Las versiones de texto están en proceso de traducción - Haga clic en el título a continuación

Basado en hechos reales...


En memoria de Krzysztof Berbeka, Maciej Berbeka y de todos aquellos que no regresaron de las MONTAÑAS.
Para todos los que aman las montañas.

Año dos mil.
Frío glacial.
Jacek Berbeka jadea con cada aliento, con un silbido áspero, tosiendo violentamente.
Escucha un zumbido burbujeante y un retumbar en su cabeza.
Al ritmo de su corazón.
Tiene un objetivo.
La cumbre.

Una descarga de adrenalina.
Un golpe de endorfinas.
Otra bocanada de aire arrancada de sus pulmones.
Otra más.
Y otra.
Cada una, como un hito.
Como el último acorde de la sinfonía de la vida, tocado en la tormenta rugiente.
No se rinde.
¡Lucha!
Agotado y dolorido, con gran esfuerzo sigue ascendiendo.

Tiene experiencia en los ochomiles.
Gasherbrum II, Cho Oyu y Shisha Pangma – en solitario y en estilo alpino.
Gasherbrum I junto a Krzysztof Wielicki, Carlos Carsolio y Ed Viesturs.
Treinta horas.
Sin descanso, de la base a la cumbre.
La insatisfacción constante, como sucede con los himalayistas.
¡Es como una droga!
El propósito de la vida.
A veces, un camino sin retorno.
Sin regreso.
Ese es el precio del amor por las montañas.

Hoy, su batalla es por su quinto ochomil y su segundo intento de alcanzar la montaña más alta del mundo.
¿El Monte Everest sin oxígeno?
¿Él, el primer polaco en hacerlo?
Con un clima como el de hoy, ¡es una locura!
El viento huracanado aúlla, levantando remolinos de nieve cada vez más violentos.
Quiere arrojarlo al abismo, al olvido.
Quiere matarlo, perforándolo con su gélido aliento.

Como a su padre Krzysztof, el 18 de marzo de 1964, en Dent d'Herens, en el macizo del Cervino.
Como a su hermano Maciej, en Broad Peak.
Aún no lo sabe.
Eso ocurrirá dentro de trece años.

Ocho mil metros.
¡La zona de la muerte!
Allí, el hombre es solo una sombra de sí mismo.
Las horas pasan.
El dolor desgarra su cuerpo con cada movimiento.
Ocho mil cuatrocientos metros.
Exactamente lo mismo que hace dos años, cuando, al borde de la muerte, tuvo que retroceder.
Es un trauma para un escalador.
Bad Jack es fuerte y tenaz.
Es un montañés de Zakopane.

Sigue ascendiendo con obstinación: ocho mil quinientos, ocho mil quinientos cincuenta, ocho mil quinientos noventa...
Ocho mil seiscientos metros.
Ese maldito viento lo golpea con más fuerza, llevando la muerte en sus alas.
De nuevo intenta arrastrarlo brutalmente al abismo.
Ocho mil seiscientos cincuenta metros.
El límite de sus fuerzas.
Los últimos suspiros entrecortados.
No siente sus manos. No siente sus pies.
Sabe que no puede seguir subiendo si quiere regresar.
A menos que ya no contemple la vuelta...
La elección entre la vida y la muerte.
Toma la decisión con el último resquicio de conciencia.

¡FIN!
Renuncia.
Da la vuelta con cautela.
Aún tiene que descender hasta la base.
No importa, serán "solo" cuatro ochomiles.
¡Sobrevivir es el mayor éxito!
Una evaluación sobria y una decisión correcta.
Es aterradoramente difícil, en este estado y con estas condiciones, mantener la mente clara y el juicio racional.
Muchos no lo lograron…


Al mismo tiempo, en el otro extremo del mundo, Jacek Berbeka encendía la chimenea.
Preparó su té favorito y aromático, con su propia mermelada de frambuesa, rodajas de limón, naranja, clavo, canela y jengibre.
Devoraba con ansia un fascinante libro sobre expediciones al Himalaya.
Estos libros se disfrutan mejor en invierno, en la cálida tranquilidad del hogar.
En verano, ya no es lo mismo.
¡Vaya hazaña!
Un sofá mullido, el fuego danzando en la chimenea, zapatillas cómodas y una infusión envolvente.
No siguió la tradición familiar de alpinismo.
Se desvió del camino.

¡Kismet!

Cracovia, a diferencia de Zakopane, está demasiado lejos de las montañas, y tal vez por eso nunca absorbió esa atmósfera única y esa pasión por la aventura en la cumbre.
Por eso, no me preguntéis por qué suben Allí, por el compañerismo de la cuerda, no los juzguéis – porque hay que ser Uno de Ellos para saber y entender.

En la secundaria, Jacek Berbeka de Cracovia, con su grupo de amigos – Pałson y Marabut – y Jacek Berbeka de Zakopane, el futuro gran himalayista, se reunían en la autopista A4 en construcción.
Bad Jack, junto con sus compañeros de la Academia de Educación Física, batía un récord mundial en ciclismo ininterrumpido durante días.
En lugar de asistir a clases en el "nueve", los chicos iban a animar y ayudar a los ciclistas.
Era mucho más emocionante que estudiar.

