Les versions textuelles sont en cours de traduction
Cliquez sur un titre ci-dessous

Basé sur des faits réels...


À la mémoire de Krzysztof Berbeka, Maciej Berbeka et de tous ceux qui ne sont jamais revenus des MONTAGNES.
Pour tous ceux qui aiment les montagnes.

L'an 2000.
Un froid glacial.
Jacek Berbeka râle et tousse violemment à chaque inspiration.
Il entend un bourdonnement vibrant et un grondement dans sa tête.
Au rythme des battements de son cœur.
Il a un objectif.
Le sommet.

Une montée d'adrénaline.
Un choc d'endorphines.
Une nouvelle respiration sifflante, arrachée à ses poumons.
Encore une.
Une autre.
Chacune, comme une pierre milliaire.
Tel l'ultime accord d'une symphonie de vie, joué au cœur d'une tempête hurlante.
Il ne renonce pas.
Il se bat !
Épuisé et endolori, il grimpe avec peine.

Il connaît bien les sommets de plus de 8000 mètres.
Gasherbrum II, Cho Oyu et Shishapangma – en solitaire, en style alpin.
Gasherbrum I avec Krzysztof Wielicki, Carlos Carsolio et Ed Viesturs.
En trente heures.
Sans interruption, du camp de base au sommet.
Une soif inextinguible, comme pour tous les himalayistes.
C'est une drogue !
Le but ultime de la vie.
Parfois, un voyage sans retour.
C'est le prix de l'amour des montagnes.

Aujourd'hui, c'est son cinquième sommet de plus de 8000 mètres et sa deuxième tentative d'ascension du plus haut sommet du monde.
L'Everest, sans oxygène ?
Lui, en tant que premier Polonais ?
Par ce temps, c'est de la folie !
Le vent hurlant, en rafales ouraganesques, soulève des tourbillons de neige toujours plus violents.
Il veut l'emporter dans l'abîme, l’anéantir.
Il veut tuer, en l'imprégnant d'un froid perçant.

Comme il l'a fait avec son père Krzysztof, le 18 mars 1964, au Dent d'Hérens dans le massif du Cervin.
Comme il l'a fait avec son frère Maciej sur le Broad Peak.
Mais cela, il ne le sait pas encore.
Cela n'arrivera que dans treize ans.

Huit mille mètres.
La zone de la mort !
L'homme n'est plus qu'une ombre de lui-même.
Les heures passent.
La douleur arrache son corps à chaque mouvement.
Huit mille quatre cents mètres.
Exactement comme il y a deux ans, lorsqu'il avait fait demi-tour, frôlant la mort.
Un traumatisme pour un alpiniste.
Bad Jack est dur et inflexible.
C'est un montagnard de Zakopane.

Il continue obstinément : huit mille cinq cents, huit mille cinq cent cinquante, huit mille cinq cent quatre-vingt-dix…
Huit mille six cents mètres.
Ce vent infernal le secoue encore plus violemment, transportant la mort sur ses ailes.
Il tente à nouveau de le balayer dans le néant.
Huit mille six cent cinquante mètres.
La limite des possibilités.
Un souffle saccadé.
Il ne sent plus ses mains. Il ne sent plus ses pieds.
Il sait qu'il ne peut pas grimper plus haut s'il veut redescendre.
À moins qu'il ne renonce déjà à tout retour…
Le choix entre la vie et la mort.
Il prend une décision avec les dernières bribes de sa conscience.

FIN !
Il abandonne.
Il fait prudemment demi-tour.
Il doit encore redescendre jusqu’au camp de base.
Tant pis, il n'y aura « que » quatre sommets de plus de 8000 mètres.
Survivre, c'est la plus grande des victoires !
Un jugement lucide et un choix juste !
Dans cet état, dans de telles conditions, il est terriblement difficile de garder son bon sens et sa raison.
Beaucoup ont échoué…


Au même moment, de l'autre côté du monde, Jacek Berbeka allume un feu dans la cheminée.
Il prépare son thé préféré, parfumé, avec son propre sirop de framboise, des rondelles de citron, d'orange, des clous de girofle, de la cannelle et du gingembre.
Il dévore d'un trait un livre captivant sur les expéditions himalayennes.
Ces livres sont les meilleurs compagnons des soirées d'hiver, blotti dans le confort de la maison.
En été, ce n'est plus pareil.
Ah, quel exploit !
Un canapé moelleux, le feu qui danse dans la cheminée, des pantoufles chaudes et une infusion envoûtante.
Il n'a pas poursuivi la tradition familiale de l'alpinisme.
Il a pris un autre chemin.

Kismet !

Cracovie, à la différence de Zakopane, est trop éloignée des montagnes, peut-être est-ce pour cela qu'il n'a pas absorbé cette atmosphère unique et l'appel de l'aventure montagnarde.
Alors ne me demandez pas pourquoi Ils y vont, ce qu'est la fraternité de la corde, ne jugez pas – car il faut être l’un d’eux pour savoir et comprendre !

Au lycée, Jacek Berbeka de Cracovie, avec son groupe de classe – Pałson et Marabut – et Jacek Berbeka de Zakopane – le futur alpiniste d'exception – se retrouvaient sur l'autoroute A4 en construction.
Bad Jack, avec ses amis de l'Académie d'éducation physique, tentait de battre un record du monde de cyclisme non-stop, jour et nuit, pendant plusieurs jours.
Plutôt que d'aller en cours au lycée, ils allaient encourager et aider les cyclistes.
C'était bien plus passionnant que d'étudier.

Les mêmes racines. Les mêmes prénoms, le même nom de famille, mais deux destins distincts, écrits sur cette autoroute naissante… celle de la vie.

Tous deux aiment les montagnes, chacun à sa manière.
Jacek de Zakopane grimpe toujours. Il est guide de haute montagne.
Jacek de Cracovie continue de lire sur les expéditions himalayennes, bien au chaud chez lui.

Lorsqu'ils se rencontrent, ils ne parlent pas de ceux qui ne sont jamais revenus.

Ils n'en ressentent pas le besoin.

Ils les portent en eux.

Moshe Rappaport se réveilla à l’aube, en sueur, le visage crispé de colère.
Il détestait ces rêves où apparaissait son père, mort depuis si longtemps.
Au fond de lui, il savait que ces songes annonçaient toujours un bouleversement dans la vie de sa famille.
Et Moshe n’aimait pas le changement.

Les échos de leur étrange conversation résonnaient encore dans sa tête embrumée.
– Toi, Moshe, tu as un grand Don ! – disait son père. – Je ne peux pas te révéler lequel, mais utilise-le avec sagesse et grande prudence.
– Mais, Tate, moi ? – répondit Moshe, simple melamed dans un cheder ?
– Quel Don ? – Je n’en sais rien !
– Un Grand Don, Moshe. Tu portes le nom du Prophète, et tu as un Don précieux – insistait le père.
– Demain, à l’aube, rends-toi sur la Montagne du Désert, et tu le trouveras !
– Mais Tate, demain arrive le Tsadik Reb Levi Kohn d’Hébron, je l’ai attendu si longtemps, et je devais écouter son enseignement à midi.
– Aj, aj, aj, – Moshe, – le Tsadik ne disparaîtra pas, mais moi je te dis : demain, rends-toi sur la Montagne du Désert.

Moshe se leva lentement du lit, essuya la sueur de son front avec sa manche et resta plongé dans ses pensées.
– Bien sûr, tout le monde aimerait avoir un Don, même si c’est absurde, ce n’était qu’un rêve. Mais bon, par précaution juive, il ira voir. On ne sait jamais ? Au pire, il perdra une journée entière.
Et les enseignements précieux du Tsadik.

Le soleil brûlait impitoyablement, et l’air, sur l’horizon désertique jonché de roches acérées, semblait vibrer au rythme des battements de son cœur, ou peut-être encore plus vite.
De temps en temps, le vent soulevait des tourbillons de poussière de Judée.
Moshe était assis, se balançant lentement à l’ombre de la grande Montagne du Désert, en méditation.
Il attendait le Don.
Les heures passèrent, et rien ne se produisit.
Il luttait contre les pensées envahissantes de son enfance et les enseignements majestueux du Tsadik qu’il manquait aujourd’hui.

Alors que le soleil atteignait son zénith, il tomba dans un étrange état de torpeur, ou peut-être n’était-ce qu’une illusion. Une comptine enfantine se mit à marteler son esprit :

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Au bout d’un long moment, il se réveilla et décida de rentrer chez lui.
– Je suis vieux et stupide, qui aurait l’idée de croire en des rêves ? – pensa-t-il, découragé.

