גרסאות הטקסט נמצאות בתהליך תרגום - לחץ למטה על הכותרת

מבוסס על עובדות...


לזכר קרזישטוף ברבקה, מצ'יי ברבקה וכל אלה שלא חזרו מההרים.
לכל אלה שאוהבים את ההרים.

השנה אלפיים.
קור מקפיא.
יאצק ברבקה חורק ומשתעל באימה בכל נשימה.
שומע רעש תוסס ופעימות בראשו.
בקצב פעימות ליבו.
יש לו מטרה.
הפסגה.

פרץ אדרנלין.
מכת אנדורפינים.
עוד נשימה חורקת, נקרעת מהריאות.
עוד אחת.
ועוד אחת.
כל אחת כמו אבן דרך.
כמו האקורד האחרון בסימפוניית החיים, המנוגן בסופת שלגים שואגת.
הוא לא מוותר.
נלחם!
מותש וכואב, בקושי מצליח לטפס למעלה.

יש לו ניסיון עם שמונה-אלפים מטרים.
גאשרברום II, צ'ו אויו ושישפאנגמה - לבד, בסגנון אלפיני.
גאשרברום I עם קרזישטוף ויליצקי, קרלוס קרסוליו ואד ויסטורס.
בשלושים שעות.
ללא הפסקה, מהבסיס לפסגה.
תחושת חוסר סיפוק מתמדת, כמו אצל כל ההימלאיסטים.
זה כמו סם!
מטרת החיים.
לפעמים זו דרך בכיוון אחד.
בלי חזור.
זה המחיר של אהבה להרים.

הקרב של היום הוא הפסגה החמישית שלו מעל 8000 מטרים והניסיון השני להגיע להר הגבוה בעולם.
אוורסט ללא חמצן?
הוא, כראשון הפולנים?
במזג אוויר כזה, זה טירוף!
רוחות הוריקן שואגות, נושאות ענני שלג ענקיים המתגברים עוד יותר.
רוצות להשליך אותו לתהום, לכליה.
רוצות להרוג, חודרות בכפור.

כמו אביו, קרזישטוף, ב-18 במרץ 1964, בדנט ד'ארן, ברכס המטרהורן.
כמו אחיו מצ'יי, בברוד פיק.
על אחיו הוא עדיין לא יודע.
זה יקרה רק בעוד שלוש עשרה שנים.

שמונה אלף מטרים.
אזור המוות!
האדם שם הוא צל של עצמו.
שעות חולפות.
הכאב קורע את הגוף בכל תנועה.
שמונה אלף ארבע מאות מטרים.
בדיוק כמו לפני שנתיים, כשהיה קרוב למוות והסתובב לאחור.
זו טראומה למטפס.
בד ג'ק הוא חזק ובלתי מתפשר.
הוא הררי מזקופנה.

הוא מטפס בעקשנות הלאה: שמונה אלף חמש מאות, שמונה אלף חמש מאות חמישים, שמונה אלף חמש מאות תשעים…
שמונה אלף שש מאות מטרים.
הרוח הארורה הזו מושכת אותו חזק יותר, נושאת על כנפיה את המוות.
שוב מנסה באכזריות להשליך אותו לתהום.
שמונה אלף שש מאות חמישים מטרים.
גבול היכולת.
שאריות נשימה קטועות.
הוא לא מרגיש את ידיו. לא מרגיש את רגליו.
הוא יודע שהוא לא יכול להמשיך לטפס אם הוא רוצה לחזור.
אלא אם כן הוא כבר לא מתכנן לחזור…
בחירה בין חיים ומוות.
הוא מקבל את ההחלטה עם שאריות הכרתו האחרונות.

סוף!
הוא מוותר.
הוא מסתובב בזהירות.
צריך עוד לרדת לבסיס.
נו, יהיו לו "רק" ארבע פסגות מעל שמונה אלף מטרים.
הישרדות היא ההצלחה הגדולה ביותר!
שיקול דעת צלול ובחירה נכונה!
קשה בצורה מפלצתית במצב כזה, בתנאים כאלה, לשמור על חשיבה רציונלית ושיקול דעת.
לרבים זה לא הצליח…


בדיוק באותו רגע, בצד השני של העולם, יאצק ברבקה הדליק את האש באח.
הכין את התה האהוב עליו, עם סירופ פטל ביתי, פרוסות לימון, תפוז, ציפורן, קינמון וזנגביל.
בלע בנשימה אחת ספר מרתק על מסעות בהימלאיה.
ספרים כאלה הכי טוב לקרוא בחורף, בחמימות הביתית.
בקיץ זה כבר לא אותו דבר.
הא, איזה הישג!
ספה רכה, להבות האש המרצדות באח, נעלי בית חמות ומשקה מרתק.
הוא לא המשיך את מסורת הטיפוס המשפחתית.
הוא יצא דופן.

קיסמט!

קרקוב, בניגוד לזקופנה, רחוקה מדי מההרים, אז אולי בגלל זה הוא לא הושפע מהאווירה הייחודית ומהרפתקאות ההרים.
לכן אל תשאלו אותי למה הם הולכים לשם, על אחוות החבל, אל תשפטו - כי צריך להיות אחד מהם כדי לדעת ולהבין!

בתיכון, יאצק ברבקה מקרקוב עם חבורת הכיתה - עם פאלסון ומרבות, ויאצק ברבקה מזקופנה - מטפס ההרים הדגול לעתיד, נפגשו בכביש המהיר A4 שבנייתו הייתה בעיצומה.
בד ג'ק שבר עם חבריו מהאקדמיה לחינוך גופני שיא עולם ברכיבה רציפה של ימים שלמים על אופניים.
במקום ללכת לשיעורים ב"תשע", הבנים נסעו לעודד ולעזור לרוכבי האופניים.
זה היה יותר מרגש מלימודים.

שורשים משותפים. אותם שמות, אותו שם משפחה והעתיד כתב שני תסריטים שונים, על הכביש המהיר… של החיים.

שניהם אוהבים את ההרים, כל אחד בדרכו.
יאצק מזקופנה ממשיך לטפס. הוא מדריך הרים גבוהים.
יאצק מקרקוב ממשיך לקרוא בביתו על מסעות בהימלאיה.

כשהם נפגשים, הם לא מדברים על אלה שלא חזרו.

אין להם צורך בכך.

הם נושאים אותם בתוכם!

משה רפפורט התעורר עם שחר, שטוף זיעה, ופניו מעוותות מכעס.
הוא תיעב את החלומות שבהם הופיע אביו שמת מזמן.
בלב ליבו חש, כי החלומות הללו תמיד מבשרים על שינויים בחיי משפחתו.
אך משה לא אהב שינויים.

הדי שיחתם המשונה עוד הדהדו בראשו המעורפל למחצה.
- "משה, יש לך מתנה גדולה!" - אמר האב. - "אינני יכול לגלות לך איזו, אך השתמש בה בחכמה ובזהירות רבה."
- "אבל, טאטע, אני?!" - השיב משה, מלמד פשוט בחדר? - "איזו מתנה? איני יודע עליה דבר!"
- "מתנה גדולה, משה. שמך הוא כשם הנביא, ויש לך מתנה יקרה מפז!" - התעקש אביו.
- "לך מחר עם שחר להר המדבר - שם תמצא אותה!"
- "אבל, טאטע, מחר מגיע הצדיק רב לוי כהן מחברון, חיכיתי לו זמן רב, הייתי אמור לשמוע את תורתו בצהריים."
- "אח, משה, הצדיק לא ייעלם, ואני אומר לך - מחר תלך להר המדבר."

משה קם לאט ממיטתו, ניגב את אגלי הזיעה האחרונים ממצחו בשרוולו ושקע במחשבות עמוקות.
- "ברור, כל אחד היה רוצה לקבל מתנה, אף שזה מגוחך, שהרי זהו רק חלום סרק. אך בכל זאת, מטעמי זהירות יהודית - אלך ואבדוק."
מי יודע? לכל היותר יפסיד יום שלם.
ואת תורת הצדיק היקרה.

השמש להטה באכזריות, והאוויר באופק המדבר המחוספס בזיזים חדים רטט בקצב פעימות הלב, ואולי אף מהר יותר.
מדי פעם הרוח הסעירה ענני אבק יהודה.
משה ישב, מתנדנד בקצב בצל ההר הגדול של המדבר, והרהר.
הוא חיכה למתנה.
חלפו שעות רבות ולא אירע דבר.
הוא נאבק במחשבות ילדותו ובלימודיו הרוחניים רבי-החשיבות של הצדיק, אשר החמיץ היום.