Raíces comunes. Los mismos nombres, el mismo apellido, pero el destino escribió dos historias diferentes en una autopista apenas naciente...

Ambos aman las montañas, cada uno a su manera.
Jacek de Zakopane sigue escalando. Es guía de alta montaña.
Jacek de Cracovia sigue leyendo en la tranquilidad de su hogar sobre expediciones al Himalaya.

Cuando se encuentran, no hablan de los que no regresaron.

No sienten la necesidad.

¡Los llevan dentro!

Moshe Rappaport se despertó al amanecer, empapado en sudor, con el rostro torcido por la ira.
No soportaba los sueños en los que aparecía su padre, fallecido hacía ya mucho tiempo.
En lo más profundo de su alma, sentía que aquellos sueños siempre traían cambios en la vida de su familia.
Y Moshe odiaba los cambios.

El eco de su extraña conversación aún resonaba en su mente medio adormilada.
– Moshe, tienes un gran Don – decía su padre. – No puedo revelarte cuál es, pero úsalo con sabiduría y con gran prudencia.
– Pero, Tate, ¿yo? – respondió Moshe, un simple melamed en el cheder. – ¿Qué Don? ¡No sé nada de ello!
– Un gran Don, Moshe. Llevas el nombre del Profeta y posees un Don Preciado – insistió su padre.
– Mañana al amanecer, ve al Monte del Desierto – allí lo encontrarás.
– Pero Tate, mañana llega el Tzadik Reb Levi Kohn de Hebrón, he esperado mucho por él. Al mediodía debía escuchar su enseñanza.
– Aj, aj, aj, Moshe, el Tzadik no desaparecerá, pero yo te digo: mañana ve al Monte del Desierto.

Moshe se levantó con parsimonia de la cama, se limpió el sudor de la frente con la manga y se quedó pensativo.
– Claro, todo el mundo querría tener un Don, aunque es una tontería, solo un espejismo de un sueño. Pero bueno, por si acaso, por precaución judía, iré y lo comprobaré.
¿Quién sabe? A lo sumo perderé todo un día.
Y las valiosas enseñanzas del Tzadik.

El sol quemaba sin piedad, y el aire en el horizonte de aquel desierto cubierto de afiladas rocas parecía vibrar al ritmo de los latidos de su corazón, o tal vez aún más rápido.
De vez en cuando, el viento levantaba nubes de polvo de Judea.
Moshe se balanceaba rítmicamente bajo la sombra del gran Monte del Desierto y meditaba.
Esperaba el Don.
Pasaron muchas horas y nada sucedió.
Luchaba contra los pensamientos que asaltaban su mente, recuerdos de su infancia y de las grandes enseñanzas del Tzadik, que aquel día no podría escuchar.

Cuando el sol alcanzó su cénit, cayó en un extraño letargo, o tal vez solo le pareció que en su cabeza empezaba a resonar una antigua retahíla infantil:

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Tras un largo rato, despertó y decidió regresar a casa.
– Soy viejo y tonto, ¿quién ha visto creer en los sueños? – pensó, resignado.

Se acercaba el mediodía. La sala estaba abarrotada de judíos piadosos y habitantes del pueblo.
Incluso en el suelo se sentaban aquellos ansiosos por escuchar las enseñanzas sagradas.
El sabio en la Torá, el altamente respetado Tzadik Reb Levi Kohn de Hebrón, acariciaba lentamente su larga y puntiaguda barba blanca, como era su costumbre, y comenzó su enseñanza.

– Shalom, shalom, judíos temerosos de Dios – empezó Reb Levi, y luego, con tono solemne, dijo:

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Al principio, los oyentes pensaron: – ¡Qué manera tan inusual de comenzar la enseñanza! La sabiduría del Tzadik es verdaderamente grande.
Pero a medida que el tiempo pasaba y él repetía una y otra vez aquella extraña rima, un murmullo de asombro comenzó a extenderse por la sala, convirtiéndose en inquietud.
– ¿Qué está ocurriendo aquí? ¿Qué significa esto? – se escuchaban preguntas por todos lados.
Reb Levi Kohn cerró los ojos y, en un arrebato de inspiración, acariciándose la barba, continuó repitiendo cada vez más rápido y más rápido:

– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
– entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

Los desconcertados discípulos del Tzadik lo sujetaron por los brazos y rápidamente lo sacaron de la sala.
– El Rebe está enfermo hoy, no se encuentra bien – explicaban.

Moshe Rappaport, cenando con su familia esa noche, luchaba con todas sus fuerzas contra el cansancio después de un día entero bajo el sol ardiente del desierto.
Sus ojos se cerraban por el sueño.
Su hijo Yehuda, después de la cena, dijo:
– Tate, no tienes nada que lamentar por haberte perdido hoy la enseñanza del Tzadik, porque hoy Reb Levi Kohn enloqueció.
– En lugar de sus enseñanzas, solo repetía una y otra vez una extraña rima infantil…
– ¡Meshuga!
– ¡Quién sabe lo que puede ocultarse en la mente, incluso del hombre más sabio! – se sorprendió Yehuda.

