nim nie wiem! -Wielki Dar, Mosze. Masz imię po Proroku i masz Cenny Dar - upierał się ojcciecc. - Idź jutro o świcie na Górę Pustynną - tam go odnajdziesz! -Ale tate, jutro ma przybyć Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu, czekałem długo na niego, miałem w południe wysłuchać jego nauki. -Aj, Mosze, Cadyk nie zniknie, a ja ci mówię - ty jutro idź na Górę Pustynną. Mosze wstał niespiesznie z łóżka, otarł rękawem resztki potu z czoła i głęboko się zamyślił. -Wiadomo, każdy by chciał mieć Dar, choć to niedorzeczne, bo to tylko mara senna. Ale tak ot, na wszelki wypadek z żydowskiej ostrożności - pójdzie i sprawdzi. Kto wie? Najwyżej straci cały dzień. I cenne nauki Cadyka. Słońce paliło niemiłosiernie, a powietrze na horyzoncie, usianej ostrymi skałami pustyni, zdawało się drgać w rytm uderzeń serca, a może nawet szybciej. Od czasu do czasu wiatr wzniecał tumany pyłu Judy. Mosze siedział, kiwając się rytmicznie w cieniu wielkiej Góry Pustynnej i medytował. Czekał na Dar. Minęło wiele godzin i nic się nie działo. Walczył z cisnącymi się do głowy myślami o dzieciństwie i doniosłych naukach Cadyka, które go dzisiaj ominą. Gdy słońce było w południowym zenicie zapadł w dziwny letarg, a może tylko mu się wydawało, że w głowie zaczęła mu się kołatać dziecięca wyliczanka: entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Po dłuższym czasie ocknął się i postanowił wrócić do domu. -Jestem stary a głupi, kto widział wierzyć w sny - pomyślał zrezygnowany. Zbliżało się południe. Sala była wypełniona po brzegi świątobliwymi Żydami i mieszkańcami miasteczka. Nawet na ziemi siedzieli chętni do wysłuchania światłych nauk. Uczony w piśmie, wielce szanowany za swoją mądrość Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu głaskał powoli, jak to miał w zwyczaju swoją długą, siwą, szpiczastą brodę i rozpoczął nauki. - Szalom, Szalom, bogobojni Żydzi - rozpoczął Reb Levi, a następnie rzekł arcypoważnym tonem: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Na początku słuchacze pomyśleli: - Cóż za nietypowe rozpoczęcie nauk! Mądrość Cadyka zaiste wielka jest! Ale w miarę upływu czasu, gdy powtarzał w kółko to jedno dziwne, rymowane zdanie, po sali zaczął się nieść szmer zdziwienia, przechodzący w zaniepokojenie. -Cóż to ma być? Co to tutaj wyprawia się? - padały zewsząd pytania. Reb Levi Kohn zamknął oczy i natchniony, głaskając brodę nie przestawał coraz szybciej i szybciej powtarzać: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Zdezorientowani uczniowie Cadyka unieśli go pod ramiona i szybko wynieśli z sali. -Rebe jest dzisiaj chory, niedysponowany on jest - tłumaczyli. Mosze Rappaport, jedząc wieczorną strawę z rodziną, walczył z całych sił ze zmęczeniem po całym dniu spędzonym w skwarze pustyni. Kleiły mu się oczy do snu. Jego syn Yehuda po posiłku powiedział:- Tate, ty nie masz czego żałować, że opuściłeś dzisiaj nauki Cadyka bo dzisiaj Reb Levi Kohn oszalał. -Zamiast swoich nauk powtarzał tylko w kółko dziwną dziecięcą rymowankę… -Meszuga! [3] -Jak to nigdy nie wiadomo co siedzi w najmądrzejszym nawet człowieku! -dziwił się Yehuda. Ale tego wszystkiego Mosze już od syna nie usłyszał bo wcześniej wielce znużony spokojnie zasnął. Śnił o Wielkim Darze, którego nie miał… A później… Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem... słowniczek pojęć hebrajskich: [1] mełamed (hebr.) - nauczyciel w żydowskiej szkole - chederze [2] cheder (hebr.) - szkoła żydowska o charakterze religijnym [3] meszuga (hebr.) - szaleniec, obłąkany

Było to dawniej niż dawniej jest dawniej.
Zgarbiony i pomarszczony.
Watykański skryba.
Rozumny wielce i w naukach wszech biegły.
Mądrości czasu minionego strażnik.
W zimnych komnatach od zawsze święte księgi przepisywał.
I obce mowy studiował.