כאשר הייתה השמש בשיא הצהריים נפל לתרדמה מוזרה, או שאולי רק נדמה לו, שהדהדה בראשו חרוז ילדים:

- אנטלה קיפלה סיגיטה צ'אי, רפטה קפטה איי, וואי…
- אנטלה קיפלה סיגיטה צ'אי, רפטה קפטה איי, וואי…

כעבור זמן מה התעורר והחליט לשוב הביתה.
- "אני זקן וטיפש, מי שמע להאמין בחלומות!" - חשב בייאוש.

הצהריים התקרבו. האולם היה מלא עד אפס מקום ביהודים אדוקים ותושבי העיירה.
אף על הרצפה ישבו הרוצים להאזין לדבריו המוארים.
תלמיד חכם, מכובד מאוד בשל חכמתו, הצדיק רב לוי כהן מחברון, ליטף באטיות, כדרכו, את זקנו הארוך, הלבן והמחודד, ופתח בדבריו.

- "שלום, שלום, יהודים יראי שמיים!" - פתח רב לוי, ואחר אמר בקול רב רושם:

- אנטלה קיפלה סיגיטה צ'אי, רפטה קפטה איי, וואי…
- אנטלה קיפלה סיגיטה צ'אי, רפטה קפטה איי, וואי…

בתחילה חשבו השומעים: "איזו פתיחה לא שגרתית! חכמת הצדיק אכן גדולה!"
אך ככל שחלף הזמן, כשהמשיך לחזור על אותה שורה מוזרה מחורזת שוב ושוב, החל להתפשט רחש פליאה באולם, שהפך לדאגה.
- "מה פשר הדבר? מה קורה כאן?" - שאלו מכל עבר.
רב לוי כהן עצם את עיניו ומלא השראה, מלטף את זקנו, המשיך לחזור על המילים מהר יותר ויותר:

- אנטלה קיפלה סיגיטה צ'אי, רפטה קפטה איי, וואי…
- אנטלה קיפלה סיגיטה צ'אי, רפטה קפטה איי, וואי…

תלמידיו הנבוכים של הצדיק אחזו בו תחת זרועותיו והוציאו אותו במהירות מהאולם.
- "הרבי חולה היום, אינו במיטבו." - הסבירו.

משה רפפורט, בעודו אוכל את ארוחת הערב עם משפחתו, נאבק בכל כוחו בעייפות לאחר יום שלם של חום המדבר.
עיניו נעצמו בעייפות כבדה.
בנו יהודה אמר לאחר הארוחה:
- "טאטע, אין לך על מה להצטער שלא השתתפת היום בשיעורו של הצדיק, כי היום רב לוי כהן השתגע!
- במקום לדבר דברי תורה חזר שוב ושוב על איזה חרוז ילדים מוזר…"
- "משוגע!"
- "אף פעם אי אפשר לדעת מה מתחולל אפילו בראשו של החכם ביותר!" - התפלא יהודה.

אך את כל זה משה כבר לא שמע, כי קודם לכן, מותש עד מאוד, נרדם בשלווה.

הוא חלם על המתנה הגדולה, אשר לא הייתה לו…

ואחר כך…

משה רפפורט התעורר עם שחר, שטוף זיעה, ופניו מעוותות מכעס…


מילון מונחים עבריים:
[1] מלמד (עברית) - מורה בבית ספר יהודי - חדר.
[2] חדר (עברית) - בית ספר יהודי בעל אופי דתי.
[3] משוגע (עברית) - מטורף, משוגע.

אירופה המרכזית – כיום פולין. ברונוצ'יצה.
חמישים ושלושה קילומטרים צפונית-מזרחית לקרקוב.
שלושת אלפים וחמש מאות שנה לפני המשיח.
או קודם לכן.

דוברומיסל.
כזה שם ניתן לו.
בן יחיד היה.
ובודד.
משושלת סלאבית קדומה יצא.
אביו ושבור, אמו בודיסלאבה, ואף השבט כולו ראו בו יוצא דופן.
חזיונותיו, חלומותיו הבלתי מובנים ותחושותיו נחשבו למתת כלשהו.
ושאיפתו העיקשת לאמת מילאה את לבו.
הנער לא ידע כי יתגלה לו.
לא ידע כי ייצור את הרכב הראשון עלי אדמות בעל ארבעה גלגלים, הנמשך על ידי שלושה שוורים, וכי יצירותיו יקדימו את זמנו.

אהב ללכת לבדו ביער האינסופי.
שם הרהר.
שכב בקרחת היער הבלתי עבירה.
התבונן במסלול השמש, בשמים, ביצורים החיים ובכל הצמחים.
בלילות הביט בריבוי הכוכבים הנוצצים ברקיע.
חש קשר עם הבריאה כולה.
הרגיש שהוא חלק ממשהו עצום הנמשך מאז ומעולם.

-מאין אני וכל אשר סביבי? -ולמה זה קיים?

ויהי היום, והוא נפל לתרדמה, ונדמה היה כי נפשו נפרדה מגופו, משוטטת במרחבים לא נודעים.
-אכן, דוברומיסל, אל תירא, כי אני אהבה אינסופית!
-אני האל, הכל-יכול והיחיד.
-בורא האדם וכל הדברים!

-הודע נא, דוברומיסל, לאחיותיך ולאחיך הסלאבים, שיהיו ישרים, לא יעשו רע, וכל עוולה תהיה להם לתועבה!
-כי המפתה הנצחי ואויבי, השד, ינסה להובילם לרע.
-יביא רצח, שוד, חמדנות, תאווה, שקר, פחד וכל אימה.
-אכן אומר לך: לאדם יש בחירה – טוב או רע.
-וכל אחד יישפט בצדק לאחר מותו על כך.
-הכרז זאת, דוברומיסל, בשמי.
-נותן לך חוכמה, מתת הנבואה וכוח לבנות כלים המקדימים את זמנך.

-תודה לך, הו כל-יכול – אעשה הכל כרצונך! – ענה דוברומיסל.
וכך היה.
בין השבטים הכריז את רצון האל הכל-יכול עד סוף ימיו.
יצר כלים שלא נודעו לעולם בזמנו.
ביניהם רכב בעל ארבעה גלגלים.

אך כנביא ידע כי האמת שנגלתה לו תוחלף במשך הדורות באמונות אחרות.
תימחק ואף תיגזל.
ידע גם כי במקום הזה, לאחר ימים אלה, שנקרא ברונוצ'יצה, ליד תל פרהיסטורי, צאצאים ימצאו בעוד יותר מחמשת אלפים וחמש מאות שנה אגרטל עם ציורים של רכבו בעל ארבעת הגלגלים.
והתמונות הללו על האגרטל יהיו עדות לכישרונו הנצחי שקיבל מהכל-יכול.
האם יפורשו ויפורסמו כראוי, או יקנאו ויוסתרו מעיני העולם?

אבל זהו כבר סיפור אחר לגמרי...


אפילוג: אתכם משבחים את הזר, את שלכם אינכם מכירים...

אני ממליץ בחום להכיר את התגלית הארכיאולוגית המהפכנית והבלתי מובנת, הידועה מעט, על אדמת פולין.

אגרטל נאוליתי ייחודי, מעוטר בציורים ריאליסטיים להפליא, כולל התמונה העתיקה ביותר בעולם של רכב בעל ארבעה גלגלים, נמצא בשנת 1978 בברונוצ'יצה – 53 קילומטרים מקרקוב.
האגרטל הוא בן יותר מ-5,500 שנה ועתיק יותר מהפירמידה של ח'ופו, וכן מהפיקטוגרפים של רכבים מהעיר השומרית אורוכ על נהר הפרת.

מיכאל קשונז'ק כתב בצורה מקיפה ומרתקת על התגלית המהפכנית הזו, שכיום כאילו נשכחה, ב"פרצקרוי": העץ הראשון לצד הדרך
כדאי לציין שב"פרצקרוי" הוצגו תמונות של שחזור האגרטל המפורסם.
בסיפורי ב-YouTube, הצגתי תמונות מקוריות של האגרטל, שצולמו על ידי פאבל קמינסקי.

תודה:
לפאבל השן – חברי, סופר ומשורר, חולם.
בלעדיו ובזכות צירוף נסיבות יוצא דופן, מקרים מוזרים המגובלים בגורל – לעולם לא הייתי מגיע לברונוצ'יצה.

לפאבל קמינסקי מדז'יאלושיצה – חובב היסטוריה מקומית, חובב צילום, משורר ופעיל ציבורי, עד לחפירות הארכיאולוגיות בברונוצ'יצה, אדם שהוא מכרה של ידע על האגרטל ועל ההיסטוריה.
תמונות המקור של האגרטל היקר מפז הן פרי יצירתו.
נס מופלא הפגיש אותנו.

פעם…
עכשיו…
בעתיד…

בכפר קראו לו "הזקן העיוור". בזדון.
קינאו בו על בנו שקיבל משרה ממשלתית.
כל עוד היה חמים, צלע בין עצי הפרדס הריחני, המלא ניחוחות דשא ותפוחים.
"מי יודע? אולי זה הקיץ האחרון שלי?" – חשב והתיישב בין העצים על כורסתו המתנדנדת האהובה.
הרגיש את קרני השמש מחממות את גופו. הן העירו זיכרונות, הציתו תמונות עבר, וליטפו את חושיו ברוך.
היה בין חלום למציאות. ואולי חלם?