Pero Moshe no escuchó nada de esto, porque ya antes, completamente agotado, se había dormido en paz.

Soñó con el Gran Don, que nunca tuvo…

Y después…

Moshe Rappaport se despertó al amanecer, empapado en sudor.


Glosario de términos hebreos:
[1] melamed (hebr.) – maestro en una escuela judía (cheder).
[2] cheder (hebr.) – escuela judía de carácter religioso.
[3] meshuga (hebr.) – loco, insensato.

Europa Central – lo que hoy es Polonia. Bronocice.
Cincuenta y tres kilómetros al noreste de Cracovia.
Tres mil quinientos años antes de Cristo.
O tal vez antes.

Dobromysł.
Tal nombre le fue dado.
Hijo único él era.
Y un solitario.
De estirpe eslava primigenia descendía.
Su padre Wszebor, su madre Budzisława, y toda su tribu lo consideraban extraordinario.
Sus visiones, sus enigmáticos sueños y sus presentimientos se antojaban un Don singular.
Mas era su inquebrantable anhelo por la Verdad lo que colmaba su corazón.
El muchacho ignoraba lo que le sería revelado.
No sabía que había de crear el primer carro de cuatro ruedas sobre la faz de la tierra,
arrastrado por tres bestias, superando toda obra de su tiempo.

Gustaba de vagar en soledad por el bosque sin límites.
Allí meditaba en silencio.
Reposaba en los claros de la selva impenetrable.
Observaba el curso del sol, el cielo, los seres vivos y toda planta existente.
Por las noches contemplaba la infinidad de estrellas parpadeando en la bóveda celeste.
Sentía un lazo con el todo creador.
Experimentaba que era parte de algo infinito, algo que desde siempre había existido.

– ¿De dónde provengo yo y todo cuanto me rodea? – ¿Y por qué es así?

Y así fue que, una noche, cayó en un trance profundo, y parecióle que su alma
se desprendía de su cuerpo, errante en parajes desconocidos.

– ¡Oh, Dobromysł, no temas, pues Yo soy el amor infinito!
– Soy Dios, el Todopoderoso y el Único.
– El Creador del hombre y de todas las cosas.

– Anúncialo, Dobromysł, a tus hermanos y hermanas, los eslavos, para que sean justos,
no cometan el mal y aborrezcan toda vileza.
– Porque el eterno embaucador y enemigo Mío, el Demonio, los inducirá a la perdición.
– Despertará en ellos el ansia de matar, de saquear, la avaricia, el deseo impuro, la mentira, el miedo y toda clase de terror.
– Mas en verdad te digo: el hombre tiene elección – el Bien o el Mal.
– Y cada cual será juzgado con justicia tras su muerte.
– Proclama esto, Dobromysł, en Mi Nombre.
– Te otorgo sabiduría, el don de la profecía y el poder de crear herramientas que anteceden a los tiempos en que vives.

– Gracias te doy, oh Todopoderoso – todo haré conforme a Tu Voluntad – respondió Dobromysł.
Y así aconteció.
Entre las tribus predicó la voluntad del Dios Todopoderoso hasta el fin de sus días.
Creó herramientas que el mundo de entonces jamás había imaginado.
Entre ellas, un carro de cuatro ruedas.

Mas como Profeta, supo que la Verdad que le fue revelada
sería con el tiempo reemplazada por otras creencias.
Borrada y usurpada quedaría.
También supo que en ese mismo lugar, que siglos después se llamaría Bronocice,
cerca del Túmulo Ancestral, sus descendientes hallarían, más de cinco mil quinientos años después,
una vasija con dibujos de su carro de cuatro ruedas.
Y tales imágenes sobre la vasija testimoniarían el don atemporal que el Todopoderoso le otorgó.
¿Serían estas interpretadas correctamente y proclamadas al mundo,
o serían reducidas con envidia y ocultadas a todos los hombres?

Mas esa... es ya otra historia.


Epílogo: Alabáis lo ajeno y no conocéis lo vuestro…

Os invito fervientemente a conocer este hallazgo arqueológico revolucionario, y que, por razones incomprensibles, sigue siendo poco conocido en tierras polacas.

La única y excepcional vasija neolítica, adornada con dibujos sumamente realistas,
entre ellos, el carro de cuatro ruedas más antiguo del mundo, fue descubierta en 1978 en Bronocice, a 53 kilómetros de Cracovia.
La vasija tiene más de 5.500 años y es más antigua que la pirámide de Keops
y que los pictogramas de carros en la ciudad sumeria de Uruk, junto al Éufrates.