Z każdą literą skreśloną, z każdą stroną przepisaną, jego serce
w rytm kościelnych dzwonów bijące w mistycznym tańcu się unosiło.
Sztuka pisania modlitwą mu się zdawała, zaś teksty w wieczne świadectwo obecności Wszechmogącego
się przemieniały.

Czas piętno nieubłaganie odcisnął.
Dłonie jegoż, niczem drzew starych korzenie, stwardniały.
Nie mógł tedy pisać.
Zaś księgi zgłębiać zdolnym był.
Jakoż święte pisma badać.
Rozważał tedy istotę i naturę Wszechmogącego.
I źródło zła odwiecznego, któreż go zawsze trapiło.

Dnia pewnego, na pergaminy za księgami skryte się natknął.
W drżące, starcze dłonie ledwie czytelne manuskrypty ujął.
O perskim Kapłanie i Proroku o imieniu Zaratusztra mówiły.
Tekst awestyjski skrybę do cna oszołomił!
Zaratusztra przed tysiącami lat żywot swój wiódł.
Za sprawą ducha Dobrej Myśli objawiłż się mu Jedyny Bóg Wszechmogący - Ahura Mazda.
Odsłonił onż prorokowi początek wszechrzeczy.

Czytać skryba począł:
„A takoż to było:
Na początku były dwa Duchy Bliźniacze, działające w myśli,
w słowie i w czynie.
Jedenż Dobry, a Zły Drugiż.
I rzeczą jest, iż Dobry bez Złego nie istniałby, zaś Zły bez Dobrego takowoż.
Stało się, że owe dwa Duchy Bliźniacze ustanowiły Życie
i Niebyt, aż po kres istnienia świata.”

- Czyż Zaratusztra naszego Pana obaczył? - Skryba do głębi się zamyślił.
- Wszechmogący to dobro tudzież zło zarazem? – z trwogą dociekał.
- Azaliż Stwórcą on wszystkiego, co widzialne oraz niewidzialne.
- Tedy i zło z Jego ręki pochodzić może!

Myśl ta przejęła go jakoż plugawy robak toczący, co wgryza się głębiej
i niepomny godzin ni dni bez ustanku to roztrząsał.
Oczy w głąb mu zapadły, zaś twarz poszarzała, jakoby dusza zeń uchodziła.
Bywało, iż nocami korytarzami Watykanu się błąkał, z świecą się tlącą.
Bladym światłem cienie rzucał, co to jak upiory za nim się snuły.
Usta Skryby, spękane od modłów i dręczących myśli, słowa szeptały,
co przerażenie w sercach współbraci wzbudzały:

-Quis es, Omnipotens? -Kimżeś Ty, Wszechmogący?
-Czymże jesteś?
-Dobrem jeno, czyliś złem takowoż?

Mnisi, co go napotykali, wzrok odwracali, nie chcąc zjawy owej widzieć.
Zaś niektórzy szeptali, iż sam diabeł przez niego przemawia.
Przełożeni jego świętokradztwem wzburzeni, ciężar w nim widzieli,
co na zgromadzenie rzucony jest, jakoby kamień młyński u topielca szyi.
Zawistni bracia, ci co z dawna go nie cierpieli nań donosili.
-Herezje to! Mowa potępiona na wieki! – szeptali, a języki ich niczym miecze ostre były. Chwili sposobnej czekali, iżby nań oskarżenia rzucić.