כיצד לתקן את העולם? לשנות הכל. כדי שיהיה יותר טוב, יותר מאושר.
מדוע יש כל כך הרבה מלחמות, שנאה וסבל?

הוא ידע! הכל בגלל הפוליטיקה, ובעיקר – בגלל האנשים שבשלטון. כמו בנו.
המושלים – אלוהי התקופה. שלטון שמשכר. שמעניק עושר, כוח ותהילה.
מזין את האגו. מעוור. משעבד.
מזה דורות אותו הדבר מוכיח את עצמו: Divide et impera – הפרד ומשול.
ההמונים נלחמים זה בזה, ואיש אינו משגיח על ידיהם של השלטון.
אמני המניפולציה והתקשורת המגויסת שלהם אינם יוצרים תומכים – אלא מאמינים.
קל יותר לשלוט במוסתים, עיוורים, צמאי נקם!
הבורות מחלקת את הקלפים, והם מבזבזים את כספנו על חימוש.
הם זקוקים למלחמות, להבטחות ריקות, לתעמולה שקרית, הכול למען אחוזי התמיכה והנצחת השלטון.
אחר כך – שנים של חגיגה חסרת רסן. אין דין ואין דיין.
עוצמה מוחלטת – הסם החזק בעולם. חלק מהנמצאים בפסגה הם פסיכופטים נרקיסיסטים, תאבי דם, עם אגו בלתי מרוסן.

מדוע זה קורה שוב ושוב? הוא עיוור, אך העולם כולו…??!!
שיגעון!
מדוע האדם לא חושב, לא בוחן, ולא בוחר בתבונה?
בעבר, העם הנבער לא נחשף לידע, אך כיום?
במדינות טוטליטריות זה עוד מובן, אבל בדמוקרטיה?!
איך אנשים חכמים מעניקים שליטה לא פעם לרשעים, לטיפשים, לבזבזנים חסרי אחריות?
מוסרים לידיהם את גורלם, את עתיד ילדיהם…
תמורת פירורי הבטחות ריקות, שלעולם לא יקוימו?
תמימות אבסורדית!
האם זה משום שכך בנוי המערכת? זה חייב להשתנות!

עכשיו!

הארה!
ידע שטף אותו כרעם ביום בהיר!
"אלוהים, זה ברור כל כך! איך איש לא חשב על כך קודם?"
רעיונו הביא צדק אמיתי. לכולם. ללא יוצאים מן הכלל.
בדרך כל כך מושכת וברורה, שתכבוש את העולם במהרה.
זה יהיה סדר חדש, גאוני, אידיאלי – אחווה בין בני אדם ואומות.
לידו, הדמוקרטיה נראתה כבדיחה פרהיסטורית.
עוד יש תקווה…

העיוור חייך באמונה שלמה.
"אני חייב לספר על כך לעולם" – לחש.
שאף עמוק את אוויר התפוחים הריחני.
"רק אנוח עוד רגע קט".

ליבו פעם לאט… ולאט יותר… עד שחדל.

הַסִּיפּוּר הַזֶּה נִכְתַּב לְזִכָּרוֹן שְׁמוֹנִים שָׁנָה לְשִׁחוּר אוֹשְׁוִויץ, כְּאַזְהָרָה נֶגֶד הַתּוֹצָאוֹת הַהַרְסָנִיּוֹת שֶׁל רֶשַׁע הָאָדָם!

ביום ההוא, כאשר האבן הזורואסטרית תשחיר ולא ניתן יהיה להבחין עוד בסימן החקוק עליה –
בברק ואש יבוא קץ העולם.
אימהות תבכינה על כי ילדו את ילדיהן...

הספר הרביעי של אפוקריפת הזוהר

לפני יותר משלושת אלפים ושבע מאות שנה.
הנביא זרתוסטרה נדד בהרי המדבר של אסיה.
האל גילה לו את ראשית היקום ואת סופו.
צורות הדומם של הסלעים היו עדים למפגשם.
אחד מן האבנים משך את תשומת לבו של הנביא.
אולי בשל לובן השלג שלו, או בשל צורתו הסגלגלה, ואולי בשל הסימן השחור אשר היה אות, והיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.
הוא חש עוצמה שאינה מן העולם הזה קורנת ממנו.
הוא נטל את האבן ונתנה לחכם מיהודה, שהתארח בביתו.
כעדות נצחית למפגשו עם האל.

האבן התעוררה.
היא נעקרה ממקומה, שבו נחה מאז ומעולם.
היא ידעה כי עליה למלא שליחות נוראה.
היא יצאה למסע בן אלפי שנים דרך העולם.
לסמן את מהלכו של הזמן עד קץ כל הימים.
וככל שחוותה זוועות רבות, לבנה הבוהק הלך ודהה, התעמעם והאפיר – מתקרב אל הסימן השחור אשר היה אות, והיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.
כך יימשך הדבר, עד אשר העולם ייבלע באש.
אז האבן תהפוך לשחורה כולה.
כך ניבא הזוהר.

איש לא יידע לעולם – האם האבן המאפילה היא רק סימן, או שמא היא עצמה גורמת לרשע בו היא עדה!

האבן הלבנה עם הסימן השחור חשה בריח העור של השקיק ובתנועת הגמל.
היא שמעה את קריאות המדריכים.
ביהודה, בעמק האלה, לצד סלע מדברי, שבו נתקלו כל העוברים, נשמטה האבן מן השקיק של החכם בכתובים.
היא זו ששימשה את דוד בקלע, שבו הכריע בדו-קרב את גוליית.
האבן כבר לא הייתה לבנה.
כאשר דוד הומלך למלך יהודה, שמע קול לוחש בראשו: "קח לך את בת-שבע היפה – אשתו של הלוחם אוריה, ושלחהו לחזית הקרב – שימות!"
וכך היה.
דוד שילם על כך במות ילדו הראשון שנולד לו מבת-שבע.
האבן האפירה.

נבוכדנצר השני ליטף בידיו את האבן, שנמצאה בחורבות מקדש שלמה, לאחר שהחריב את ירושלים.
הוא נעץ מבט מהופנט בסימן השחור, אשר היה אות, והיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.
בסופו של דבר, שיעבד והגלה את היהודים לבבל.
האבן החשיכה בין אצבעותיו.
או שמא דימה זאת?

חמש מאות שנה אחר כך, במהלך מסעו במדבר, מצא האבן ישו, המכונה על ידי חלק "מלך היהודים", והחביאה בין קפלי גלימתו.
אז, במשך ארבעים יום, החל השטן לפתותו.
לאחר צליבתו של ישו, זכה באבן חייל רומי, שזכה גם בגלימתו במשחק קוביות.
האבן שינתה את צבעה.

כעבור שנים, בעת סקילתו של סטפנוס, הטיח אותו חייל לגיונר את האבן בראשו והכהו מכת מוות.
גונה האפור של האבן הלך והתעמעם.
מה אירע לה מאז במשך הדורות – איש אינו יודע.

לאחר מאות שנים, האבן נמכרה לסוחרים והגיעה בספינה לאנגליה.
הנרי השמיני אהב לאחוז בידו את האבן האקזוטית, שהובאה אליו מן האימפריה העות'מאנית על ידי תומאס קרומוול.
המלך בחן את הסימן השחור, אשר היה אות, והיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.
הרהר באשתו הבאה ובדרכים להפוך לראש הכנסייה.
במשך שני הדורות הבאים האבן צפתה בעוולות ובזדון המלוכה.

היא הוסיפה להשחיר במהלך המהפכה הצרפתית, כאשר הייתה עדה לזוועות הטרור ולאלפי הוצאות להורג.

ביקטרינבורג, בלילה שבין 16 ל-17 ביולי 1918, היה חם ומהביל.
במרתף בית איפטייב, הצאר ניקולאי השני, רעייתו, חמשת ילדיהם והמשרתים עמדו, ממתינים לצילום תיעודי של המהפכנים הבולשביקים.
הם אחזו בכריות מלאות תכשיטים.
בין אבני החן הייתה גם אותה אבן, אשר נגנבה על ידי מרגלי הצאר בעת המהפכה הצרפתית.
זמן קצר לאחר מכן, בענני עשן אבק שריפה, כולם היו מתים.
האוצרות והאבן נפלו לידי הבולשביקים.