Sobre este hallazgo épico, ahora casi olvidado, escribió detalladamente Michał Książek
en Przekrój: "Pierwsze drzewo przydrożne".
Cabe destacar que en Przekrój se publicaron imágenes de la reconstrucción de la famosa vasija.
En mi relato en YouTube he incluido fotos del original, tomadas por Paweł Kamiński.

Agradecimientos:
A Paweł Heszen – mi amigo, escritor, poeta, soñador.
Sin él, y sin la extraordinaria serie de coincidencias y extrañas casualidades,
casi como dictadas por el destino, jamás habría llegado a Bronocice.

A Paweł Kamiński de Działoszyce – apasionado de la historia local, entusiasta de la fotografía,
poeta y activista municipal, testigo de las excavaciones arqueológicas en Bronocice,
un verdadero depósito de conocimientos sobre la vasija y su historia.
Las fotos del original de la invaluable vasija son de su autoría.
Un asombroso giro del destino nos unió.

Alguna vez…
Ahora…
En el futuro…

En el pueblo lo llamaban ciego viejo. Con burla y desprecio.
Le envidiaban el hijo, que tenía un alto cargo en el gobierno.
Mientras el calor persistiera, cojeaba lentamente por el huerto impregnado con el aroma de la hierba y las manzanas.
"¿Quién sabe? ¿Tal vez este sea mi último verano?" – pensó, sentándose entre los árboles en su mecedora favorita.
Sentía los rayos del sol penetrando su cuerpo. Evocaban imágenes antiguas, despertaban recuerdos, acariciaban sus sentidos con ternura.
Estaba en la frontera entre la vigilia y el sueño. ¿O acaso soñaba?

¿Cómo arreglar el mundo? Cambiarlo todo. Para que haya más bondad y felicidad. ¿Por qué hay tantas guerras, tanto odio y sufrimiento?

¡Lo sabía! Todo era culpa de la política, o más bien, de los que ostentan el poder. Como su hijo.
Los gobernantes – los dioses de la modernidad. El poder embriaga. Da dinero, privilegios y fama.
Alimenta el ego. Ciega. Esclaviza.
Desde tiempos inmemoriales, la misma estrategia ha funcionado: Divide et impera – divide y vencerás.
Las personas se lanzan unas contra otras, y nadie vigila las manos de los que gobiernan. Los maestros de la manipulación y sus medios de comunicación corruptos no crean seguidores, sino fanáticos.
A los ciegos de ira y sedientos de venganza es más fácil gobernarles.
Los ignorantes reparten las cartas y gastan nuestro dinero en armas.
Es de su interés avivar los conflictos. Analizar y decidir qué promesas vacías hacer a los humildes, qué decir cada día para obtener más apoyo y ganar elecciones.
Y luego, durante años: ¡haz lo que quieras, el infierno no existe!
El poder absoluto – la droga más fuerte del mundo. Algunos en la cumbre son psicópatas narcisistas, hambrientos de sangre, con un ego que no conoce límites.

¿Por qué sigue ocurriendo esto? Él es ciego, pero el mundo entero… ¡¿también?!!
¡Locura!
¿Por qué el hombre no piensa, no analiza, no elige con sabiduría?
Hace siglos, los pueblos analfabetos no tenían acceso al conocimiento, pero ¿hoy?
En los países totalitarios, todavía se puede comprender, pero ¿en una democracia?
¿Por qué la gente inteligente entrega el poder a los necios, a los corruptos, a los incompetentes que derrochan su dinero?
El poder sobre sus propias vidas y sobre el futuro de sus hijos… A cambio de migajas de promesas vacías que nunca se cumplirán. ¡Absurda ingenuidad!
¿Porque así es el sistema? ¡Esto tiene que cambiar!

¡Ahora!

¡Revelación! La verdad le cayó como un relámpago.
"¡Por Dios, es obvio lo que hay que hacer!" "¿Cómo es posible que nadie lo haya pensado antes?"
Su idea traía justicia. Para todos. Sin excepción.
De una manera tan atractiva y obvia que pronto conquistaría el mundo.
Sería un nuevo, genial y perfecto sistema de fraternidad entre los hombres y las naciones.
Comparado con su teoría, la democracia parecía una broma prehistórica.
Todavía hay esperanza…

El ciego sonrió con confianza.
– Debo contarlo todo – susurró.
Aspiró el aire perfumado de manzanas.
– Solo descansaré un momento más…

El corazón del ciego latía cada vez más lento… hasta que se detuvo.

¡ESTA HISTORIA FUE ESCRITA PARA CONMEMORAR EL OCTOGÉSIMO ANIVERSARIO DE LA LIBERACIÓN DE AUSCHWITZ, COMO UNA ADVERTENCIA CONTRA LAS CONSECUENCIAS DESTRUCTIVAS DE LA MALDAD HUMANA!