Owej nocy, gdy pełnia księżyca jakoż oko Boga z niebios patrzała,
Skryba na odrzwiach celi swej wielki symbol nieznany spostrzegł.
Znak dłonią wyryty, której nikt nie obaczył.
Symbol ów literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś
nadprzyrodzony przechodziła.
Znaku tegoż mimoż uczoności swej nie znał.
Dusza jego zadrżała, jakby na granicy poznania stał,
boż wiedział, iż co przyszło, nie z tego świata było.
Coś pradawnego w głębi istoty jego się ozwało.
Dłoń trzęsła się, gdy symbolu dotykał,
sposobem dla człeka niepojętym wyrytego.
Gorejący był i jakoby życie i moc wielką w sobie miał.
Znak ów tajemnicę zawierał, potęgę acz przy tym niepokój.
Wtem z celi jegoż, ciche jak szept, dobiegło podłogi skrzypnięcie.
Wszedł do celi, z bojaźnią się rozglądając.
Tamże przestrzeń i czas wydawały się jakoby zmienione – powietrze
gęstsze, czymś niewidzialnym przesycone, a czas zwolnił.
W kącie, gdzież przed chwilą jeno pustka ziała,
teraz postać jakowaś widniała.
Jejż ciało drgało i falowało na granicy jaźni, bytu, światła i cienia.
Oczy zaś płonęły blaskiem nieziemskiego światła,
wszechdobrego i mrocznego zarazem.
Serce mu zamarło.
– Quis es? – wyszeptał, ledwie oddech łapiąc. – Kimże jesteś?
– Ego sum qui sum – posłyszał głos, którego nie sposób było opisać.
Brzmiał jak mnogość głosów naraz.
-Jam jest, którym jest.
-Lecz czy wiesz, czymżem jest?
Postać uniosła prawicę, a światło świecy w owej chwili zgasło.
-Zło nie jest oddzielone od dobra, tak jakoż ci się wydawało
–rzekła istota.
-To ty – ludzki rozum, słaby i wątły, co złączone dzielisz.
-Wszak ja jestem początkiem i końcem, światłością i ciemnością,
nadzieją i strachem.
-Jam jest wszem.
-Jam WSZYSTKO!
-Powiadam ci – w człeku każdem takowoż dobro i zło na me podobieństwo jest!
-Zaprawdę więcej ci rzeknę – Jam jest w tobie jakoż we wszelakim stworzeniu, co żywot ma.
–Toż to bluźnierstwo... – wyszeptał Skryba, czując słowa
w gardle mu grzęznące. – Bogiem żeś, czyś demonem?
–Czyż zaprawdę nie wiesz? – postać o oczach świetlistych odrzekła.
–Kiedyś pytał, czy Wszechmogący zło stworzył – toś mnie pytał.
-Jam echem twych myśli wątpiących, cieniem wiary twojej.
-Jam ten, któregoż się lękasz.
-Przybyłem by zwątpienie twe rozwiać.

Skryba zimno poczuł, które przeniknęło go do szpiku kości.
Poruszyć się nie mógł, jakoby jego ciało w czasie zastygło.
Poznał, iż przed prawdą stanął, jakowej umysł człowieczy
żadną miarą pojąć nie może.

Było to czymś więcej niż więcej jest więcej.

- Zatem wiedz, człecze, iż... - jeno usłyszał, albowiem wrota celi rozwarły się.
Zadrżał.
To wiary strażnicy, współbracia jego, jako heretyka pojmać go przybyli.
Klęczącego na ziemi go obaczyli, twarzą do kąta pustego zwróconego.
Oczy jego były szeroko rozwarte, niczym jeziora wielkie a ciemne i jakoby
na coś patrzały, czego nikt inny dostrzec nie potrafił.
-Słuchamż Panie, słuchamż - szeptał.
-W imieniu Świętej Inkwizycji… - słowa go dobiegły.

Stał otoczony szczapami drewna, gdy ogarniały go płomienie stosu.
Pod stopami ogniem lizane, odrzwia celi swej dojrzał i ów symbol tajemny,
który literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś nadprzyrodzony
przechodziła.
Wpatrywał się weń i bólu nie czuł.
Bezkresnie Boga miłował!
Bez baczenia czyż był Dobrem jeno czyż Dwoistością.
- Niktże za żywota ziemskiego prawdy tej nie zazna! - w duszy swej pojął.
Na ostatek w umyśle jego zakołatało: - Jam szczęśliwy.
- Przed obliczem Jegoż stanę, toż zapytam.

- Quis es, Domine?

Kimże jesteś Panie?