רייכסלייטר אלפרד רוזנברג, מפקד יחידת הביזה של ה-ERR בנאציונל-סוציאליזם, פיקח על שוד אוצרות הסקיתים בחצי האי קרים.
בין הפריטים מצא את האבן שעליה חרוט סימן מוזר ושחור.
הוא העניק את האבן כמתנה לידידו – שטנדרטנפיהרר אס-אס רודולף הס, מפקד מחנה ההשמדה אושוויץ-בירקנאו.
שם האבן החשיכה ביותר.

לאחר שחרור המחנה על ידי החזית האוקראינית הראשונה, לקח מרשל איוואן סטפנוביץ' קונייב למזכרת ניצחון משולחנו של מפקד המחנה אבן כהה, שכמעט הייתה שחורה לחלוטין, ורק הסימן השחור עליה עוד בקע ממנה –
אות, שהיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.

לאחר המלחמה האבן הגיעה לידיים פרטיות בקייב.
היא הייתה עדה לזוועות בעקבות הפלישה הרוסית האכזרית לאוקראינה.
עם כל פשע נוסף, צבעה התעמעם עוד יותר.

סוכן המוסד אהרון לוי, נשא את האבן יוצאת הדופן בדרכו לישראל.
השלטונות האוקראינים ביקשו לערוך לה תיארוך איזוטופי ולבדוק מדוע צבעה משתנה.
המטוס שבו טס נפגע מטיל של חיזבאללה והתרסק בשטח פלסטיני.
איש לא שרד.
האבן נפלה לידיהם של הפלסטינים.
כשהייתה עדה לזוועות המזרח התיכון, צבעה הפך שחור כפחם.

הזמן חלף, העולם לא השתנה...

ביום הזה הגיעה השעה לשינוי רדיקלי.
הוועדה הקבועה של הלשכה הפוליטית של המפלגה הקומוניסטית של סין קיבלה החלטה סודית על פתיחת מלחמה.
מפקד כוחות הטילים של צבא השחרור העממי של סין, הגנרל ואנג צו, הורה על מתקפה על ארצות הברית ואירופה.
המכה הראשונה נועדה להיות מהירה ומוחצת – יחד עם רוסיה ואיראן, מאות טילים קונבנציונליים שוגרו.
לאחר מכן, היו אמורים להיכנס לפעולה חיל האוויר והצבאות היבשתיים.

האבן כמעט הפכה שחורה לחלוטין, עד כי בקושי ניתן היה להבחין בסימן, אשר היה אות, והיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.

לאחר שיגור הטילים הסיניים והאיראניים – אירעה קטסטרופה!
בשל שורת קוד שגויה בתוכנה, הופעל באופן אוטומטי מערכת תגובה גרעינית רוסית מיושנת, שהייתה מקושרת למערכת ה"יד המתה".
רוסיה שיגרה אוטומטית לעבר ארצות הברית ואירופה 1,783 טילים גרעיניים מרובי ראשי נפץ!

לא נותרה אלא תגובה אחת.

אז, האבן הזורואסטרית השחירה לחלוטין, ולא ניתן היה עוד להבחין בסימן, אשר היה אות, והיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.
צ'קרות האבן, אשר מאז ומתמיד הגנו על העולם, החלו לרעוד – עד שהתנפצו והתפוררו לאבק שחור.
לא נותרה עוד הגנה. לא נותרה עוד ישועה.
הבזק מסנוור!!!
אש וחום מחריד התמזגו לרעם מחריש אוזניים שהקיף את כל כדור הארץ.

חושך ירד, וחורף גרעיני בן מאות שנים החל.

קרן שמש ראשונה ליטפה את האבן השחורה והסגלגלה, שבצבצה מתחת לסלעים שנמסו מפיצוצים גרעיניים.
דרך אופל האבן החל להבליח בעדינות סימן בהיר יותר, אשר היה אות, והיא מספר, שעבר לצורה בלתי ידועה.

סימן שלא נחרט בידי אדם...


הקשר היסטורי:

1. זרתוסטרה https://youtu.be/kx-Su7m1HTA?si=rvEav5eB-sPtiXuX

2. דוד וגוליית https://en.wikipedia.org/wiki/Goliath

3. המלך דוד https://en.wikipedia.org/wiki/David

4. המלך נבוכדנצר השני https://en.wikipedia.org/wiki/Nebuchadnezzar_II

5. ישו https://simple.wikipedia.org/wiki/Temptation_of_Christ

6. סקילתו של סטפנוס https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Stephen

7. המלך הנרי השמיני טיודור https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_VIII

8. שלטון הטרור https://en.wikipedia.org/wiki/Reign_of_Terror

9. רצח משפחת רומנוב https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_the_Romanov_family

10. אלפרד רוזנברג RSS NSDAP https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Rosenberg

11. רודולף הס – אושוויץ https://pl.wikipedia.org/wiki/Rudolf_Höß

12. איוואן קונייב https://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Konev

13. שחרור אושוויץ https://en.wikipedia.org/wiki/Liberation_of_Auschwitz_concentration_camp

14. הפלישה הרוסית לאוקראינה https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_invasion_of_Ukraine

15. קצא – המוסד https://simple.wikipedia.org/wiki/Katsa_(Mossad)

16. סכסוכים במזרח התיכון https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_modern_conflicts_in_the_Middle_East

17. כוחות הטילים של סין https://en.wikipedia.org/wiki/People%27s_Liberation_Army_Rocket_Force

18. יד המתה – פרימטר https://en.wikipedia.org/wiki/Dead_Hand

(...) כי העבר כבר אינו מאיר את העתיד, והשכל האנושי תועה בחשכה (...)
אלכסיס דה טוקוויל

בבקשה, הטה לי אוזן—שמע את דבריי, כי הם מדברים על הדבר החשוב ביותר.
לך, לי, לה ולו.

קשה להאמין שאחרי 80 שנה מאז המלחמה, !זה חוזר.
מאופר, מלוטש ומועשר ברעיונות חדשים.
הוא מרים את ראשו החום ומחייך בחוצפה.
יש האומרים שהוא חושף את ניביו המדממים בחיוך לעגני, ואחרים אומרים שהוא מחייך בחנופה.
כאן ושם יש לו טפרים חדים, שלא התקהו עם השנים.

!זה ניתן לזיהוי על פי האלימות, האפליה, השנאה.
על פי ההסתה וההכפשה של אלה שחושבים אחרת.
על פי הומופוביה. על פי הרוע המוסווה בקפידה.

ועל פי העובדה ש!זה בלתי ניתן לתיקון, עיוור לאמת.
הוא אוהב להתבוסס ברוטב דתי.
Gott mit uns!
In God we trust!
С нами Бог!
!אלוהים איתנו
!רק איתנו
!השאר לאבדון

כל השאר – לאבדון!
אין שום דבר רע בדת או באמונה.
כל עוד הן אינן כלי שרת בידם של צבועים, האומרים דבר אחד ועושים את ההפך הגמור.
שלא צורבים עיניים ואוזניים בצביעותם.

!זה ניתן לזיהוי על פי מעשיו!
רומן ברנדשטטר צדק ב-*תחינה לגאולה מהטיפשות.*

קל לראות כיצד !זה פועל ולאן הוא חותר.
הוא מפלג אנשים – והם מזנקים זה על גרונו של זה.
!זה זורע דיסאינפורמציה, חצאי אמיתות ושקרים.
באמצעות התקשורת, האינטרנט, מעל הדוכן.
כדי שאיש לא יוכל להבדיל בין אמת למניפולציה ולכזב.
!זה יודע הכל טוב יותר מכולם.
הוא מטיף, מכתיב, כופה!

!זה מאחד את תומכיו, כי הם רואים ש!זה עובד.
כאשר הם מסיתים, פניהם זועמות ומלאות רשע.
!מי שלא איתנו – נגדנו
כך היה אז, כך זה עכשיו.
!בני אדם נגד בני אדם… בני אדם נגד תת-אדם… בני אדם???

למרבה המזל, !זה נראה לעין כל.
אם דבר לא ישתנה – !זה יבלע אותנו.
יישארו רק !זה והטיפשים מול המסכים, הקנאים המשולהבים, העבדים חסרי המחשבה.
וגזע העריצים הטובעים בעושרם, שישלימו את מה ש!זה התחיל.

!הזדמנות אחרונה
!זה לא ייעלם מעצמו
!זה נשען על אדישות ופחד…

???זה
!!!זה




רומן ברנדשטטר: "תחינה לגאולה מן הטיפשות"

מוטו: מדוע הטיפשות נאחזה בנו בעוצמה כה רבה?
בראש ובראשונה, משום שאיננו נלחמים בה בכל אומץ ליבנו, ואיננו משתוקקים אל החירות בכל להט נפשנו.
סנקה: מכתב ט' אל לוקיליוס

הושיענו מן הטיפשות, ה'!

אנחנו מלח שהתיישן והפך לחסר תועלת.
איננו יודעים כיצד לחיות,
איננו יודעים כיצד לחשוב,
איננו יודעים כיצד לראות,
איננו יודעים כיצד להאזין,
איננו יודעים כיצד לחזות דבר מראש,
איננו יודעים כיצד להפיק לקחים מצילי נפשות מאסונות.