(…) Aquel día, cuando la piedra zoroástrica se torne negra y no se logre distinguir su símbolo,
– a través del trueno y del fuego llegará el fin del mundo.
Las madres llorarán por haber dado a luz a sus hijos…
Cuarto Libro del Apócrifo de Zohar (…)

Hace más de tres mil setecientos años.
El profeta Zaratustra deambulaba por las montañas desérticas de Asia.
Dios le reveló el principio y el final de todas las cosas.
Las rocas mudas fueron testigos de su encuentro.
Una de ellas captó la atención del Profeta.
Quizás por su color blanco níveo, por su forma ovalada, o tal vez por el símbolo negro que era letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida.
Sintió un poder sobrehumano que emanaba de ella.
Tomó la piedra y se la entregó a un escriba de Judea, que se hospedaba en su morada.
Como testimonio eterno de su encuentro con Dios.

La piedra despertó.
Fue arrancada del lugar donde había reposado por siglos.
Sabía que debía cumplir una misión atroz.
Emprendió un viaje a través del mundo, un viaje que duraría milenios.
Para marcar el curso del tiempo hasta el fin de los tiempos.
Y con cada horror que presenciaba, su color, antes blanco níveo, se volvía opaco, grisáceo, luego oscuro, acercándose más y más al símbolo negro que era letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida.

Así sucedería, hasta que el mundo fuera devorado por el fuego.
Entonces, la piedra se tornaría completamente negra.
Tal como lo profetizó Zohar.

Nadie sabrá jamás si la piedra oscurecida es solo un signo, o si es ella quien engendra el mal en el que participa.

La piedra, blanca como la nieve, con el enigmático símbolo negro, sintió el aroma de un saco de cuero y el vaivén de un camello.
Escuchó las voces de los guías en el desierto.
En Judea, en el valle de Elah, cayó de la alforja de un escriba y rodó hasta detenerse junto a una roca contra la que todos tropezaban.
Fue ella, la misma piedra que, en el siglo X antes de nuestra era, usó David en su honda para matar a Goliat.
La piedra ya no era blanca.
Cuando David se convirtió en rey de Judea, escuchó un susurro en su mente:
– "Tómala, es tuya. Batsheba, la esposa de Urías. Manda a su esposo a la primera línea de batalla, que muera".

Y así fue.
El rey David pagó con la muerte de su primer hijo nacido de Batsheba.
La piedra se oscureció.

El rey Nabucodonosor II sostenía la piedra entre sus dedos.
La había encontrado en el Templo de Salomón, poco después de ordenar su destrucción, tras la toma de Jerusalén.
Contempló fascinado el símbolo negro que era letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida.
Luego, sometió y desterró a los judíos a Babilonia.
La piedra oscureció en su mano.
¿O solo fue una ilusión?

Cinco siglos más tarde, en su travesía por el desierto, la piedra fue encontrada y guardada en su túnica por Jesús, a quien algunos llamaban Rey de los Judíos.
Durante cuarenta días, el espíritu maligno intentó tentarlo.
Después de la crucifixión de Jesús, la piedra con el símbolo negro fue ganada en los dados por un soldado romano que jugaba por la túnica del Mesías.
La piedra cambió de color.

Años después, en el martirio de San Esteban, un legionario tomó la piedra y la arrojó con furia.
Fue el golpe fatal.
Entonces, el color gris de la piedra se volvió turbio.
¿Qué ocurrió con ella en los siglos siguientes? Nadie lo sabe.

Siglos después, la piedra fue vendida a comerciantes y cruzó el mar hasta Inglaterra.
Enrique VIII Tudor solía sostenerla entre sus manos.
Un objeto exótico, traído del Imperio Otomano por Thomas Cromwell.
El rey contemplaba con intriga el símbolo negro que era letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida.
Pensaba en una nueva esposa, y en cómo convertirse en la cabeza de la Iglesia.
Durante los siguientes dos siglos, la piedra fue testigo de la injusticia y la corrupción monárquica.

Oscureció aún más durante el Terror de la Revolución Francesa, mientras asistía a miles de ejecuciones.

Ekaterimburgo, la noche del 16 al 17 de julio de 1918. El calor era sofocante.
En el sótano de la Casa Ipátiev, el zar Nicolás II y su familia aguardaban, sin sospechar el destino que les esperaba.
Sostenían almohadas con joyas escondidas.
Entre ellas, se encontraba la piedra, robada por los espías zaristas durante la Revolución Francesa.
Instantes después, entre el humo de la pólvora, todos yacían muertos.
Las joyas y la piedra fueron tomadas por los bolcheviques.

El Reichsleiter Alfred Rosenberg, jefe de la unidad de saqueo del ERR, supervisaba el robo del oro de los escitas en Crimea.
Entre los artefactos, encontró una piedra con un extraño símbolo negro.
Se la regaló a su amigo, el SS-Obersturmbannführer Rudolf Höß, comandante del campo de concentración alemán de Auschwitz-Birkenau.
Allí, la piedra se oscureció como nunca antes.

Después de la liberación del campo de concentración alemán por el Primer Frente Ucraniano, el mariscal Iván Stepánovich Kónev tomó, como recuerdo de la victoria, una piedra de color grafito oscuro del escritorio del comandante del campo.
Era una piedra con un símbolo negro que era letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida.