Le midi approchait. La salle était comble, remplie de Juifs pieux et d’habitants de la ville.
Même sur le sol, certains s’étaient installés, désireux d’entendre les paroles éclairées du Tsadik.
Le savant en écritures, hautement respecté pour sa sagesse, le Tsadik Reb Levi Kohn d’Hébron, caressait lentement, comme à son habitude, sa longue barbe grise et pointue, avant de commencer son enseignement.

– Shalom, Shalom, Juifs pieux – commença Reb Levi, puis il poursuivit d’un ton extrêmement solennel :

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Au début, les auditeurs pensèrent : – Quelle introduction inhabituelle à un enseignement ! – La sagesse du Tsadik est en vérité immense !
Mais au fil du temps, lorsqu’il répétait en boucle cette étrange phrase rimée, un murmure d’étonnement parcourut la salle, se transformant en inquiétude.
– Qu’est-ce que cela signifie ? Que se passe-t-il ici ? – s’interrogeait-on de toutes parts.
Reb Levi Kohn ferma les yeux, inspiré, caressant sa barbe sans cesser de répéter, de plus en plus vite :

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Les élèves déconcertés du Tsadik le soulevèrent sous les bras et le sortirent rapidement de la salle.
– Le Rebbe est malade aujourd’hui, il est indisposé – expliquaient-ils.

Moshe Rappaport, mangeant le repas du soir avec sa famille, luttait de toutes ses forces contre l’épuisement après une journée entière passée sous l’ardeur du désert.
Ses paupières se fermaient déjà sous l’effet du sommeil.
Son fils Yehuda, après le repas, déclara :
– Tate, tu n’as rien à regretter d’avoir manqué l’enseignement du Tsadik aujourd’hui, car aujourd’hui, Reb Levi Kohn est devenu fou.
– Au lieu de son enseignement, il a répété en boucle une étrange comptine enfantine…
– Meshuga !
– Comme quoi, on ne sait jamais ce qui sommeille même dans le plus sage des hommes ! – s’étonna Yehuda.

Mais Moshe n’entendit déjà plus ces paroles de son fils, car, épuisé, il s’était paisiblement endormi.
Il rêva du Grand Don… qu’il n’avait pas.

Et ensuite…

Moshe Rappaport se réveilla à l’aube, en sueur…


Glossaire des termes hébraïques :
[1] melamed (hébr.) - enseignant dans une école juive, cheder
[2] cheder (hébr.) - école juive de caractère religieux
[3] meshuga (hébr.) - fou, dément

Europe Centrale – aujourd’hui la Pologne. Bronocice.
Cinquante-trois kilomètres au nord-est de Cracovie.
Trois mille cinq cents ans avant le Christ.
Ou peut-être bien avant.

Dobromysł.
Tel fut le nom qui lui fut donné.
Il était fils unique.
Et un solitaire.
Issu d’un lignage proto-slave,
Son père Wszebor, sa mère Budzisława, et tout le clan le tenaient pour un être d’exception.
Ses visions, ses songes insondables et ses pressentiments
Passaient pour un don mystérieux.
Et la quête obstinée de la Vérité emplissait son cœur.
Cet enfant ne savait point ce qui allait lui être révélé.
Il ignorait qu’il créerait le premier char à quatre roues de ce monde,
Tiré par trois bêtes,
Une invention défiant son propre temps.

Il aimait errer seul dans la forêt sans fin.
Là, il s’abandonnait à ses pensées.
Il s’allongeait dans une clairière, au sein de l’immensité sylvestre.
Il observait la course du soleil, le ciel, les bêtes et les plantes.
Les nuits, il contemplait l’infinité des étoiles scintillant dans le firmament.
Il ressentait un lien avec une force indicible.
Il savait qu’il appartenait à quelque chose d’immense,
Quelque chose qui existait depuis l’éternité.

— D’où suis-je donc venu, et tout ce qui m’entoure ?
— Pourquoi est-ce ainsi ?

Et voici qu’un jour, il tomba en une étrange torpeur
Et il lui sembla que son âme se détachait de son corps,
Errant en des espaces inconnus.

— Dobromysł, ne crains point ! Car Je suis l’Amour infini !
— Je suis Dieu, l’Omnipotent et l’Unique.
— Le Créateur de l’homme et de toutes choses !

— Annonce à tes frères et sœurs, les Slaves,
Qu’ils doivent vivre dans la droiture,
Ne point faire le mal,
Et tenir toute ignominie en abomination !
— Car l’éternel Trompeur, mon ennemi juré,
Le Démon, cherchera à les égarer.
— Il leur insufflera le désir de tuer, de voler,
L’avarice, la luxure, le mensonge, la peur et toutes les terreurs.
— En vérité, Je te le dis : l’homme a le choix – le Bien ou le Mal.
— Et chacun sera jugé après sa mort selon ses actes.
— Proclame-le, Dobromysł, en Mon Nom !
— Je te donne la sagesse,
Le don de prophétie,
Et la force de forger des outils devançant ton époque.

— Ô Tout-Puissant, merci ! Je ferai selon Ta volonté ! – répondit Dobromysł.
Et ainsi en fut-il.
Il annonça la volonté de Dieu parmi les tribus jusqu’à son dernier souffle.
Il façonna des artefacts que nul n’aurait osé imaginer en son temps.
Dont ce char à quatre roues.

Mais en tant que Prophète,
Il savait que la Vérité qui lui fut révélée
Serait au fil des âges remplacée par d’autres croyances.
Qu’elle serait effacée et usurpée.
Il savait aussi que dans ce lieu,
Qui porterait un jour le nom de Bronocice,
Non loin du Tertre Préhistorique,
Dans plus de cinq mille cinq cents ans,
Ses descendants retrouveraient un vase gravé des figures de son char à quatre roues.
Et ces gravures témoigneraient du don intemporel
Que lui avait accordé l’Omnipotent.
Mais saura-t-on les comprendre ?
Les révélera-t-on au monde ?
Ou les jalousera-t-on, les cachera-t-on ?

Mais ceci…
Est une tout autre histoire…

Épilogue :
Vous louez ce qui vient d’ailleurs, et ignorez vos propres trésors…

Je vous invite à découvrir une découverte archéologique exceptionnelle,
Étonnamment méconnue en dépit de son importance.

Un vase néolithique orné de gravures réalistes,
Dont la plus ancienne représentation connue au monde d’un char à quatre roues,
Fut découvert en 1978 à Bronocice,
À 53 kilomètres de Cracovie.
Ce vase, vieux de plus de 5500 ans,
Est plus ancien que la grande pyramide de Chéops,
Plus ancien encore que les pictogrammes sumériens de charrettes
retrouvés dans la cité d’Uruk, sur l’Euphrate.

Une analyse détaillée et fascinante de cette trouvaille,
Aujourd’hui presque oubliée,
Fut publiée par Michał Książek dans Przekrój :
Premier Arbre de Bord de Route

Le magazine Przekrój y présente des reconstitutions du vase légendaire,
Tandis que mon récit sur YouTube contient des photographies
de l’original prises par Paweł Kamiński.

Remerciements :
Paweł Heszen, mon ami, écrivain, poète et rêveur.
Sans lui, sans un concours de circonstances extraordinaire,
sans ces hasards étranges effleurant le destin, je n’aurais jamais découvert Bronocice.

Paweł Kamiński de Działoszyce.
Passionné d’histoire locale, photographe, poète et homme engagé,
Témoin des fouilles archéologiques de Bronocice,
Un puits de savoir sur l’histoire du vase.
Les photos du précieux artefact sont de son œuvre.
Le destin nous a réunis d’une façon qui force l’étonnement.

Un jour…
Maintenant…
Dans le futur…

Au village, on l’appelait « le vieux aveugle ». Méchamment.
On lui enviait son fils, qui avait un poste au gouvernement.
Tant qu’il faisait chaud, il boitillait dans le verger embaumant l’herbe et les pommes.

– Qui sait ? Peut-être est-ce mon dernier été ? – pensa-t-il en s’asseyant parmi les arbres sur son fauteuil à bascule préféré.
Il sentait les rayons du soleil pénétrer son corps. Ils rappelaient d’anciennes images, éveillaient des souvenirs, stimulaient tendrement ses sens.
Il était à la frontière du rêve et de la réalité. Ou peut-être rêvait-il ?

Comment réparer le monde ? Tout changer. Pour qu’il y ait plus de bien et de bonheur. Pourquoi y a-t-il tant de guerres, de haine et de souffrance ?