וכך אנו מטפסים—
המון אנשים
אחוזי תשוקה לכיבוש—
במעלה סולם האשליות התלול,
וסולמותיו נסדקים ונשברים
תחת משקל צעדינו הנמהרים.
עושים הכול בניגוד לשכל הישר
ולנטייה הטבעית להישרדות.
אנו הולכים בדרך מדומיינת
אל יעד מדומיין.

בתבוסותינו אנו רואים ניצחון,
בניצחונות איננו רואים את זרע הכישלון,
בטיפשות אנו מחפשים היגיון,
והדיבור,
הזכות והגאווה של בחירתנו,
הפכנו לכלי ריק של פטפוטי סרק
ושל כיעור,
לשקר ארסי,
שעליו אנו מנסים לבנות
את גדולת האדם.

אלוהים, חכמתך אין-סופית,
בורא הקוסמוס המושלם
והארץ היפה ביותר,
הנשמה הנצחית,
והמוח, ותאי העצב,
וחמשת החושים, והרצון החופשי,

הושיענו מטפריה הטורפניים של הטיפשות,
אותה מפתה עיניה השחורות,
המושכת אותנו בכל פינת היסטוריה
כמו בפינות הרחוב,

מן המחוללת
של כוונותינו ומעשינו הטיפשיים,
ומנפילותינו,
ומחיינו הריקים,
והענק לנו את חכמת ההיטהרות.

לנו,
בני הארץ,
מלח שהתיישן והפך לחסר תועל

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.
Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto się wylewał.
Miejsce na ziemi to najgorętsze!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry rytmicznie na horyzoncie swem odwiecznym rytmem drgały. A możeż mu się to jeno zdawało?

Tenże, który wie - Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, iż Prorokiem jest.
Onej godziny wyczekiwał, kiedyż objawione mu zostanie, światłość rozbłyśnie, zaś łaska nań spocznie. Kapłan Zaratusztra latami po rozpalonych pustynnych górach Azji Środkowej wędrował.
Szukał Prawdy jaka od wieków jest.
Prawdy niezmiennej.

A gdyż 30 lat mu minęło, kiejdy w grocie górskiej na rozmyślaniu trwał oto stało się!
Zrazu wszystkiem jestestwem swojem poczuł byt cudowny, nadprzyrodzony.

-Ktożeś ty?” – zapytał w myślach ową istotę Zaratusztra.
-Jam jest Wohu Manah, – Dobra Myśl - Bahman.
-Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztro, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
-Prowadźże, Bahmanie, bom na to czekał!– rzekł myślą Zaratusztra.
-Tedy przed oblicze Ahura Mazdy - Pana Mądrego pójdźmy!
-Pana Wszechrzeczy.
-Stworzyciela wszego.
-Boga Prawdziwego i Jedynego.

I takoż się stało.

Nie minęło ni czasu mrugnięcie, gdy w głębi jaźni swej, wszystkiemi zmysły odczuł Zaratusztra radość niewysłowioną. W chwili onej poznał potęgę nieprzebraną Boskiego Bytu.
Nie maszci należytych słów, bo zaiste nie masz słów, coby Go opisać.
Od praczasu był.
Ninie jest.
Na wieki wieków trwać będzie.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelakiego istnienia.
Początek i Koniec wszelakich rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata tudzież wszech rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
!!!!!!!!!!!!!!!Wszytko.!!!!!!!!!!!!!!!!

I postrzegł Zaratusztra, w błysku onej chwili niezrozumiałe za sprawą Pana. Wielkie tajemnice zostały mu Przezeń ujawnione. Ujrzał przeto to co było od początku świata. Obaczył to, coż musi przy kresie jegoż stać się. Rozeznał takowoż żródło dobra, azaliż istotę i przyczynę zła wszelakiego.

-Otoć zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których wszelki człek przestrzegać winien – rzekł myślą Bóg Ahura Mazda:
-Zacneż Myśli.
-Praweż Słowa.
-Dobreż Czyny.
-Przytem miłość ku wszem żywem istotom.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.

Jeno tyle, acz aż tyle!

-Wiedzże, iż człek każden, udział ma w zmaganiach moich z duchem złym.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

Poczem Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku byłyć dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie. Jedenż dobry, a zły drugiż.
I rzeczą jest, iż dobry bez złego nie istniałby, zaś zły bez dobrego takowoż.
I stało się, że owe dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w mroku wiecznym, nieprzeniknionym.
I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz iż jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za ową światłością, chcąc ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Acz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, iżby zły Aryman dobro wybrał i do tego go nakłaniał.

Jednakowoż rzekł Aryman w sercu swem: -Otom ujrzał słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedyć sam Panem wszystkiego ostanę.
Podstępem w świat jego uderzę.
Tedy, złośliwie wszystkie twory Ahura Mazdy skaził i zbrukał wszelkie stworzenia jego.
Wtedyż czas począł biec.
Ludzie i wszelakie stworzenia starzeć się, chorować i umierać poczęły.
Aryman zaś zjadliwie ziemię skaził, czyniąc ją pustynną, wody mórz zasolił, więdnięcie roślin sprowadził, a na koniec czystość ognia nieskalaną zepsuł, dym tworząc.
Od owych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i walka dobra ze złem trwa odwieczna, w której świat cały do cna się pogrążył.

I rzekł tedy Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w onym dniu stworzenia człeka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem samże wybierał!
-Każden człek po skonaniu swem sprawiedliwie samego siebie rozliczy z uczynków swych, i przystojną karę sobie sam wymierzy.
-Prawi w obliczu Mojem na wieki radować się będą, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe ponieść będą musieli, takoż, jako ofiary ich cierpiały.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki wszem istotom żywym ongiś zgotowali.
-I stanie się na końcu wieków, a dnia tego jeno ja sam znam, iż czas odkupienia świata nadejdzie.

-Onego dnia jać pokonam Arymana, a zło od dobra na wieki oddzielę, zaś porządek doskonały, zwany Aszą, ustanowię. -Umarli zmartwychwstaną, jakoż byli w chwale swej.
-Aryman, Pan Złości, jego demony i otchłań jego wraz z nieprawymi mą mocą i miłosierdziem w akcie wspaniałego zbawienia oczyszczę. -Tedy nastanie świat Boży, który na wieki wieków złączon będzie z wszystkiem stworzeniem i ze wszechświatem całem.

-Ujrzałeś przeto wszystko!” – rzekł w myśli Wohu Manah.
-Idźże tedy, Zaratusztro, a obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, któryż odwiecznie, niestworzony istnieje.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.
-Czcij Go jako Pana Mądrości, któregoż emanacyją miłość jest, prawda, ład i sprawiedliwość - Asza zwana.
-Głośże tedy wszem i wobec, iż oprócz Ahura Mazdy istniejeż druga istota, niestworzona i odwieczna, a zupełnie od pierwszej odmienna - imieniem Aryman, zwana też Angra Mainju.
Istota toż mordercza, złośliwa, kłamliwa, szkodliwa i zgubna.
Mądrości wszelakiej pozbawiona, dobra wszego przeciwnik.
-Takoż uczynię. Toż będzie celem żywota mego!" – rzekł tedy Zaratusztra, przysięgając Panu.


Gdyć ujrzał Zaratusztra okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu pytał Boga Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, czemuż dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemuż tego nie powstrzymasz? -Wszakżesz Tyś Wszechmogący i wszystko uczynić możesz!
I odrzekł mu w myśli Ahura Mazda: -Jam dał ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człek w sumieniu swojem rozważa, co czynić ma i jakże to czynić będzie.
-Po skończeniu żywota swego każdy sprawiedliwie samego siebie osądzi.
-Za złe czyny karę poniesie, którą sam na siebie sprawiedliwie nałoży. Złoczyńcy cierpieć będą w obliczu szydzącego Arymana za swe niegodziwe czyny, jakoż cierpiały ofiary ich.
Znosić będą ból cielesny i duchowy, któryż zgotowali każdej istocie żywej. Zaprawdę powiadam ci, iż oni doznają wszelakich cierpień, które zadali niewinnym.
-Acz człek sprawiedliwy i prawy, nagrodę wielką otrzyma, przebywając ze Mną i na wieki się radując.
-Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którymżem sam was obdarzył?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człekowi świętą jest i dla Boga samego!

-Na ostatek czasu, gdy nieprawi i występni kary swe odpokutują, Nieskończone Miłosierdzie Moje ogarnie wszetecznych i niegodziwych, tudzież ojca wszego zła i nieprawości - Arymana.
-Takać kolej rzeczy jest!” – rzekł Ahura Mazda na koniec.

-Pojąłem otoż cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał tedy Zaratusztra.
I uczynił, jako rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił przez wszystkie dni żywota swego wiarę w Imię Jego.