Después de la guerra, la piedra llegó a manos privadas en Kiev.
Fue testigo de las atrocidades tras la brutal invasión de Rusia a Ucrania.
Con cada acto de barbarie, la piedra se tornaba más oscura.

El agente katsa Aaron Levi, del Departamento de Inteligencia del Mossad, transportaba la enigmática piedra a Israel.
Las autoridades ucranianas habían solicitado una datación isotópica y un análisis que explicara por qué la piedra cambiaba de color.
Pero el avión en el que viajaba fue alcanzado por un misil de Hezbolá y cayó en territorio palestino.
Nadie sobrevivió.
La piedra fue tomada por los palestinos.
Con cada horror experimentado en el Oriente Medio, su color se tornó antracita.

El tiempo avanzaba, pero el mundo no cambiaba.
Aquel día, llegó el momento de un cambio radical.
El Comité Permanente del Buró Político del Partido Comunista de China tomó una decisión secreta: comenzar una guerra.
El comandante de las Fuerzas de Cohetes del Ejército Popular de Liberación, el general Wang Tsu, dio la orden de atacar a los Estados Unidos y Europa.
El primer golpe debía ser rápido y devastador, coordinado con Rusia e Irán, con el lanzamiento de cientos de misiles convencionales.
Después, debían entrar en acción las fuerzas aéreas y los ejércitos terrestres.

La piedra se tornó casi completamente negra.
El símbolo que una vez había sido letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida, ahora apenas se distinguía.

¡Y entonces ocurrió la catástrofe!
Tras el lanzamiento de los misiles chinos e iraníes, una línea defectuosa de código en el software activó el obsoleto sistema ruso de respuesta nuclear automática, conocido como el "Sistema de la Mano Muerta".
Rusia, de manera automática, disparó 1.783 misiles nucleares con múltiples ojivas hacia Estados Unidos y Europa.

Solo quedaba una respuesta posible.

Fue entonces cuando la piedra zoroástrica se volvió completamente negra.
El símbolo, que era letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida, desapareció para siempre.

Los antiguos chakras de piedra, que desde tiempos inmemoriales habían protegido al mundo, temblaron violentamente hasta que se rompieron y se desmoronaron en polvo negro.
Ya no había protección, ni esperanza, ni salvación.

¡Un destello cegador!
¡El fuego y el calor abrasador se fundieron con un trueno ensordecedor que envolvió el planeta!

Reinó la oscuridad de un invierno nuclear que duraría siglos.

El primer rayo de sol se posó sobre una piedra negra y ovalada, que asomaba entre las rocas fundidas por las explosiones atómicas.
A través de la negrura de la piedra, se filtraba tenuemente un símbolo más CLARO, un símbolo que era letra, y la letra era número, y el número se transformaba en una señal desconocida.

Una señal… no tallada por la mano del hombre.



Contexto Histórico:

1. Zaratustra https://youtu.be/kx-Su7m1HTA?si=rvEav5eB-sPtiXuX

2. David y Goliat https://en.wikipedia.org/wiki/Goliath

3. Rey David https://en.wikipedia.org/wiki/David

4. Rey Nabucodonosor II https://en.wikipedia.org/wiki/Nebuchadnezzar_II

5. Jesús https://simple.wikipedia.org/wiki/Temptation_of_Christ

6. El apedreamiento de San Esteban https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Stephen

7. Rey Enrique VIII Tudor https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_VIII

8. El Reino del Terror https://en.wikipedia.org/wiki/Reign_of_Terror

9. Asesinato de la familia Románov https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_the_Romanov_family

10. Alfred Rosenberg, RSS NSDAP https://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Rosenberg

11. Rudolf Höß, Höss, Hoess - Auschwitz https://pl.wikipedia.org/wiki/Rudolf_Höß

12. Iván Kónev https://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Konev

13. Liberación de Auschwitz https://en.wikipedia.org/wiki/Liberation_of_Auschwitz_concentration_camp

14. Invasión rusa de Ucrania https://en.wikipedia.org/wiki/Russian_invasion_of_Ukraine

15. Katsa Mossad https://simple.wikipedia.org/wiki/Katsa_(Mossad)

16. Conflictos en el Medio Oriente https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_modern_conflicts_in_the_Middle_East

17. Fuerzas de Cohetes de China https://en.wikipedia.org/wiki/People%27s_Liberation_Army_Rocket_Force

18. Mano Muerta, Perímetro https://en.wikipedia.org/wiki/Dead_Hand

(…) porque el pasado ya no arroja su luz sobre el futuro, la razón humana vaga en la oscuridad (...)
Alexis de Tocqueville

Por favor, préstame tu oído – oye mis palabras, porque hablan de lo más importante.
Para ti, para mí, para Ella y para Él.