-

Świtało.
Było cicho jak makiem zasiał.
Starzec Profeta, siwą, pobrużdżoną zmarszczkami głowę oparł na steranych rękach.
Niczego już nie pragnął.
Wiedział, że umiera - w końcu był Profetą.
Czuł chłód poranka.
Przenikał go do szpiku kości.
Powiew wiatru przynosił znany zapach mokrej ziemi i liści.
Jego serce biło nierówno, a w głowie kłębiły się myśli.
- To już koniec - myślał, a jednocześnie początek czegoś nowego.
Był tego ciekaw.

Wszystko toczyło się torem, który On i jemu podobni dawno przewidzieli.
- Najlepsza pora do ostatnich rozważań o Świecie - pomyślał ze smutkiem.
- Jaki jest ten Świat?
- Jaki jest Człowiek?
Przed nim zgłębiali to inni. Czy to coś zmieniło?
- Nic, a nic!

Piękno Świata zawsze odurzało zmysły Profety.
Miliony barw w odwiecznym tańcu światła i cienia malowały pod jego powiekami magiczne płótno.
Góry, rzeki, lasy, morza skrywały w sobie wielkie tajemnice tysiącleci.
Były w nich zaklęte, dawno zapomniane historie.
W tym odwiecznym spektaklu natury, Profeta podziwiał wielki cud narodzin, najczystszy akt stworzenia,
gdzie nowe życie, jakby od niechcenia wyłaniało się z mroku nicości, wnosząc nadzieję...
I miłość.

Świat krył też makabryczne cienie.
I przerażające zło.
Wojny niosły krzyk bólu, a śmierć milionów zbierała żniwo niewinnych.
Zatruta chciwością rana na Matce Ziemi niszczyła odwieczną harmonię
i prowadziła do tragedii.
Nieugaszony pożar żądzy i zachłanności trawił ludzkie serca.
Namiętności i kłamstwa splamione zdradą wirowały w chaotycznym, chocholim tańcu.
Ludzkość była nieustannie pogrążona w swoim danse macabre.
Oszukać, ograbić, odebrać wszystko!
I zabić!
Tak było od początku. Tak jest. Tak będzie.
Nie da się tego zmienić!
Na nic przestrogi Mędrców, Wieszczów i Proroków!
Starzec Profeta wiedział, że Świat musi utopić się we krwi.
Już kończy się czas!
Starca Profety i Świata - widział to z przerażającą jasnością.
- Człowiek, stworzony na JEGO obraz i podobieństwo? - wymamrotał na koniec szyderczo.
- Ech, chyba ktoś przed tysiącleciami wymyślił i napisał o jedno zdanie za dużo…
-taka była jego ostatnia, świadoma myśl.
Potem wziął od niechcenia ostatni oddech.

I umarł...
Tak, jak umrze Świat!
I ludzkość!

Zwyczajny dzień.
W tej samej chwili w różnych miejscach na świecie nastąpiły niecodzienne zdarzenia.

W Jerozolimie w dzielnicy Me’a Sze’arim Ryfka Rosenkrantz rozbiła lustro.
- Tak ja lubiłam to lustro - pomyślała ze smutkiem.
- Ajajaj, siedem lat nieszczęścia zdarzyć się może.
- Tfu, Tfu, tfu - splunęła trzy razy, ażeby odczynić po żydowsku.

W Midtown West w Nowym Jorku Patrick Murphy świętował szczęśliwy traf. Wygrał na loterii 188 milionów dolarów.
- Zleciłem dla wszystkich przelewy! - Na początek po milionie! - powiedział do rodziny.
- Teraz wreszcie będziemy mogli pożyć - dodał.
Po czym osunął się na ziemię.
Umarł.

W miasteczku Sitapur Rama Devi urodziła dziecko z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami.*
Wywołało to strach w całej okolicy.
Ojciec dziecka Ramphal rzekł: - Jesteśmy błogosławieni!
- To znak! - mówili mieszkańcy miasteczka. - Trzeba zapytać Guru, co oznacza.
- To już drugie takie dziecko w okolicy w ciągu roku - powtarzano.
Po naradzie wysłano Samira Jabbi, który studiował święte księgi, do Guru Amara Sahiba.
Dziewczynka jedną głową się uśmiechnęła, a drugą zapłakała.
Dwie ręce złożyła jak do modlitwy, trzecią zacisnęła w piąstkę, a czwartą wykonała obraźliwy gest.
Zapewne szybko by uciekła korzystając z czterech nóg, ale nie umiała chodzić.