Il savait ! C’était la faute de la politique, ou plutôt des gens au pouvoir. Comme son fils.
Les dirigeants – dieux de la modernité. Un pouvoir enivrant. Qui offre argent, privilèges et renommée.
Il nourrit l’ego. Aveugle. Asservit.

Depuis des siècles, la même règle prévaut. Divide et impera – diviser pour mieux régner.
Les gens s’entredéchirent et personne ne surveille les gouvernants.
Les maîtres de la manipulation et leurs médias mensongers ne construisent pas des partisans, mais des fidèles.
Les aveugles, assoiffés de vengeance, sont plus faciles à gouverner !
Les ignorants distribuent les cartes et dilapident notre argent dans l’armement.
Ils ont tout intérêt à attiser les guerres.
Étudier et déterminer ce qu’il faut promettre aux petites gens, que dire chaque jour pour accroître leur soutien et gagner les élections.
Puis, pendant des années – vive la débauche, l’enfer n’existe pas !
Le pouvoir absolu – la plus grande drogue du monde.
Certains au sommet sont des psychopathes narcissiques assoiffés de sang, leur ego gonflé à l’extrême.

Pourquoi cela continue-t-il ainsi ? Il est aveugle, mais le monde entier ?
Folie !
Pourquoi l’homme ne réfléchit-il pas, n’analyse-t-il pas, ne choisit-il pas sagement ?
Autrefois, le peuple inculte n’avait pas accès au savoir, mais aujourd’hui ?
Dans les pays totalitaires, c’est encore compréhensible, mais en démocratie ?
Pourquoi les gens intelligents donnent-ils souvent le pouvoir à des incompétents malveillants, dilapidant leur argent ?
Le pouvoir sur leur vie et l’avenir de leurs enfants…
Pour quelques miettes de promesses vides qui ne seront jamais tenues ?
Une naïveté absurde !
Parce que c’est ainsi que fonctionne le système ? Cela doit changer !

Maintenant !

Une révélation ! La vérité lui apparut comme un éclair !
– Mon Dieu, c’est évident, ce qu’il faut faire. Comment personne n’y a-t-il pensé avant ?
Son idée apportait la justice. Pour tous. Sans exception.
D’une manière si attrayante et évidente qu’elle conquérera rapidement le monde.
Ce sera un nouveau système génial, parfait, de fraternité entre les peuples et les nations.
À côté de sa théorie, la démocratie apparaissait comme une blague préhistorique.
Il y avait encore de l’espoir…

L’aveugle sourit avec confiance.
– Je dois raconter tout cela – murmura-t-il.
Il inspira l’air embaumant de pommes.
– Juste un instant de repos encore…

Le cœur de l’aveugle battait de plus en plus lentement… jusqu’à s’arrêter.

CETTE HISTOIRE A ÉTÉ ÉCRITE POUR COMMÉMORER LE QUATRE-VINGTIÈME ANNIVERSAIRE DE LA LIBÉRATION D'AUSCHWITZ, COMME UN AVERTISSEMENT CONTRE LES CONSÉQUENCES DESTRUCTRICES DU MAL HUMAIN !

(…) En ce jour où la pierre zoroastrienne deviendra noire
et où nul ne pourra distinguer le signe qu’elle porte,
– par la foudre et le feu viendra la fin du monde.
Les mères pleureront d’avoir mis leurs enfants au monde.
Quatrième Livre de l’Apocryphe du Zohar (…)

Il y a plus de trois mille sept cents ans.
Le prophète Zarathoustra errait dans les montagnes désertiques d’Asie.
Dieu lui révéla le commencement et la fin de toutes choses.
Les formes muettes des roches furent témoins de leur rencontre.
L’un des pierres attira l’attention du Prophète.
Sans doute à cause de sa blancheur éclatante ou de sa forme ovale, ou peut-être en raison du symbole noir qu’elle portait, une lettre qui était aussi un chiffre, et qui se transformait en un signe inconnu.
Il ressentit une force surnaturelle émaner de cette pierre.
Il la prit et l’offrit à un scribe venu de Judée, qui était son hôte.
En témoignage éternel de sa rencontre avec Dieu.

La pierre s’éveilla.
On l’avait arrachée à l’endroit où elle reposait depuis des siècles.
Elle savait qu’elle avait une mission effroyable à accomplir.
Elle entama un périple à travers le monde qui durerait des millénaires, pour marquer le cours du temps jusqu’à la fin des temps.
À mesure qu’elle traversait l’horreur et la barbarie, sa blancheur éclatante s’obscurcissait, se ternissait, se noircissait, se rapprochant du symbole noir gravé en son sein, une lettre qui était aussi un chiffre, et qui se transformait en un signe inconnu.
Ainsi en serait-il jusqu’à ce que le feu consume le monde.
Alors, la pierre deviendrait totalement noire.
Ainsi l’avait prédit le Zohar.

Nul ne saura jamais si la pierre assombrie n’était qu’un présage, ou si elle engendrait le mal auquel elle assistait!

La pierre blanche marquée du symbole noir sentait l’odeur du cuir de la besace.
Elle percevait le balancement du chameau.
Elle entendait les appels des guides.
En Judée, dans la vallée d’Elah, à l’endroit où tous trébuchaient contre un roc du désert, elle tomba de la besace du scribe.
C’est elle qui, au Xe siècle avant notre ère, fut utilisée par David dans sa fronde, pour terrasser Goliath lors de leur duel.
La pierre n’était plus d’un blanc éclatant.
Lorsqu’il devint roi de Juda, David entendit une voix chuchoter dans son esprit :
— « Prends pour toi la belle Bethsabée, épouse du guerrier Urie. Expose-le en première ligne de combat, qu’il périsse ! »
Et ainsi fut-il.
Le roi David paya cette faute par la mort de son premier enfant, né de Bethsabée.
La pierre devint grise.

Le roi Nabuchodonosor II tournait et retournait la pierre entre ses doigts.
Il l’avait trouvée dans le Temple de Salomon qu’il venait de détruire, après avoir conquis Jérusalem.
Il contemplait le symbole noir hypnotisant, une lettre qui était aussi un chiffre, et qui se transformait en un signe inconnu.
Enfin, il asservit et exila les Judéens à Babylone.
La pierre s’obscurcit dans sa main. Ou peut-être n’était-ce qu’une illusion ?

Cinq siècles plus tard, alors qu’il errait dans le désert, Jésus, que certains nommaient le Roi des Juifs, ramassa la pierre et la dissimula dans son manteau.
Pendant quarante jours, l’esprit du mal vint le tenter.
Après la crucifixion du Christ, la pierre marquée du symbole noir fut gagnée aux dés par un soldat romain, lorsqu’ils se disputèrent la tunique du Messie.
La pierre changea de couleur.

Quelques années plus tard, lorsqu’un légionnaire romain la lança pour asséner le coup fatal à Étienne lors de sa lapidation, la pierre se brouilla de gris.
Ce qu’elle devint au fil des siècles, nul ne le sait.

Revendue par des marchands, elle arriva par bateau en Angleterre.
Henri VIII Tudor appréciait de tenir en main cette pierre venue d’outre-mer, que Thomas Cromwell lui avait rapportée de l’Empire ottoman.
Le roi contemplait le symbole noir fascinant, une lettre qui était aussi un chiffre, et qui se transformait en un signe inconnu.
Il songeait à son prochain mariage, à la manière de s’affranchir de Rome pour devenir chef de l’Église.
Pendant deux siècles, la pierre fut témoin des injustices et des cruautés du trône.

Elle s’obscurcit encore durant la Révolution française, lorsqu’elle assista à la Terreur et à des milliers d’exécutions.

À Iekaterinbourg, dans la nuit du 16 au 17 juillet 1918, l’air était lourd.
Dans la cave de la maison Ipatiev, le tsar Nicolas II, sa femme, leurs cinq enfants et leurs serviteurs, ignoraient ce qui les attendait.
Ils posaient pour une photo exigée par les révolutionnaires.
Dans leurs mains, ils tenaient des coussins pleins de joyaux.
Parmi les précieuses pierres, se trouvait celle que les espions du tsar avaient dérobée lors de la Révolution française.
Bientôt, entourés de fumée et de poudre, ils étaient tous morts.
Les bijoux et la pierre furent confisqués par les bolcheviks.

Le Reichsleiter Alfred Rosenberg, chef de l’unité de confiscation ERR NSDAP, supervisait le pillage de l’or scythe en Crimée.
Parmi les artefacts, il découvrit la pierre marquée d’un étrange symbole noir.
Il l’offrit à son ami, le SS-Obersturmbannführer Rudolf Höß, commandant du camp d’Auschwitz-Birkenau.
Là, la pierre s’obscurcit plus que jamais.