Azaliż, jako Prorok, widział czas i poznał, iż nauki jego przez tysiąclecia wymazane będą, zaś część ich skrycie zawłaszczona przez inne wierzenia zostanie.
I ujrzał przeto, iż walka wyznawców onych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Atoli tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie.
Wszakoż Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał tedy pewność Zaratusztra, iż kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, przytem wszelakie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swem czynił to w Imię Boże rzekomo - w prawdzie jest on czcicielem Arymana. Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
Onci narzędziem zła jego jest.
I tenże wycierpi, co cierpieli wszyscy, których ukrzywdził.
Zaiste, kara ta straszliwa i sroga!

Takoż było, takoż jest, i takoż będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszech rzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratusztry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.

Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Oraz link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem, z twarzą skrzywioną gniewem. Nie cierpiał snów, w których pojawiał się jego dawno zmarły ojciec. W głębi duszy czuł, że te sny zawsze przynosiły zmiany w życiu jego rodziny. A Mosze nie lubił zmian. Echa ich dziwnej rozmowy nadal dźwięczały w jego półświadomej głowie. -Ty, Mosze, masz wielki Dar! - mówił ojciec. - Nie mogę wyjawić jaki ale używaj go mądrze i z wielką rozwagą. -Ale, tate, ja? - odpowiedział Mosze, prosty mełamed [1] w chederze? [2]-Jaki Dar? Nic o nim nie wiem! -Wielki Dar, Mosze. Masz imię po Proroku i masz Cenny Dar - upierał się ojcciecc. - Idź jutro o świcie na Górę Pustynną - tam go odnajdziesz! -Ale tate, jutro ma przybyć Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu, czekałem długo na niego, miałem w południe wysłuchać jego nauki. -Aj, Mosze, Cadyk nie zniknie, a ja ci mówię - ty jutro idź na Górę Pustynną. Mosze wstał niespiesznie z łóżka, otarł rękawem resztki potu z czoła i głęboko się zamyślił. -Wiadomo, każdy by chciał mieć Dar, choć to niedorzeczne, bo to tylko mara senna. Ale tak ot, na wszelki wypadek z żydowskiej ostrożności - pójdzie i sprawdzi. Kto wie? Najwyżej straci cały dzień. I cenne nauki Cadyka. Słońce paliło niemiłosiernie, a powietrze na horyzoncie, usianej ostrymi skałami pustyni, zdawało się drgać w rytm uderzeń serca, a może nawet szybciej. Od czasu do czasu wiatr wzniecał tumany pyłu Judy. Mosze siedział, kiwając się rytmicznie w cieniu wielkiej Góry Pustynnej i medytował. Czekał na Dar. Minęło wiele godzin i nic się nie działo. Walczył z cisnącymi się do głowy myślami o dzieciństwie i doniosłych naukach Cadyka, które go dzisiaj ominą. Gdy słońce było w południowym zenicie zapadł w dziwny letarg, a może tylko mu się wydawało, że w głowie zaczęła mu się kołatać dziecięca wyliczanka: entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Po dłuższym czasie ocknął się i postanowił wrócić do domu. -Jestem stary a głupi, kto widział wierzyć w sny - pomyślał zrezygnowany. Zbliżało się południe. Sala była wypełniona po brzegi świątobliwymi Żydami i mieszkańcami miasteczka. Nawet na ziemi siedzieli chętni do wysłuchania światłych nauk. Uczony w piśmie, wielce szanowany za swoją mądrość Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu głaskał powoli, jak to miał w zwyczaju swoją długą, siwą, szpiczastą brodę i rozpoczął nauki. - Szalom, Szalom, bogobojni Żydzi - rozpoczął Reb Levi, a następnie rzekł arcypoważnym tonem: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Na początku słuchacze pomyśleli: - Cóż za nietypowe rozpoczęcie nauk! Mądrość Cadyka zaiste wielka jest! Ale w miarę upływu czasu, gdy powtarzał w kółko to jedno dziwne, rymowane zdanie, po sali zaczął się nieść szmer zdziwienia, przechodzący w zaniepokojenie. -Cóż to ma być? Co to tutaj wyprawia się? - padały zewsząd pytania. Reb Levi Kohn zamknął oczy i natchniony, głaskając brodę nie przestawał coraz szybciej i szybciej powtarzać: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Zdezorientowani uczniowie Cadyka unieśli go pod ramiona i szybko wynieśli z sali. -Rebe jest dzisiaj chory, niedysponowany on jest - tłumaczyli. Mosze Rappaport, jedząc wieczorną strawę z rodziną, walczył z całych sił ze zmęczeniem po całym dniu spędzonym w skwarze pustyni. Kleiły mu się oczy do snu. Jego syn Yehuda po posiłku powiedział:- Tate, ty nie masz czego żałować, że opuściłeś dzisiaj nauki Cadyka bo dzisiaj Reb Levi Kohn oszalał. -Zamiast swoich nauk powtarzał tylko w kółko dziwną dziecięcą rymowankę… -Meszuga! [3] -Jak to nigdy nie wiadomo co siedzi w najmądrzejszym nawet człowieku! -dziwił się Yehuda. Ale tego wszystkiego Mosze już od syna nie usłyszał bo wcześniej wielce znużony spokojnie zasnął. Śnił o Wielkim Darze, którego nie miał… A później… Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem... słowniczek pojęć hebrajskich: [1] mełamed (hebr.) - nauczyciel w żydowskiej szkole - chederze [2] cheder (hebr.) - szkoła żydowska o charakterze religijnym [3] meszuga (hebr.) - szaleniec, obłąkany

Było to dawniej niż dawniej jest dawniej.
Zgarbiony i pomarszczony.
Watykański skryba.
Rozumny wielce i w naukach wszech biegły.
Mądrości czasu minionego strażnik.
W zimnych komnatach od zawsze święte księgi przepisywał.
I obce mowy studiował.

Z każdą literą skreśloną, z każdą stroną przepisaną, jego serce
w rytm kościelnych dzwonów bijące w mistycznym tańcu się unosiło.
Sztuka pisania modlitwą mu się zdawała, zaś teksty w wieczne świadectwo obecności Wszechmogącego
się przemieniały.

Czas piętno nieubłaganie odcisnął.
Dłonie jegoż, niczem drzew starych korzenie, stwardniały.
Nie mógł tedy pisać.
Zaś księgi zgłębiać zdolnym był.
Jakoż święte pisma badać.
Rozważał tedy istotę i naturę Wszechmogącego.
I źródło zła odwiecznego, któreż go zawsze trapiło.

Dnia pewnego, na pergaminy za księgami skryte się natknął.
W drżące, starcze dłonie ledwie czytelne manuskrypty ujął.
O perskim Kapłanie i Proroku o imieniu Zaratusztra mówiły.
Tekst awestyjski skrybę do cna oszołomił!
Zaratusztra przed tysiącami lat żywot swój wiódł.
Za sprawą ducha Dobrej Myśli objawiłż się mu Jedyny Bóg Wszechmogący - Ahura Mazda.
Odsłonił onż prorokowi początek wszechrzeczy.

Czytać skryba począł:
„A takoż to było:
Na początku były dwa Duchy Bliźniacze, działające w myśli,
w słowie i w czynie.
Jedenż Dobry, a Zły Drugiż.
I rzeczą jest, iż Dobry bez Złego nie istniałby, zaś Zły bez Dobrego takowoż.
Stało się, że owe dwa Duchy Bliźniacze ustanowiły Życie
i Niebyt, aż po kres istnienia świata.”

- Czyż Zaratusztra naszego Pana obaczył? - Skryba do głębi się zamyślił.
- Wszechmogący to dobro tudzież zło zarazem? – z trwogą dociekał.
- Azaliż Stwórcą on wszystkiego, co widzialne oraz niewidzialne.
- Tedy i zło z Jego ręki pochodzić może!

Myśl ta przejęła go jakoż plugawy robak toczący, co wgryza się głębiej
i niepomny godzin ni dni bez ustanku to roztrząsał.
Oczy w głąb mu zapadły, zaś twarz poszarzała, jakoby dusza zeń uchodziła.
Bywało, iż nocami korytarzami Watykanu się błąkał, z świecą się tlącą.
Bladym światłem cienie rzucał, co to jak upiory za nim się snuły.
Usta Skryby, spękane od modłów i dręczących myśli, słowa szeptały,
co przerażenie w sercach współbraci wzbudzały:

-Quis es, Omnipotens? -Kimżeś Ty, Wszechmogący?
-Czymże jesteś?
-Dobrem jeno, czyliś złem takowoż?