Es difícil creer que, 80 años después de la guerra, ¡ESO! vuelve.
Disfrazado, perfeccionado y enriquecido con nuevas ideas.
Levanta su cabeza parda y sonríe con descaro.
Algunos dicen que muestra sus colmillos ensangrentados en una sonrisa burlona, otros creen que sonríe de manera seductora.
Aquí y allá tiene garras afiladas, que no se han desgastado tras años de letargo.

¡ESO! se reconoce por la agresión, la discriminación, el odio.
Por incitar al odio y escupir sobre los que piensan diferente.
Por la homofobia. Por el mal cuidadosamente disfrazado.

Y por el hecho de que ¡ESO! es irreformable, ciego a la verdad.
Le encanta revolcarse en una salsa religiosa.
Gott mit uns!
In God we trust!
С нами Бог!
¡Dios con nosotros!
¡Solo con nosotros!
¡Los demás, al abismo!

No hay nada malo en las religiones ni en la fe.
Siempre y cuando no sean un instrumento de hipócritas que dicen una cosa y hacen lo contrario.
Que no calcinen los ojos y los oídos con su hipocresía.

¡Por sus actos se reconoce a ESO!
Roman Brandstaetter tenía razón en su „Letanía para la liberación de la estupidez.”

Es fácil ver cómo ¡ESO! actúa y hacia dónde se dirige.
Divide a las personas – las enfrenta unas contra otras.
¡ESO! siembra desinformación, verdades a medias y mentiras.
A través de los medios, de Internet, desde el púlpito.
Para que nadie pueda distinguir la verdad de la manipulación y el engaño.
¡ESO! lo sabe todo mejor que nadie.
Ordena, dicta, impone.

¡ESO! une a sus seguidores porque ven que ¡ESO! funciona.
Cuando incitan al odio, sus rostros son amenazantes, llenos de malicia.
¡Quien no está con nosotros está contra nosotros!
Así fue entonces, así es ahora.

Los seres humanos contra los seres humanos… Los seres humanos contra los subhumanos…
¿¿¿Seres humanos???

Afortunadamente, ¡ESO! es visible a simple vista.
Si nada cambia – ¡ESO! nos devorará.
Solo quedará ¡ESO! y los necios frente a las pantallas, los fanáticos enardecidos, los esclavos sin pensamiento.
Y una casta de tiranos bañados en riqueza, que terminarán lo que ¡ESO! empezó.

¡La última oportunidad!
¡ESO! no desaparecerá por sí solo.
¡ESO! cuenta con la indiferencia y el miedo...

¿¿¿ESO???
¡¡¡ESO!!!


Roman Brandstaetter: „Letanía para la liberación de la estupidez”

Motto: ¿Por qué la estupidez se ha aferrado a nosotros con tanta fuerza?
Sobre todo, porque no la combatimos con todo nuestro valor, ni nos esforzamos con todo nuestro celo por liberarnos de ella.
Séneca: Carta IX a Lucilio

¡Líbranos de la estupidez, Señor!

Somos sal rancia e inútil.
No sabemos vivir,
No sabemos pensar,
No sabemos ver,
No sabemos escuchar,
No sabemos prever nada,
No sabemos extraer lecciones salvadoras de las desgracias.

Y así ascendemos
—Una horda de personas
Poseídas por la sed de conquista—
Por la empinada escalera de ilusiones,
Y sus peldaños crujen y se rompen
Bajo el peso de nuestros pasos imprudentes.
Haciendo todo en contra del sentido común
Y de la tendencia innata a la supervivencia.
Caminamos por un camino imaginario
Hacia un objetivo imaginario.

En nuestras derrotas vemos la victoria,
En las victorias no vemos las semillas de la caída,
En el sinsentido buscamos sentido,
Y el habla,
Ese privilegio y orgullo de nuestra elección,
Lo hemos convertido en un instrumento de charla vacía
Y de fealdad,
En una mentira venenosa,
Sobre la cual intentamos construir
La grandeza del hombre.

Dios de infinita sabiduría,
Creador del cosmos perfecto
Y de la tierra más hermosa,
Del alma inmortal,
Del cerebro y la materia gris,
De los cinco sentidos y del libre albedrío,

Líbranos de las garras depredadoras de la estupidez,
Esa seductora de ojos oscuros,
Que nos tienta en cada esquina de la historia,
Como en las esquinas de las calles,

De esta instigadora
De nuestros propósitos y acciones necios,
De nuestras caídas,
De nuestra vida estéril,
Y concédenos la sabiduría de la purificación.

A nosotros,
Hijos de la tierra,
Sal rancia e inútil.

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.
Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto się wylewał.
Miejsce na ziemi to najgorętsze!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry rytmicznie na horyzoncie swem odwiecznym rytmem drgały. A możeż mu się to jeno zdawało?

Tenże, który wie - Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, iż Prorokiem jest.
Onej godziny wyczekiwał, kiedyż objawione mu zostanie, światłość rozbłyśnie, zaś łaska nań spocznie. Kapłan Zaratusztra latami po rozpalonych pustynnych górach Azji Środkowej wędrował.
Szukał Prawdy jaka od wieków jest.
Prawdy niezmiennej.