Après la libération du camp de concentration allemand par le 1er Front ukrainien, le maréchal Ivan Koniev prit la pierre du bureau du commandant, en souvenir de la victoire.
Un bloc graphite foncé, marqué d’un symbole noir, une lettre qui était aussi un chiffre, et qui se transformait en un signe inconnu.

Après la guerre, la pierre passa en mains privées à Kiev.
Elle fut témoin des atrocités commises lors de l’invasion brutale de l’Ukraine par la Russie.
À chaque acte de barbarie, elle devenait plus sombre.

Les années passaient. Le monde ne changeait pas…

En ce jour, l’heure du changement radical était venue.
Le Comité permanent du Bureau politique du Parti communiste chinois prit une décision secrète concernant le déclenchement de la guerre.
Le général Wang Tsu, commandant des Forces de missiles de l’Armée populaire de libération, donna l’ordre d’attaquer les États-Unis et l’Europe.
La première frappe devait être menée avec une rapidité fulgurante, conjointement avec la Russie et l’Iran, à l’aide de centaines de missiles conventionnels.
Puis, les forces aériennes et terrestres devaient entrer en action.

La pierre était presque totalement noire, si bien que l’on distinguait à peine le symbole, qui était lettre, qui était chiffre, qui se transformait en un signe inconnu.

Après le lancement des missiles chinois et iraniens, la catastrophe se produisit !
En raison d’une ligne de code erronée dans le logiciel, un ancien système automatique de riposte nucléaire russe, lié au programme dit de la « Main Morte », s’activa.
La Russie lança automatiquement 1 783 missiles nucléaires à têtes multiples sur les États-Unis et l’Europe !

Il ne pouvait y avoir qu’une seule réponse.

À cet instant, la pierre zoroastrienne noircit entièrement, et le symbole, qui était lettre, qui était chiffre, qui se transformait en un signe inconnu, devint indiscernable.
Les chakras de pierre, qui protégeaient le monde depuis des temps immémoriaux, se mirent à trembler jusqu’à se briser et se disperser en une poussière noire.
Il n’y avait plus de protection, plus de salut.
Un éclair aveuglant !!!
Le feu et une chaleur infernale se mêlèrent à un grondement effroyable qui fit le tour du globe terrestre.

Vint alors l’obscurité d’un hiver nucléaire séculaire.

Le premier rayon du soleil se posa sur une pierre ovale et noire, émergeant des roches fondues par les explosions atomiques.
À travers la noirceur de la pierre transparaissait un symbole plus CLAIR, qui était lettre, qui était chiffre, qui se transformait en un signe inconnu.

Un signe, gravé par une main qui n’était pas humaine…


Contexte Historique :

1. Zarathoustra https://youtu.be/kx-Su7m1HTA?si=rvEav5eB-sPtiXuX

2. David et Goliath https://en.wikipedia.org/wiki/Goliath

3. Roi David https://en.wikipedia.org/wiki/David

4. Roi Nabuchodonosor II https://en.wikipedia.org/wiki/Nebuchadnezzar_II

5. Jésus https://simple.wikipedia.org/wiki/Temptation_of_Christ

6. La lapidation de Saint Étienne https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Stephen

7. Roi Henri VIII Tudor https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_VIII

8. La Terreur (Révolution Française) https://en.wikipedia.org/wiki/Reign_of_Terror

9. L’assassinat de la famille Romanov https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_the_Romanov_family

10. Alfred Rosenberg RSS NSDAP https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Rosenberg

11. Rudolf Höß, Höss, Hoess - Auschwitz https://pl.wikipedia.org/wiki/Rudolf_Höß

12. Ivan Koniev https://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Konev

13. Libération d'Auschwitz https://en.wikipedia.org/wiki/Liberation_of_Auschwitz_concentration_camp

14. L’invasion russe de l’Ukraine https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_invasion_of_Ukraine

15. Katsa du Mossad https://simple.wikipedia.org/wiki/Katsa_(Mossad)

16. Conflits au Moyen-Orient https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_modern_conflicts_in_the_Middle_East

17. Forces de missiles chinoises https://en.wikipedia.org/wiki/People%27s_Liberation_Army_Rocket_Force

18. Dead Hand, Perimeter (Système nucléaire russe) https://en.wikipedia.org/wiki/Dead_Hand

(...) parce que le passé ne jette plus sa lumière sur l'avenir, la raison humaine erre dans les ténèbres (...)
Alexis de Tocqueville

S’il te plaît, prête - moi ton oreille - écoute mes mots, car ils parlent de ce qui est le plus important.
Pour Toi, pour moi, pour Elle et pour Lui.

Il est difficile de croire qu'après 80 ans, après la guerre, ÇA! revient.
Poudré, poli et enrichi de nouvelles idées.
Il relève sa tête brune et sourit sans honte.
Certains disent qu'il montre ses crocs sanguinolents dans un sourire moqueur, d'autres le trouvent souriant et séducteur.
Ici et là, il a des griffes acérées, non émoussées par des années d'hibernation.

ÇA! se reconnaît à l'agression, la discrimination, la haine.
À l'incitation à la violence et à la salissure de ceux qui pensent différemment.
À l'homophobie. Au mal soigneusement masqué.

Et au fait que ÇA! est irrémédiable, aveugle à la vérité.
Il aime se vautrer dans une sauce religieuse.
Gott mit uns!
In God we trust!
С нами Бог!
Dieu est avec nous !
Seulement avec nous !
Le reste à la perdition !

Il n'y a rien de mal dans les religions ou la foi.
Tant qu'elles ne sont pas un outil pour les hypocrites qui disent une chose et font le contraire.
Qui ne calcinent pas les yeux et les oreilles avec leur duplicité.

On reconnaît ÇA! à ses actes.
Roman Brandstaetter avait raison dans sa "Litanie pour la délivrance de la stupidité."

Il est facile de voir comment ÇA! agit et où il va.
Il divise les gens - ils se battent entre eux.
ÇA! répand la désinformation, les demi-vérités et les mensonges.
À travers les médias, Internet, depuis la chaire.
Pour que personne ne puisse distinguer la vérité de la manipulation et du mensonge.
ÇA! sait tout mieux!
Il donne des leçons, dicte, impose!

ÇA! unit ses partisans car ils voient que ÇA! fonctionne.
Quand ils incitent, ils ont des visages menaçants, remplis de malice.
Qui n'est pas avec nous est contre nous!
C'était comme ça alors, et c'est comme ça maintenant.
Les gens contre les gens… Les gens contre les sous - hommes… Les gens???

Heureusement, ÇA! est visible à l'œil nu.
Si rien ne change - ÇA! nous engloutira!
Il ne restera que ÇA! et des idiots devant leurs écrans, des fanatiques excités, des esclaves sans pensée.
Et une race de tyrans baignés dans la richesse, qui finiront ce que ÇA! a commencé.

La dernière chance!
ÇA! ne disparaîtra pas de lui - même.
ÇA! compte sur l'indifférence et la peur...

ÇA???
ÇA!!!



Roman Brandstaetter : „Litanie pour la délivrance de la stupidité”

Motto : Pourquoi la stupidité s'est-elle attachée à nous si fortement ?
Avant tout, parce que nous ne la combattons pas avec tout notre courage, ni ne nous efforçons avec tout notre zèle de nous en libérer.
Sénèque : Lettre IX à Lucilius

Délivre-nous de la stupidité, Seigneur !

Nous sommes du sel éventé et inutile.
Nous ne savons pas vivre,
Nous ne savons pas penser,
Nous ne savons pas voir,
Nous ne savons pas écouter,
Nous ne savons rien prévoir,
Nous ne savons pas tirer des leçons salvatrices des malheurs.

Et ainsi nous grimpons
—Une horde de gens
Possédés par la soif de conquête—
Sur l’échelle abrupte des illusions,
Et ses barreaux craquent et se brisent
Sous le poids de nos pas irréfléchis.
Faisant tout à l’encontre du bon sens
Et de la tendance innée à survivre.
Nous marchons sur un chemin imaginaire
Vers un but imaginaire.

Dans nos défaites, nous voyons la victoire,
Dans les victoires, nous ne voyons pas les germes de la défaite,
Dans l’absurde, nous cherchons du sens,
Et la parole,
Ce privilège et cette fierté de notre élection,
Nous l’avons transformée en un instrument de bavardage vain
Et de laideur,
En un mensonge venimeux,
Sur lequel nous essayons de bâtir
La grandeur de l’homme.