W Moskwie w Pałacu Senackim Prezydent Rosji po obiedzie czknął cztery razy, przestał widzieć na prawe oko, lewym zaczął szybko mrugać i począł chodzić tyłem wydając odgłosy gdakania.
Zabrano go do podziemnego ambulatorium i wezwano okulistę, akademika Fiodorowa oraz neurologów.
Wojsko postawiono w stan stałej gotowości bojowej.

Kustosz katedry na Wawelu ks. prałat Zbigniew Szyszko-Firlet kolejny raz przyłożył głowę do kamienia.
Był w nieudostępnianych zwiedzającym podziemiach kościoła św. Gereona.
Cisza dzwoniła mu w uszach.
Miał wizję.
- Tak mało czasu! - upewnił się.

W czasie wiadomości na żywo, gwiazda telewizji CNN Jenny Kirsch uniosła oczy ku górze i trzykrotnie zagulgotała, niczym rozzłoszczony indor.
Następnie zwinęła usta w trąbkę i wybałuszywszy oczy zaczęła wydawać odgłosy starej lokomotywy.
- Szu, szu, szu,
- Szu, szu, szu,
Realizator wiadomości zerknął na scenariusz i po szóstym odgłosie lokomotywy puścił reklamy.

W Johannesburgu na wzgórzu Witwatersrand pomocnik archeologa Raymond Cork odkopał czaszkę oraz kości Australopiteka.
Było gorąco.
Pociemniało mu przed oczami.
Raymond miał udar.
Gdy się ocknął, zaczął mówić w czystym sanskrycie.
- santi, santi - शान्ति (sanskr. śānti) - powtarzał jak mantrę.

Oprócz powyższych zdarzeń w tym momencie nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło.
Wszystko było jak zwykle.
Ludzie rodzili się i umierali, dzieci wychodziły do szkoły.
Owady zapylały kwiaty.
Handlowano na placach targowych, jedzono i pito.
Zwyczajny dzień.
Nie było błyskawic, gromów i archanielskich trąb.
Zapowiadanego Armagedonu.

Wtedy Bóg zatrzymał czas…


*fakt autentyczny
Urodziny dziecka w Indiach z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami: UWAGA - szokujący film!
O czakramie wawelskim: Czakram
Kości australopiteka: Przystanek Nauka

Czym jest czas?
Zamyślił się zegar... pomiędzy... a... pomiędzy.

Mógłby się zatrzymać i pomyśleć o tym dłużej, a może mu się tylko wydawało…
Jego serce - rozedrgane wahadło, szeptało mu, że czas jest dziełem Boga.
On był twórcą czasu i On go zakończy u kresu kresów.
- Bez czasu nic by nie było, ani dobrego, ani złego - rozmyślał.

- Nie byłoby życia!
- Nie byłoby śmierci!
- Wszystko by stało w miejscu, jak na jarmarcznym obrazie.
- Nie byłoby też jego.
- Bo po co komu zegar, kiedy nie ma czego odmierzać?

- Ciekawe jak będzie, gdy kiedyś Bóg zatrzyma czas?
- Pękną wtedy serca zegarów…
- Wierzę, że Bóg ma na to jakiś plan... - westchnął z nadzieją.
- Ma!!!
- Jak to Bóg!...

Od zawsze wybijał tonami kwadranse.
Niższymi dźwiękami półgodziny.
A najniższymi uderzeniami godziny.
Umiał dobrze liczyć.
Nigdy się nie mylił!

Wydawało mu się, że jest dobry.
W duszy swojej napiętej sprężyny taki chciał być...

Odmierzał czas narodzin, począwszy od pierwszego oddechu i czas ostatniego tchnienia...
Towarzyszył wszystkiemu i zawsze...

Marzono o cofnięciu czasu i zrobieniu czegoś inaczej, ale nikomu się to nie udało.
Może jednak oszukiwał i nie odmierzał czasu równo dla wszystkich?
Starzy ludzie mówili:
- Czym żeśmy starsi, tym szybciej mijają godziny, miesiące i lata...
- Zrób z tym coś!