Mnisi, co go napotykali, wzrok odwracali, nie chcąc zjawy owej widzieć.
Zaś niektórzy szeptali, iż sam diabeł przez niego przemawia.
Przełożeni jego świętokradztwem wzburzeni, ciężar w nim widzieli,
co na zgromadzenie rzucony jest, jakoby kamień młyński u topielca szyi.
Zawistni bracia, ci co z dawna go nie cierpieli nań donosili.
-Herezje to! Mowa potępiona na wieki! – szeptali, a języki ich niczym miecze ostre były. Chwili sposobnej czekali, iżby nań oskarżenia rzucić.

Owej nocy, gdy pełnia księżyca jakoż oko Boga z niebios patrzała,
Skryba na odrzwiach celi swej wielki symbol nieznany spostrzegł.
Znak dłonią wyryty, której nikt nie obaczył.
Symbol ów literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś
nadprzyrodzony przechodziła.
Znaku tegoż mimoż uczoności swej nie znał.
Dusza jego zadrżała, jakby na granicy poznania stał,
boż wiedział, iż co przyszło, nie z tego świata było.
Coś pradawnego w głębi istoty jego się ozwało.
Dłoń trzęsła się, gdy symbolu dotykał,
sposobem dla człeka niepojętym wyrytego.
Gorejący był i jakoby życie i moc wielką w sobie miał.
Znak ów tajemnicę zawierał, potęgę acz przy tym niepokój.
Wtem z celi jegoż, ciche jak szept, dobiegło podłogi skrzypnięcie.
Wszedł do celi, z bojaźnią się rozglądając.
Tamże przestrzeń i czas wydawały się jakoby zmienione – powietrze
gęstsze, czymś niewidzialnym przesycone, a czas zwolnił.
W kącie, gdzież przed chwilą jeno pustka ziała,
teraz postać jakowaś widniała.
Jejż ciało drgało i falowało na granicy jaźni, bytu, światła i cienia.
Oczy zaś płonęły blaskiem nieziemskiego światła,
wszechdobrego i mrocznego zarazem.
Serce mu zamarło.
– Quis es? – wyszeptał, ledwie oddech łapiąc. – Kimże jesteś?
– Ego sum qui sum – posłyszał głos, którego nie sposób było opisać.
Brzmiał jak mnogość głosów naraz.
-Jam jest, którym jest.
-Lecz czy wiesz, czymżem jest?
Postać uniosła prawicę, a światło świecy w owej chwili zgasło.
-Zło nie jest oddzielone od dobra, tak jakoż ci się wydawało
–rzekła istota.
-To ty – ludzki rozum, słaby i wątły, co złączone dzielisz.
-Wszak ja jestem początkiem i końcem, światłością i ciemnością,
nadzieją i strachem.
-Jam jest wszem.
-Jam WSZYSTKO!
-Powiadam ci – w człeku każdem takowoż dobro i zło na me podobieństwo jest!
-Zaprawdę więcej ci rzeknę – Jam jest w tobie jakoż we wszelakim stworzeniu, co żywot ma.
–Toż to bluźnierstwo... – wyszeptał Skryba, czując słowa
w gardle mu grzęznące. – Bogiem żeś, czyś demonem?
–Czyż zaprawdę nie wiesz? – postać o oczach świetlistych odrzekła.
–Kiedyś pytał, czy Wszechmogący zło stworzył – toś mnie pytał.
-Jam echem twych myśli wątpiących, cieniem wiary twojej.
-Jam ten, któregoż się lękasz.
-Przybyłem by zwątpienie twe rozwiać.

Skryba zimno poczuł, które przeniknęło go do szpiku kości.
Poruszyć się nie mógł, jakoby jego ciało w czasie zastygło.
Poznał, iż przed prawdą stanął, jakowej umysł człowieczy
żadną miarą pojąć nie może.

Było to czymś więcej niż więcej jest więcej.

- Zatem wiedz, człecze, iż... - jeno usłyszał, albowiem wrota celi rozwarły się.
Zadrżał.
To wiary strażnicy, współbracia jego, jako heretyka pojmać go przybyli.
Klęczącego na ziemi go obaczyli, twarzą do kąta pustego zwróconego.
Oczy jego były szeroko rozwarte, niczym jeziora wielkie a ciemne i jakoby
na coś patrzały, czego nikt inny dostrzec nie potrafił.
-Słuchamż Panie, słuchamż - szeptał.
-W imieniu Świętej Inkwizycji… - słowa go dobiegły.

Stał otoczony szczapami drewna, gdy ogarniały go płomienie stosu.
Pod stopami ogniem lizane, odrzwia celi swej dojrzał i ów symbol tajemny,
który literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś nadprzyrodzony
przechodziła.
Wpatrywał się weń i bólu nie czuł.
Bezkresnie Boga miłował!
Bez baczenia czyż był Dobrem jeno czyż Dwoistością.
- Niktże za żywota ziemskiego prawdy tej nie zazna! - w duszy swej pojął.
Na ostatek w umyśle jego zakołatało: - Jam szczęśliwy.
- Przed obliczem Jegoż stanę, toż zapytam.

- Quis es, Domine?

Kimże jesteś Panie?

-

Świtało.
Było cicho jak makiem zasiał.
Starzec Profeta, siwą, pobrużdżoną zmarszczkami głowę oparł na steranych rękach.
Niczego już nie pragnął.
Wiedział, że umiera - w końcu był Profetą.
Czuł chłód poranka.
Przenikał go do szpiku kości.
Powiew wiatru przynosił znany zapach mokrej ziemi i liści.
Jego serce biło nierówno, a w głowie kłębiły się myśli.
- To już koniec - myślał, a jednocześnie początek czegoś nowego.
Był tego ciekaw.

Wszystko toczyło się torem, który On i jemu podobni dawno przewidzieli.
- Najlepsza pora do ostatnich rozważań o Świecie - pomyślał ze smutkiem.
- Jaki jest ten Świat?
- Jaki jest Człowiek?
Przed nim zgłębiali to inni. Czy to coś zmieniło?
- Nic, a nic!

Piękno Świata zawsze odurzało zmysły Profety.
Miliony barw w odwiecznym tańcu światła i cienia malowały pod jego powiekami magiczne płótno.
Góry, rzeki, lasy, morza skrywały w sobie wielkie tajemnice tysiącleci.
Były w nich zaklęte, dawno zapomniane historie.
W tym odwiecznym spektaklu natury, Profeta podziwiał wielki cud narodzin, najczystszy akt stworzenia,
gdzie nowe życie, jakby od niechcenia wyłaniało się z mroku nicości, wnosząc nadzieję...
I miłość.

Świat krył też makabryczne cienie.
I przerażające zło.
Wojny niosły krzyk bólu, a śmierć milionów zbierała żniwo niewinnych.
Zatruta chciwością rana na Matce Ziemi niszczyła odwieczną harmonię
i prowadziła do tragedii.
Nieugaszony pożar żądzy i zachłanności trawił ludzkie serca.
Namiętności i kłamstwa splamione zdradą wirowały w chaotycznym, chocholim tańcu.
Ludzkość była nieustannie pogrążona w swoim danse macabre.
Oszukać, ograbić, odebrać wszystko!
I zabić!
Tak było od początku. Tak jest. Tak będzie.
Nie da się tego zmienić!
Na nic przestrogi Mędrców, Wieszczów i Proroków!
Starzec Profeta wiedział, że Świat musi utopić się we krwi.
Już kończy się czas!
Starca Profety i Świata - widział to z przerażającą jasnością.
- Człowiek, stworzony na JEGO obraz i podobieństwo? - wymamrotał na koniec szyderczo.
- Ech, chyba ktoś przed tysiącleciami wymyślił i napisał o jedno zdanie za dużo…
-taka była jego ostatnia, świadoma myśl.
Potem wziął od niechcenia ostatni oddech.

I umarł...
Tak, jak umrze Świat!
I ludzkość!

Zwyczajny dzień.
W tej samej chwili w różnych miejscach na świecie nastąpiły niecodzienne zdarzenia.

W Jerozolimie w dzielnicy Me’a Sze’arim Ryfka Rosenkrantz rozbiła lustro.
- Tak ja lubiłam to lustro - pomyślała ze smutkiem.
- Ajajaj, siedem lat nieszczęścia zdarzyć się może.
- Tfu, Tfu, tfu - splunęła trzy razy, ażeby odczynić po żydowsku.

W Midtown West w Nowym Jorku Patrick Murphy świętował szczęśliwy traf. Wygrał na loterii 188 milionów dolarów.
- Zleciłem dla wszystkich przelewy! - Na początek po milionie! - powiedział do rodziny.
- Teraz wreszcie będziemy mogli pożyć - dodał.
Po czym osunął się na ziemię.
Umarł.