Dieu de sagesse infinie,
Créateur du cosmos parfait
Et de la plus belle terre,
De l’âme immortelle
Et du cerveau, de la matière grise,
Et des cinq sens, du libre arbitre,

Délivre-nous des griffes prédatrices de la stupidité,
Cette tentatrice aux yeux sombres,
Qui nous attire à chaque tournant de l’histoire
Comme aux coins des rues,

De cette instigatrice
De nos intentions et actions insensées
Et de nos chutes,
Et de nos vies stériles,
Et accorde-nous la sagesse de la purification.

À Nous,
Fils de la terre,
Sel éventé et inutile.

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.
Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto się wylewał.
Miejsce na ziemi to najgorętsze!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry rytmicznie na horyzoncie swem odwiecznym rytmem drgały. A możeż mu się to jeno zdawało?

Tenże, który wie - Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, iż Prorokiem jest.
Onej godziny wyczekiwał, kiedyż objawione mu zostanie, światłość rozbłyśnie, zaś łaska nań spocznie. Kapłan Zaratusztra latami po rozpalonych pustynnych górach Azji Środkowej wędrował.
Szukał Prawdy jaka od wieków jest.
Prawdy niezmiennej.

A gdyż 30 lat mu minęło, kiejdy w grocie górskiej na rozmyślaniu trwał oto stało się!
Zrazu wszystkiem jestestwem swojem poczuł byt cudowny, nadprzyrodzony.

-Ktożeś ty?” – zapytał w myślach ową istotę Zaratusztra.
-Jam jest Wohu Manah, – Dobra Myśl - Bahman.
-Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztro, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
-Prowadźże, Bahmanie, bom na to czekał!– rzekł myślą Zaratusztra.
-Tedy przed oblicze Ahura Mazdy - Pana Mądrego pójdźmy!
-Pana Wszechrzeczy.
-Stworzyciela wszego.
-Boga Prawdziwego i Jedynego.

I takoż się stało.

Nie minęło ni czasu mrugnięcie, gdy w głębi jaźni swej, wszystkiemi zmysły odczuł Zaratusztra radość niewysłowioną. W chwili onej poznał potęgę nieprzebraną Boskiego Bytu.
Nie maszci należytych słów, bo zaiste nie masz słów, coby Go opisać.
Od praczasu był.
Ninie jest.
Na wieki wieków trwać będzie.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelakiego istnienia.
Początek i Koniec wszelakich rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata tudzież wszech rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
!!!!!!!!!!!!!!!Wszytko.!!!!!!!!!!!!!!!!

I postrzegł Zaratusztra, w błysku onej chwili niezrozumiałe za sprawą Pana. Wielkie tajemnice zostały mu Przezeń ujawnione. Ujrzał przeto to co było od początku świata. Obaczył to, coż musi przy kresie jegoż stać się. Rozeznał takowoż żródło dobra, azaliż istotę i przyczynę zła wszelakiego.

-Otoć zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których wszelki człek przestrzegać winien – rzekł myślą Bóg Ahura Mazda:
-Zacneż Myśli.
-Praweż Słowa.
-Dobreż Czyny.
-Przytem miłość ku wszem żywem istotom.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.

Jeno tyle, acz aż tyle!

-Wiedzże, iż człek każden, udział ma w zmaganiach moich z duchem złym.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

Poczem Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku byłyć dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie. Jedenż dobry, a zły drugiż.
I rzeczą jest, iż dobry bez złego nie istniałby, zaś zły bez dobrego takowoż.
I stało się, że owe dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w mroku wiecznym, nieprzeniknionym.
I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz iż jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za ową światłością, chcąc ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Acz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, iżby zły Aryman dobro wybrał i do tego go nakłaniał.

Jednakowoż rzekł Aryman w sercu swem: -Otom ujrzał słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedyć sam Panem wszystkiego ostanę.
Podstępem w świat jego uderzę.
Tedy, złośliwie wszystkie twory Ahura Mazdy skaził i zbrukał wszelkie stworzenia jego.
Wtedyż czas począł biec.
Ludzie i wszelakie stworzenia starzeć się, chorować i umierać poczęły.
Aryman zaś zjadliwie ziemię skaził, czyniąc ją pustynną, wody mórz zasolił, więdnięcie roślin sprowadził, a na koniec czystość ognia nieskalaną zepsuł, dym tworząc.
Od owych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i walka dobra ze złem trwa odwieczna, w której świat cały do cna się pogrążył.

I rzekł tedy Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w onym dniu stworzenia człeka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem samże wybierał!
-Każden człek po skonaniu swem sprawiedliwie samego siebie rozliczy z uczynków swych, i przystojną karę sobie sam wymierzy.
-Prawi w obliczu Mojem na wieki radować się będą, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe ponieść będą musieli, takoż, jako ofiary ich cierpiały.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki wszem istotom żywym ongiś zgotowali.
-I stanie się na końcu wieków, a dnia tego jeno ja sam znam, iż czas odkupienia świata nadejdzie.

-Onego dnia jać pokonam Arymana, a zło od dobra na wieki oddzielę, zaś porządek doskonały, zwany Aszą, ustanowię. -Umarli zmartwychwstaną, jakoż byli w chwale swej.
-Aryman, Pan Złości, jego demony i otchłań jego wraz z nieprawymi mą mocą i miłosierdziem w akcie wspaniałego zbawienia oczyszczę. -Tedy nastanie świat Boży, który na wieki wieków złączon będzie z wszystkiem stworzeniem i ze wszechświatem całem.

-Ujrzałeś przeto wszystko!” – rzekł w myśli Wohu Manah.
-Idźże tedy, Zaratusztro, a obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, któryż odwiecznie, niestworzony istnieje.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.
-Czcij Go jako Pana Mądrości, któregoż emanacyją miłość jest, prawda, ład i sprawiedliwość - Asza zwana.
-Głośże tedy wszem i wobec, iż oprócz Ahura Mazdy istniejeż druga istota, niestworzona i odwieczna, a zupełnie od pierwszej odmienna - imieniem Aryman, zwana też Angra Mainju.
Istota toż mordercza, złośliwa, kłamliwa, szkodliwa i zgubna.
Mądrości wszelakiej pozbawiona, dobra wszego przeciwnik.
-Takoż uczynię. Toż będzie celem żywota mego!" – rzekł tedy Zaratusztra, przysięgając Panu.


Gdyć ujrzał Zaratusztra okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu pytał Boga Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, czemuż dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemuż tego nie powstrzymasz? -Wszakżesz Tyś Wszechmogący i wszystko uczynić możesz!
I odrzekł mu w myśli Ahura Mazda: -Jam dał ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człek w sumieniu swojem rozważa, co czynić ma i jakże to czynić będzie.
-Po skończeniu żywota swego każdy sprawiedliwie samego siebie osądzi.
-Za złe czyny karę poniesie, którą sam na siebie sprawiedliwie nałoży. Złoczyńcy cierpieć będą w obliczu szydzącego Arymana za swe niegodziwe czyny, jakoż cierpiały ofiary ich.
Znosić będą ból cielesny i duchowy, któryż zgotowali każdej istocie żywej. Zaprawdę powiadam ci, iż oni doznają wszelakich cierpień, które zadali niewinnym.
-Acz człek sprawiedliwy i prawy, nagrodę wielką otrzyma, przebywając ze Mną i na wieki się radując.
-Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którymżem sam was obdarzył?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człekowi świętą jest i dla Boga samego!

-Na ostatek czasu, gdy nieprawi i występni kary swe odpokutują, Nieskończone Miłosierdzie Moje ogarnie wszetecznych i niegodziwych, tudzież ojca wszego zła i nieprawości - Arymana.
-Takać kolej rzeczy jest!” – rzekł Ahura Mazda na koniec.

-Pojąłem otoż cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał tedy Zaratusztra.
I uczynił, jako rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił przez wszystkie dni żywota swego wiarę w Imię Jego.

Azaliż, jako Prorok, widział czas i poznał, iż nauki jego przez tysiąclecia wymazane będą, zaś część ich skrycie zawłaszczona przez inne wierzenia zostanie.
I ujrzał przeto, iż walka wyznawców onych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Atoli tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie.
Wszakoż Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał tedy pewność Zaratusztra, iż kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, przytem wszelakie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swem czynił to w Imię Boże rzekomo - w prawdzie jest on czcicielem Arymana. Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
Onci narzędziem zła jego jest.
I tenże wycierpi, co cierpieli wszyscy, których ukrzywdził.
Zaiste, kara ta straszliwa i sroga!

Takoż było, takoż jest, i takoż będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszech rzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratusztry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.

Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Oraz link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem, z twarzą skrzywioną gniewem. Nie cierpiał snów, w których pojawiał się jego dawno zmarły ojciec. W głębi duszy czuł, że te sny zawsze przynosiły zmiany w życiu jego rodziny. A Mosze nie lubił zmian. Echa ich dziwnej rozmowy nadal dźwięczały w jego półświadomej głowie. -Ty, Mosze, masz wielki Dar! - mówił ojciec. - Nie mogę wyjawić jaki ale używaj go mądrze i z wielką rozwagą. -Ale, tate, ja? - odpowiedział Mosze, prosty mełamed [1] w chederze? [2]-Jaki Dar? Nic o nim nie wiem! -Wielki Dar, Mosze. Masz imię po Proroku i masz Cenny Dar - upierał się ojcciecc. - Idź jutro o świcie na Górę Pustynną - tam go odnajdziesz! -Ale tate, jutro ma przybyć Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu, czekałem długo na niego, miałem w południe wysłuchać jego nauki. -Aj, Mosze, Cadyk nie zniknie, a ja ci mówię - ty jutro idź na Górę Pustynną. Mosze wstał niespiesznie z łóżka, otarł rękawem resztki potu z czoła i głęboko się zamyślił. -Wiadomo, każdy by chciał mieć Dar, choć to niedorzeczne, bo to tylko mara senna. Ale tak ot, na wszelki wypadek z żydowskiej ostrożności - pójdzie i sprawdzi. Kto wie? Najwyżej straci cały dzień. I cenne nauki Cadyka. Słońce paliło niemiłosiernie, a powietrze na horyzoncie, usianej ostrymi skałami pustyni, zdawało się drgać w rytm uderzeń serca, a może nawet szybciej. Od czasu do czasu wiatr wzniecał tumany pyłu Judy. Mosze siedział, kiwając się rytmicznie w cieniu wielkiej Góry Pustynnej i medytował. Czekał na Dar. Minęło wiele godzin i nic się nie działo. Walczył z cisnącymi się do głowy myślami o dzieciństwie i doniosłych naukach Cadyka, które go dzisiaj ominą. Gdy słońce było w południowym zenicie zapadł w dziwny letarg, a może tylko mu się wydawało, że w głowie zaczęła mu się kołatać dziecięca wyliczanka: entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Po dłuższym czasie ocknął się i postanowił wrócić do domu. -Jestem stary a głupi, kto widział wierzyć w sny - pomyślał zrezygnowany. Zbliżało się południe. Sala była wypełniona po brzegi świątobliwymi Żydami i mieszkańcami miasteczka. Nawet na ziemi siedzieli chętni do wysłuchania światłych nauk. Uczony w piśmie, wielce szanowany za swoją mądrość Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu głaskał powoli, jak to miał w zwyczaju swoją długą, siwą, szpiczastą brodę i rozpoczął nauki. - Szalom, Szalom, bogobojni Żydzi - rozpoczął Reb Levi, a następnie rzekł arcypoważnym tonem: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Na początku słuchacze pomyśleli: - Cóż za nietypowe rozpoczęcie nauk! Mądrość Cadyka zaiste wielka jest! Ale w miarę upływu czasu, gdy powtarzał w kółko to jedno dziwne, rymowane zdanie, po sali zaczął się nieść szmer zdziwienia, przechodzący w zaniepokojenie. -Cóż to ma być? Co to tutaj wyprawia się? - padały zewsząd pytania. Reb Levi Kohn zamknął oczy i natchniony, głaskając brodę nie przestawał coraz szybciej i szybciej powtarzać: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Zdezorientowani uczniowie Cadyka unieśli go pod ramiona i szybko wynieśli z sali. -Rebe jest dzisiaj chory, niedysponowany on jest - tłumaczyli. Mosze Rappaport, jedząc wieczorną strawę z rodziną, walczył z całych sił ze zmęczeniem po całym dniu spędzonym w skwarze pustyni. Kleiły mu się oczy do snu. Jego syn Yehuda po posiłku powiedział:- Tate, ty nie masz czego żałować, że opuściłeś dzisiaj nauki Cadyka bo dzisiaj Reb Levi Kohn oszalał. -Zamiast swoich nauk powtarzał tylko w kółko dziwną dziecięcą rymowankę… -Meszuga! [3] -Jak to nigdy nie wiadomo co siedzi w najmądrzejszym nawet człowieku! -dziwił się Yehuda. Ale tego wszystkiego Mosze już od syna nie usłyszał bo wcześniej wielce znużony spokojnie zasnął. Śnił o Wielkim Darze, którego nie miał… A później… Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem... słowniczek pojęć hebrajskich: [1] mełamed (hebr.) - nauczyciel w żydowskiej szkole - chederze [2] cheder (hebr.) - szkoła żydowska o charakterze religijnym [3] meszuga (hebr.) - szaleniec, obłąkany

Było to dawniej niż dawniej jest dawniej.
Zgarbiony i pomarszczony.
Watykański skryba.
Rozumny wielce i w naukach wszech biegły.
Mądrości czasu minionego strażnik.
W zimnych komnatach od zawsze święte księgi przepisywał.
I obce mowy studiował.

Z każdą literą skreśloną, z każdą stroną przepisaną, jego serce
w rytm kościelnych dzwonów bijące w mistycznym tańcu się unosiło.
Sztuka pisania modlitwą mu się zdawała, zaś teksty w wieczne świadectwo obecności Wszechmogącego
się przemieniały.

Czas piętno nieubłaganie odcisnął.
Dłonie jegoż, niczem drzew starych korzenie, stwardniały.
Nie mógł tedy pisać.
Zaś księgi zgłębiać zdolnym był.
Jakoż święte pisma badać.
Rozważał tedy istotę i naturę Wszechmogącego.
I źródło zła odwiecznego, któreż go zawsze trapiło.

Dnia pewnego, na pergaminy za księgami skryte się natknął.
W drżące, starcze dłonie ledwie czytelne manuskrypty ujął.
O perskim Kapłanie i Proroku o imieniu Zaratusztra mówiły.
Tekst awestyjski skrybę do cna oszołomił!
Zaratusztra przed tysiącami lat żywot swój wiódł.
Za sprawą ducha Dobrej Myśli objawiłż się mu Jedyny Bóg Wszechmogący - Ahura Mazda.
Odsłonił onż prorokowi początek wszechrzeczy.

Czytać skryba począł:
„A takoż to było:
Na początku były dwa Duchy Bliźniacze, działające w myśli,
w słowie i w czynie.
Jedenż Dobry, a Zły Drugiż.
I rzeczą jest, iż Dobry bez Złego nie istniałby, zaś Zły bez Dobrego takowoż.
Stało się, że owe dwa Duchy Bliźniacze ustanowiły Życie
i Niebyt, aż po kres istnienia świata.”

- Czyż Zaratusztra naszego Pana obaczył? - Skryba do głębi się zamyślił.
- Wszechmogący to dobro tudzież zło zarazem? – z trwogą dociekał.
- Azaliż Stwórcą on wszystkiego, co widzialne oraz niewidzialne.
- Tedy i zło z Jego ręki pochodzić może!

Myśl ta przejęła go jakoż plugawy robak toczący, co wgryza się głębiej
i niepomny godzin ni dni bez ustanku to roztrząsał.
Oczy w głąb mu zapadły, zaś twarz poszarzała, jakoby dusza zeń uchodziła.
Bywało, iż nocami korytarzami Watykanu się błąkał, z świecą się tlącą.
Bladym światłem cienie rzucał, co to jak upiory za nim się snuły.
Usta Skryby, spękane od modłów i dręczących myśli, słowa szeptały,
co przerażenie w sercach współbraci wzbudzały:

-Quis es, Omnipotens? -Kimżeś Ty, Wszechmogący?
-Czymże jesteś?
-Dobrem jeno, czyliś złem takowoż?

Mnisi, co go napotykali, wzrok odwracali, nie chcąc zjawy owej widzieć.
Zaś niektórzy szeptali, iż sam diabeł przez niego przemawia.
Przełożeni jego świętokradztwem wzburzeni, ciężar w nim widzieli,
co na zgromadzenie rzucony jest, jakoby kamień młyński u topielca szyi.
Zawistni bracia, ci co z dawna go nie cierpieli nań donosili.
-Herezje to! Mowa potępiona na wieki! – szeptali, a języki ich niczym miecze ostre były. Chwili sposobnej czekali, iżby nań oskarżenia rzucić.