Nie potrafił!
I zegar sam już nie wiedział, czy czas minął.
Płynie. Czy tylko trwa…

Nie miał czasu dłużej o tym myśleć, bo właśnie minęło pomiędzy.
Pomiędzy a pomiędzy przeznaczone na rozmyślania.
Musiał dalej odmierzać czas.

Aż po sam kres…

zamykasz oczy, nadchodzi sen
widzisz obrazy przeżytych dni
i chwila tamta i przebłysk ten
to czas miniony zniknął jak cień

nauczyciele, kioskarz zza rogu
oni odeszli, daleko stąd
najbliżsi, dalsi, ci z twojej drogi
czy się spotkacie nie wiesz, bo skąd

…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…
mam twoją twarz i włosy płowe
uczucia wszystkie przypomnieć mogę
…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…

i nie oceniaj, nie osądź znowu
nie wierz tym kłamcom, co lepiej wiedzą
z Bogiem na ustach a sercach z lodu
ich poprzednicy już w piekle bredzą

…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…
mam twoje myśli i oczy twe
nic co byś chciał nie skryje się
…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…

bo co ma być, to stanie się
nic nie poradzisz, mignie jak sen
z tobą, bez ciebie - minie ten dzień
„dziś” możesz zmienić - przeszłości nie!

…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…
przeczuciem czuję, czy szóstym zmysłem
że życia dar, jak bańka pryśnie...
…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…

Anuszka olej rozlała już…

Z całego serca życzę Ci żebyś:
Mógł w zdrowiu cieszyć się życiem.
Kochał i był kochany.
Wierzył, że wszystko jeszcze przed Tobą.
Dostrzegł w ciemności to, co najważniejsze, co się liczy, co drogie.

Abyś:
Znalazł człowieka, który Cię nie sprzeda nawet, gdy będzie mógł na tym zarobić.
Nie sprzedał przyjaciela nawet kiedy będziesz mógł na tym zarobić.
Potrafił słuchać i dostrzec drugiego człowieka.
Miał wiarę w ludzi.
W świat.
Nie bał się przyszłości.

Byś:
Witał każdy dzień z uśmiechem i radością.
Nie oceniał, pomimo, że robią to inni.
Wybaczał.
Leciał odważnie w przyszłość na puszystych skrzydłach swojego anioła.

Wiem, jak to wszystko jest trudne.
Ale zależy od Ciebie!

Już nie pędź tak!
Stań na chwilę, pomyśl co naprawdę jest ważne!
Może słowo „przepraszam”?
Życzliwy uśmiech.
Dobre słowo.
Spojrzenie w głębię oczu i dotyk..
Miłość i przyjaźń.
Wzruszenie, łza w oku.

Tyle jeszcze możesz zrobić dobrego – to jedyna rzecz, z którą powinieneś się spieszyć…

Wiersz szalony dziś napiszę:
Uzbierałem garnek szyszek,
Zaraz też żem pożarł go,
Były smaczne że ho, ho.

Nagle szyszki drapią, palą,
Brzuch mi pawie rozwalają,
Pytam siebie gdzie tu racja,
Zaraz będzie perforacja.
Więc zażyłem leków garstkę,
Oraz kropli też naparstek.

Me jelita popychają,
Szyszki się gdzieś wybierają.
Którą stroną wyjdą sobie?
Górą, dołem co ja zrobię?
Opcje jak wiadomo dwie,
Kto pomyśli ten już wie.

Czuję, że się finał zbliża,
Pewnie ktoś mi naubliża,
No bo przecież Wy nie wiecie,
Już wyszedłem jestem w mieście.

Poty biją, serce łupie,
I ciśnienie rośnie w du…
Nie wytrzymam puszczę już,
Niech bitewny padnie kurz.

Jak myślałem tak zrobiłem,
I się wtedy obudziłem.
To nie koniec wiersza tego,
Odrobinkę szalonego.
Czas na morał jest przy końcu,
Słuchaj zatem mały dzwońcu.

Konsekwencje czynu twego,
Zawsze dorwą Cię kolego!
Drugi morał też wynika,
Dla każdego samotnika,
Sen czy jawa nieistotne,
Życie ciężkie jest SROmotnie!
Trzeci morał, kończyć czas,
Z kupą zapierniczaj w las!
Ten ostatni był przyziemny,
Ale wierzcie jakże cenny...