W miasteczku Sitapur Rama Devi urodziła dziecko z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami.*
Wywołało to strach w całej okolicy.
Ojciec dziecka Ramphal rzekł: - Jesteśmy błogosławieni!
- To znak! - mówili mieszkańcy miasteczka. - Trzeba zapytać Guru, co oznacza.
- To już drugie takie dziecko w okolicy w ciągu roku - powtarzano.
Po naradzie wysłano Samira Jabbi, który studiował święte księgi, do Guru Amara Sahiba.
Dziewczynka jedną głową się uśmiechnęła, a drugą zapłakała.
Dwie ręce złożyła jak do modlitwy, trzecią zacisnęła w piąstkę, a czwartą wykonała obraźliwy gest.
Zapewne szybko by uciekła korzystając z czterech nóg, ale nie umiała chodzić.

W Moskwie w Pałacu Senackim Prezydent Rosji po obiedzie czknął cztery razy, przestał widzieć na prawe oko, lewym zaczął szybko mrugać i począł chodzić tyłem wydając odgłosy gdakania.
Zabrano go do podziemnego ambulatorium i wezwano okulistę, akademika Fiodorowa oraz neurologów.
Wojsko postawiono w stan stałej gotowości bojowej.

Kustosz katedry na Wawelu ks. prałat Zbigniew Szyszko-Firlet kolejny raz przyłożył głowę do kamienia.
Był w nieudostępnianych zwiedzającym podziemiach kościoła św. Gereona.
Cisza dzwoniła mu w uszach.
Miał wizję.
- Tak mało czasu! - upewnił się.

W czasie wiadomości na żywo, gwiazda telewizji CNN Jenny Kirsch uniosła oczy ku górze i trzykrotnie zagulgotała, niczym rozzłoszczony indor.
Następnie zwinęła usta w trąbkę i wybałuszywszy oczy zaczęła wydawać odgłosy starej lokomotywy.
- Szu, szu, szu,
- Szu, szu, szu,
Realizator wiadomości zerknął na scenariusz i po szóstym odgłosie lokomotywy puścił reklamy.

W Johannesburgu na wzgórzu Witwatersrand pomocnik archeologa Raymond Cork odkopał czaszkę oraz kości Australopiteka.
Było gorąco.
Pociemniało mu przed oczami.
Raymond miał udar.
Gdy się ocknął, zaczął mówić w czystym sanskrycie.
- santi, santi - शान्ति (sanskr. śānti) - powtarzał jak mantrę.

Oprócz powyższych zdarzeń w tym momencie nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło.
Wszystko było jak zwykle.
Ludzie rodzili się i umierali, dzieci wychodziły do szkoły.
Owady zapylały kwiaty.
Handlowano na placach targowych, jedzono i pito.
Zwyczajny dzień.
Nie było błyskawic, gromów i archanielskich trąb.
Zapowiadanego Armagedonu.

Wtedy Bóg zatrzymał czas…


*fakt autentyczny
Urodziny dziecka w Indiach z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami: UWAGA - szokujący film!
O czakramie wawelskim: Czakram
Kości australopiteka: Przystanek Nauka

Czym jest czas?
Zamyślił się zegar... pomiędzy... a... pomiędzy.

Mógłby się zatrzymać i pomyśleć o tym dłużej, a może mu się tylko wydawało…
Jego serce - rozedrgane wahadło, szeptało mu, że czas jest dziełem Boga.
On był twórcą czasu i On go zakończy u kresu kresów.
- Bez czasu nic by nie było, ani dobrego, ani złego - rozmyślał.

- Nie byłoby życia!
- Nie byłoby śmierci!
- Wszystko by stało w miejscu, jak na jarmarcznym obrazie.
- Nie byłoby też jego.
- Bo po co komu zegar, kiedy nie ma czego odmierzać?

- Ciekawe jak będzie, gdy kiedyś Bóg zatrzyma czas?
- Pękną wtedy serca zegarów…
- Wierzę, że Bóg ma na to jakiś plan... - westchnął z nadzieją.
- Ma!!!
- Jak to Bóg!...

Od zawsze wybijał tonami kwadranse.
Niższymi dźwiękami półgodziny.
A najniższymi uderzeniami godziny.
Umiał dobrze liczyć.
Nigdy się nie mylił!

Wydawało mu się, że jest dobry.
W duszy swojej napiętej sprężyny taki chciał być...

Odmierzał czas narodzin, począwszy od pierwszego oddechu i czas ostatniego tchnienia...
Towarzyszył wszystkiemu i zawsze...

Marzono o cofnięciu czasu i zrobieniu czegoś inaczej, ale nikomu się to nie udało.
Może jednak oszukiwał i nie odmierzał czasu równo dla wszystkich?
Starzy ludzie mówili:
- Czym żeśmy starsi, tym szybciej mijają godziny, miesiące i lata...
- Zrób z tym coś!

Nie potrafił!
I zegar sam już nie wiedział, czy czas minął.
Płynie. Czy tylko trwa…

Nie miał czasu dłużej o tym myśleć, bo właśnie minęło pomiędzy.
Pomiędzy a pomiędzy przeznaczone na rozmyślania.
Musiał dalej odmierzać czas.

Aż po sam kres…

zamykasz oczy, nadchodzi sen
widzisz obrazy przeżytych dni
i chwila tamta i przebłysk ten
to czas miniony zniknął jak cień

nauczyciele, kioskarz zza rogu
oni odeszli, daleko stąd
najbliżsi, dalsi, ci z twojej drogi
czy się spotkacie nie wiesz, bo skąd

…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…
mam twoją twarz i włosy płowe
uczucia wszystkie przypomnieć mogę
…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…

i nie oceniaj, nie osądź znowu
nie wierz tym kłamcom, co lepiej wiedzą
z Bogiem na ustach a sercach z lodu
ich poprzednicy już w piekle bredzą

…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…
mam twoje myśli i oczy twe
nic co byś chciał nie skryje się
…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…

bo co ma być, to stanie się
nic nie poradzisz, mignie jak sen
z tobą, bez ciebie - minie ten dzień
„dziś” możesz zmienić - przeszłości nie!

…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…
przeczuciem czuję, czy szóstym zmysłem
że życia dar, jak bańka pryśnie...
…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…

Anuszka olej rozlała już…

Z całego serca życzę Ci żebyś:
Mógł w zdrowiu cieszyć się życiem.
Kochał i był kochany.
Wierzył, że wszystko jeszcze przed Tobą.
Dostrzegł w ciemności to, co najważniejsze, co się liczy, co drogie.

Abyś:
Znalazł człowieka, który Cię nie sprzeda nawet, gdy będzie mógł na tym zarobić.
Nie sprzedał przyjaciela nawet kiedy będziesz mógł na tym zarobić.
Potrafił słuchać i dostrzec drugiego człowieka.
Miał wiarę w ludzi.
W świat.
Nie bał się przyszłości.

Byś:
Witał każdy dzień z uśmiechem i radością.
Nie oceniał, pomimo, że robią to inni.
Wybaczał.
Leciał odważnie w przyszłość na puszystych skrzydłach swojego anioła.

Wiem, jak to wszystko jest trudne.
Ale zależy od Ciebie!

Już nie pędź tak!
Stań na chwilę, pomyśl co naprawdę jest ważne!
Może słowo „przepraszam”?
Życzliwy uśmiech.
Dobre słowo.
Spojrzenie w głębię oczu i dotyk..
Miłość i przyjaźń.
Wzruszenie, łza w oku.

Tyle jeszcze możesz zrobić dobrego – to jedyna rzecz, z którą powinieneś się spieszyć…

Wiersz szalony dziś napiszę:
Uzbierałem garnek szyszek,
Zaraz też żem pożarł go,
Były smaczne że ho, ho.

Nagle szyszki drapią, palą,
Brzuch mi pawie rozwalają,
Pytam siebie gdzie tu racja,
Zaraz będzie perforacja.
Więc zażyłem leków garstkę,
Oraz kropli też naparstek.

Me jelita popychają,
Szyszki się gdzieś wybierają.
Którą stroną wyjdą sobie?
Górą, dołem co ja zrobię?
Opcje jak wiadomo dwie,
Kto pomyśli ten już wie.

Czuję, że się finał zbliża,
Pewnie ktoś mi naubliża,
No bo przecież Wy nie wiecie,
Już wyszedłem jestem w mieście.

Poty biją, serce łupie,
I ciśnienie rośnie w du…
Nie wytrzymam puszczę już,
Niech bitewny padnie kurz.

Jak myślałem tak zrobiłem,
I się wtedy obudziłem.
To nie koniec wiersza tego,
Odrobinkę szalonego.
Czas na morał jest przy końcu,
Słuchaj zatem mały dzwońcu.

Konsekwencje czynu twego,
Zawsze dorwą Cię kolego!
Drugi morał też wynika,
Dla każdego samotnika,
Sen czy jawa nieistotne,
Życie ciężkie jest SROmotnie!
Trzeci morał, kończyć czas,
Z kupą zapierniczaj w las!
Ten ostatni był przyziemny,
Ale wierzcie jakże cenny...