Owej nocy, gdy pełnia księżyca jakoż oko Boga z niebios patrzała,
Skryba na odrzwiach celi swej wielki symbol nieznany spostrzegł.
Znak dłonią wyryty, której nikt nie obaczył.
Symbol ów literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś
nadprzyrodzony przechodziła.
Znaku tegoż mimoż uczoności swej nie znał.
Dusza jego zadrżała, jakby na granicy poznania stał,
boż wiedział, iż co przyszło, nie z tego świata było.
Coś pradawnego w głębi istoty jego się ozwało.
Dłoń trzęsła się, gdy symbolu dotykał,
sposobem dla człeka niepojętym wyrytego.
Gorejący był i jakoby życie i moc wielką w sobie miał.
Znak ów tajemnicę zawierał, potęgę acz przy tym niepokój.
Wtem z celi jegoż, ciche jak szept, dobiegło podłogi skrzypnięcie.
Wszedł do celi, z bojaźnią się rozglądając.
Tamże przestrzeń i czas wydawały się jakoby zmienione – powietrze
gęstsze, czymś niewidzialnym przesycone, a czas zwolnił.
W kącie, gdzież przed chwilą jeno pustka ziała,
teraz postać jakowaś widniała.
Jejż ciało drgało i falowało na granicy jaźni, bytu, światła i cienia.
Oczy zaś płonęły blaskiem nieziemskiego światła,
wszechdobrego i mrocznego zarazem.
Serce mu zamarło.
– Quis es? – wyszeptał, ledwie oddech łapiąc. – Kimże jesteś?
– Ego sum qui sum – posłyszał głos, którego nie sposób było opisać.
Brzmiał jak mnogość głosów naraz.
-Jam jest, którym jest.
-Lecz czy wiesz, czymżem jest?
Postać uniosła prawicę, a światło świecy w owej chwili zgasło.
-Zło nie jest oddzielone od dobra, tak jakoż ci się wydawało
–rzekła istota.
-To ty – ludzki rozum, słaby i wątły, co złączone dzielisz.
-Wszak ja jestem początkiem i końcem, światłością i ciemnością,
nadzieją i strachem.
-Jam jest wszem.
-Jam WSZYSTKO!
-Powiadam ci – w człeku każdem takowoż dobro i zło na me podobieństwo jest!
-Zaprawdę więcej ci rzeknę – Jam jest w tobie jakoż we wszelakim stworzeniu, co żywot ma.
–Toż to bluźnierstwo... – wyszeptał Skryba, czując słowa
w gardle mu grzęznące. – Bogiem żeś, czyś demonem?
–Czyż zaprawdę nie wiesz? – postać o oczach świetlistych odrzekła.
–Kiedyś pytał, czy Wszechmogący zło stworzył – toś mnie pytał.
-Jam echem twych myśli wątpiących, cieniem wiary twojej.
-Jam ten, któregoż się lękasz.
-Przybyłem by zwątpienie twe rozwiać.

Skryba zimno poczuł, które przeniknęło go do szpiku kości.
Poruszyć się nie mógł, jakoby jego ciało w czasie zastygło.
Poznał, iż przed prawdą stanął, jakowej umysł człowieczy
żadną miarą pojąć nie może.

Było to czymś więcej niż więcej jest więcej.

- Zatem wiedz, człecze, iż... - jeno usłyszał, albowiem wrota celi rozwarły się.
Zadrżał.
To wiary strażnicy, współbracia jego, jako heretyka pojmać go przybyli.
Klęczącego na ziemi go obaczyli, twarzą do kąta pustego zwróconego.
Oczy jego były szeroko rozwarte, niczym jeziora wielkie a ciemne i jakoby
na coś patrzały, czego nikt inny dostrzec nie potrafił.
-Słuchamż Panie, słuchamż - szeptał.
-W imieniu Świętej Inkwizycji… - słowa go dobiegły.

Stał otoczony szczapami drewna, gdy ogarniały go płomienie stosu.
Pod stopami ogniem lizane, odrzwia celi swej dojrzał i ów symbol tajemny,
który literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś nadprzyrodzony
przechodziła.
Wpatrywał się weń i bólu nie czuł.
Bezkresnie Boga miłował!
Bez baczenia czyż był Dobrem jeno czyż Dwoistością.
- Niktże za żywota ziemskiego prawdy tej nie zazna! - w duszy swej pojął.
Na ostatek w umyśle jego zakołatało: - Jam szczęśliwy.
- Przed obliczem Jegoż stanę, toż zapytam.

- Quis es, Domine?

Kimże jesteś Panie?

-

Świtało.
Było cicho jak makiem zasiał.
Starzec Profeta, siwą, pobrużdżoną zmarszczkami głowę oparł na steranych rękach.
Niczego już nie pragnął.
Wiedział, że umiera - w końcu był Profetą.
Czuł chłód poranka.
Przenikał go do szpiku kości.
Powiew wiatru przynosił znany zapach mokrej ziemi i liści.
Jego serce biło nierówno, a w głowie kłębiły się myśli.
- To już koniec - myślał, a jednocześnie początek czegoś nowego.
Był tego ciekaw.

Wszystko toczyło się torem, który On i jemu podobni dawno przewidzieli.
- Najlepsza pora do ostatnich rozważań o Świecie - pomyślał ze smutkiem.
- Jaki jest ten Świat?
- Jaki jest Człowiek?
Przed nim zgłębiali to inni. Czy to coś zmieniło?
- Nic, a nic!

Piękno Świata zawsze odurzało zmysły Profety.
Miliony barw w odwiecznym tańcu światła i cienia malowały pod jego powiekami magiczne płótno.
Góry, rzeki, lasy, morza skrywały w sobie wielkie tajemnice tysiącleci.
Były w nich zaklęte, dawno zapomniane historie.
W tym odwiecznym spektaklu natury, Profeta podziwiał wielki cud narodzin, najczystszy akt stworzenia,
gdzie nowe życie, jakby od niechcenia wyłaniało się z mroku nicości, wnosząc nadzieję...
I miłość.

Świat krył też makabryczne cienie.
I przerażające zło.
Wojny niosły krzyk bólu, a śmierć milionów zbierała żniwo niewinnych.
Zatruta chciwością rana na Matce Ziemi niszczyła odwieczną harmonię
i prowadziła do tragedii.
Nieugaszony pożar żądzy i zachłanności trawił ludzkie serca.
Namiętności i kłamstwa splamione zdradą wirowały w chaotycznym, chocholim tańcu.
Ludzkość była nieustannie pogrążona w swoim danse macabre.
Oszukać, ograbić, odebrać wszystko!
I zabić!
Tak było od początku. Tak jest. Tak będzie.
Nie da się tego zmienić!
Na nic przestrogi Mędrców, Wieszczów i Proroków!
Starzec Profeta wiedział, że Świat musi utopić się we krwi.
Już kończy się czas!
Starca Profety i Świata - widział to z przerażającą jasnością.
- Człowiek, stworzony na JEGO obraz i podobieństwo? - wymamrotał na koniec szyderczo.
- Ech, chyba ktoś przed tysiącleciami wymyślił i napisał o jedno zdanie za dużo…
-taka była jego ostatnia, świadoma myśl.
Potem wziął od niechcenia ostatni oddech.

I umarł...
Tak, jak umrze Świat!
I ludzkość!

Zwyczajny dzień.
W tej samej chwili w różnych miejscach na świecie nastąpiły niecodzienne zdarzenia.

W Jerozolimie w dzielnicy Me’a Sze’arim Ryfka Rosenkrantz rozbiła lustro.
- Tak ja lubiłam to lustro - pomyślała ze smutkiem.
- Ajajaj, siedem lat nieszczęścia zdarzyć się może.
- Tfu, Tfu, tfu - splunęła trzy razy, ażeby odczynić po żydowsku.

W Midtown West w Nowym Jorku Patrick Murphy świętował szczęśliwy traf. Wygrał na loterii 188 milionów dolarów.
- Zleciłem dla wszystkich przelewy! - Na początek po milionie! - powiedział do rodziny.
- Teraz wreszcie będziemy mogli pożyć - dodał.
Po czym osunął się na ziemię.
Umarł.

W miasteczku Sitapur Rama Devi urodziła dziecko z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami.*
Wywołało to strach w całej okolicy.
Ojciec dziecka Ramphal rzekł: - Jesteśmy błogosławieni!
- To znak! - mówili mieszkańcy miasteczka. - Trzeba zapytać Guru, co oznacza.
- To już drugie takie dziecko w okolicy w ciągu roku - powtarzano.
Po naradzie wysłano Samira Jabbi, który studiował święte księgi, do Guru Amara Sahiba.
Dziewczynka jedną głową się uśmiechnęła, a drugą zapłakała.
Dwie ręce złożyła jak do modlitwy, trzecią zacisnęła w piąstkę, a czwartą wykonała obraźliwy gest.
Zapewne szybko by uciekła korzystając z czterech nóg, ale nie umiała chodzić.

W Moskwie w Pałacu Senackim Prezydent Rosji po obiedzie czknął cztery razy, przestał widzieć na prawe oko, lewym zaczął szybko mrugać i począł chodzić tyłem wydając odgłosy gdakania.
Zabrano go do podziemnego ambulatorium i wezwano okulistę, akademika Fiodorowa oraz neurologów.
Wojsko postawiono w stan stałej gotowości bojowej.

Kustosz katedry na Wawelu ks. prałat Zbigniew Szyszko-Firlet kolejny raz przyłożył głowę do kamienia.
Był w nieudostępnianych zwiedzającym podziemiach kościoła św. Gereona.
Cisza dzwoniła mu w uszach.
Miał wizję.
- Tak mało czasu! - upewnił się.

W czasie wiadomości na żywo, gwiazda telewizji CNN Jenny Kirsch uniosła oczy ku górze i trzykrotnie zagulgotała, niczym rozzłoszczony indor.
Następnie zwinęła usta w trąbkę i wybałuszywszy oczy zaczęła wydawać odgłosy starej lokomotywy.
- Szu, szu, szu,
- Szu, szu, szu,
Realizator wiadomości zerknął na scenariusz i po szóstym odgłosie lokomotywy puścił reklamy.

W Johannesburgu na wzgórzu Witwatersrand pomocnik archeologa Raymond Cork odkopał czaszkę oraz kości Australopiteka.
Było gorąco.
Pociemniało mu przed oczami.
Raymond miał udar.
Gdy się ocknął, zaczął mówić w czystym sanskrycie.
- santi, santi - शान्ति (sanskr. śānti) - powtarzał jak mantrę.

Oprócz powyższych zdarzeń w tym momencie nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło.
Wszystko było jak zwykle.
Ludzie rodzili się i umierali, dzieci wychodziły do szkoły.
Owady zapylały kwiaty.
Handlowano na placach targowych, jedzono i pito.
Zwyczajny dzień.
Nie było błyskawic, gromów i archanielskich trąb.
Zapowiadanego Armagedonu.

Wtedy Bóg zatrzymał czas…


*fakt autentyczny
Urodziny dziecka w Indiach z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami: UWAGA - szokujący film!
O czakramie wawelskim: Czakram
Kości australopiteka: Przystanek Nauka

Czym jest czas?
Zamyślił się zegar... pomiędzy... a... pomiędzy.

Mógłby się zatrzymać i pomyśleć o tym dłużej, a może mu się tylko wydawało…
Jego serce - rozedrgane wahadło, szeptało mu, że czas jest dziełem Boga.
On był twórcą czasu i On go zakończy u kresu kresów.
- Bez czasu nic by nie było, ani dobrego, ani złego - rozmyślał.

- Nie byłoby życia!
- Nie byłoby śmierci!
- Wszystko by stało w miejscu, jak na jarmarcznym obrazie.
- Nie byłoby też jego.
- Bo po co komu zegar, kiedy nie ma czego odmierzać?

- Ciekawe jak będzie, gdy kiedyś Bóg zatrzyma czas?
- Pękną wtedy serca zegarów…
- Wierzę, że Bóg ma na to jakiś plan... - westchnął z nadzieją.
- Ma!!!
- Jak to Bóg!...

Od zawsze wybijał tonami kwadranse.
Niższymi dźwiękami półgodziny.
A najniższymi uderzeniami godziny.
Umiał dobrze liczyć.
Nigdy się nie mylił!

Wydawało mu się, że jest dobry.
W duszy swojej napiętej sprężyny taki chciał być...

Odmierzał czas narodzin, począwszy od pierwszego oddechu i czas ostatniego tchnienia...
Towarzyszył wszystkiemu i zawsze...

Marzono o cofnięciu czasu i zrobieniu czegoś inaczej, ale nikomu się to nie udało.
Może jednak oszukiwał i nie odmierzał czasu równo dla wszystkich?
Starzy ludzie mówili:
- Czym żeśmy starsi, tym szybciej mijają godziny, miesiące i lata...
- Zrób z tym coś!

Nie potrafił!
I zegar sam już nie wiedział, czy czas minął.
Płynie. Czy tylko trwa…

Nie miał czasu dłużej o tym myśleć, bo właśnie minęło pomiędzy.
Pomiędzy a pomiędzy przeznaczone na rozmyślania.
Musiał dalej odmierzać czas.

Aż po sam kres…

zamykasz oczy, nadchodzi sen
widzisz obrazy przeżytych dni
i chwila tamta i przebłysk ten
to czas miniony zniknął jak cień

nauczyciele, kioskarz zza rogu
oni odeszli, daleko stąd
najbliżsi, dalsi, ci z twojej drogi
czy się spotkacie nie wiesz, bo skąd

…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…
mam twoją twarz i włosy płowe
uczucia wszystkie przypomnieć mogę
…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…

i nie oceniaj, nie osądź znowu
nie wierz tym kłamcom, co lepiej wiedzą
z Bogiem na ustach a sercach z lodu
ich poprzednicy już w piekle bredzą

…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…
mam twoje myśli i oczy twe
nic co byś chciał nie skryje się
…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…

bo co ma być, to stanie się
nic nie poradzisz, mignie jak sen
z tobą, bez ciebie - minie ten dzień
„dziś” możesz zmienić - przeszłości nie!

…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…
przeczuciem czuję, czy szóstym zmysłem
że życia dar, jak bańka pryśnie...
…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…

Anuszka olej rozlała już…

Z całego serca życzę Ci żebyś:
Mógł w zdrowiu cieszyć się życiem.
Kochał i był kochany.
Wierzył, że wszystko jeszcze przed Tobą.
Dostrzegł w ciemności to, co najważniejsze, co się liczy, co drogie.

Abyś:
Znalazł człowieka, który Cię nie sprzeda nawet, gdy będzie mógł na tym zarobić.
Nie sprzedał przyjaciela nawet kiedy będziesz mógł na tym zarobić.
Potrafił słuchać i dostrzec drugiego człowieka.
Miał wiarę w ludzi.
W świat.
Nie bał się przyszłości.

Byś:
Witał każdy dzień z uśmiechem i radością.
Nie oceniał, pomimo, że robią to inni.
Wybaczał.
Leciał odważnie w przyszłość na puszystych skrzydłach swojego anioła.

Wiem, jak to wszystko jest trudne.
Ale zależy od Ciebie!

Już nie pędź tak!
Stań na chwilę, pomyśl co naprawdę jest ważne!
Może słowo „przepraszam”?
Życzliwy uśmiech.
Dobre słowo.
Spojrzenie w głębię oczu i dotyk..
Miłość i przyjaźń.
Wzruszenie, łza w oku.

Tyle jeszcze możesz zrobić dobrego – to jedyna rzecz, z którą powinieneś się spieszyć…

Wiersz szalony dziś napiszę:
Uzbierałem garnek szyszek,
Zaraz też żem pożarł go,
Były smaczne że ho, ho.

Nagle szyszki drapią, palą,
Brzuch mi pawie rozwalają,
Pytam siebie gdzie tu racja,
Zaraz będzie perforacja.
Więc zażyłem leków garstkę,
Oraz kropli też naparstek.

Me jelita popychają,
Szyszki się gdzieś wybierają.
Którą stroną wyjdą sobie?
Górą, dołem co ja zrobię?
Opcje jak wiadomo dwie,
Kto pomyśli ten już wie.

Czuję, że się finał zbliża,
Pewnie ktoś mi naubliża,
No bo przecież Wy nie wiecie,
Już wyszedłem jestem w mieście.

Poty biją, serce łupie,
I ciśnienie rośnie w du…
Nie wytrzymam puszczę już,
Niech bitewny padnie kurz.

Jak myślałem tak zrobiłem,
I się wtedy obudziłem.
To nie koniec wiersza tego,
Odrobinkę szalonego.
Czas na morał jest przy końcu,
Słuchaj zatem mały dzwońcu.

Konsekwencje czynu twego,
Zawsze dorwą Cię kolego!
Drugi morał też wynika,
Dla każdego samotnika,
Sen czy jawa nieistotne,
Życie ciężkie jest SROmotnie!
Trzeci morał, kończyć czas,
Z kupą zapierniczaj w las!
Ten ostatni był przyziemny,
Ale wierzcie jakże cenny...