A gdyż 30 lat mu minęło, kiejdy w grocie górskiej na rozmyślaniu trwał oto stało się!
Zrazu wszystkiem jestestwem swojem poczuł byt cudowny, nadprzyrodzony.

-Ktożeś ty?” – zapytał w myślach ową istotę Zaratusztra.
-Jam jest Wohu Manah, – Dobra Myśl - Bahman.
-Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztro, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
-Prowadźże, Bahmanie, bom na to czekał!– rzekł myślą Zaratusztra.
-Tedy przed oblicze Ahura Mazdy - Pana Mądrego pójdźmy!
-Pana Wszechrzeczy.
-Stworzyciela wszego.
-Boga Prawdziwego i Jedynego.

I takoż się stało.

Nie minęło ni czasu mrugnięcie, gdy w głębi jaźni swej, wszystkiemi zmysły odczuł Zaratusztra radość niewysłowioną. W chwili onej poznał potęgę nieprzebraną Boskiego Bytu.
Nie maszci należytych słów, bo zaiste nie masz słów, coby Go opisać.
Od praczasu był.
Ninie jest.
Na wieki wieków trwać będzie.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelakiego istnienia.
Początek i Koniec wszelakich rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata tudzież wszech rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
!!!!!!!!!!!!!!!Wszytko.!!!!!!!!!!!!!!!!

I postrzegł Zaratusztra, w błysku onej chwili niezrozumiałe za sprawą Pana. Wielkie tajemnice zostały mu Przezeń ujawnione. Ujrzał przeto to co było od początku świata. Obaczył to, coż musi przy kresie jegoż stać się. Rozeznał takowoż żródło dobra, azaliż istotę i przyczynę zła wszelakiego.

-Otoć zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których wszelki człek przestrzegać winien – rzekł myślą Bóg Ahura Mazda:
-Zacneż Myśli.
-Praweż Słowa.
-Dobreż Czyny.
-Przytem miłość ku wszem żywem istotom.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.

Jeno tyle, acz aż tyle!

-Wiedzże, iż człek każden, udział ma w zmaganiach moich z duchem złym.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

Poczem Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku byłyć dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie. Jedenż dobry, a zły drugiż.
I rzeczą jest, iż dobry bez złego nie istniałby, zaś zły bez dobrego takowoż.
I stało się, że owe dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w mroku wiecznym, nieprzeniknionym.
I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz iż jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za ową światłością, chcąc ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Acz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, iżby zły Aryman dobro wybrał i do tego go nakłaniał.

Jednakowoż rzekł Aryman w sercu swem: -Otom ujrzał słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedyć sam Panem wszystkiego ostanę.
Podstępem w świat jego uderzę.
Tedy, złośliwie wszystkie twory Ahura Mazdy skaził i zbrukał wszelkie stworzenia jego.
Wtedyż czas począł biec.
Ludzie i wszelakie stworzenia starzeć się, chorować i umierać poczęły.
Aryman zaś zjadliwie ziemię skaził, czyniąc ją pustynną, wody mórz zasolił, więdnięcie roślin sprowadził, a na koniec czystość ognia nieskalaną zepsuł, dym tworząc.
Od owych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i walka dobra ze złem trwa odwieczna, w której świat cały do cna się pogrążył.

I rzekł tedy Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w onym dniu stworzenia człeka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem samże wybierał!
-Każden człek po skonaniu swem sprawiedliwie samego siebie rozliczy z uczynków swych, i przystojną karę sobie sam wymierzy.
-Prawi w obliczu Mojem na wieki radować się będą, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe ponieść będą musieli, takoż, jako ofiary ich cierpiały.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki wszem istotom żywym ongiś zgotowali.
-I stanie się na końcu wieków, a dnia tego jeno ja sam znam, iż czas odkupienia świata nadejdzie.

-Onego dnia jać pokonam Arymana, a zło od dobra na wieki oddzielę, zaś porządek doskonały, zwany Aszą, ustanowię. -Umarli zmartwychwstaną, jakoż byli w chwale swej.
-Aryman, Pan Złości, jego demony i otchłań jego wraz z nieprawymi mą mocą i miłosierdziem w akcie wspaniałego zbawienia oczyszczę. -Tedy nastanie świat Boży, który na wieki wieków złączon będzie z wszystkiem stworzeniem i ze wszechświatem całem.

-Ujrzałeś przeto wszystko!” – rzekł w myśli Wohu Manah.
-Idźże tedy, Zaratusztro, a obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, któryż odwiecznie, niestworzony istnieje.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.
-Czcij Go jako Pana Mądrości, któregoż emanacyją miłość jest, prawda, ład i sprawiedliwość - Asza zwana.
-Głośże tedy wszem i wobec, iż oprócz Ahura Mazdy istniejeż druga istota, niestworzona i odwieczna, a zupełnie od pierwszej odmienna - imieniem Aryman, zwana też Angra Mainju.
Istota toż mordercza, złośliwa, kłamliwa, szkodliwa i zgubna.
Mądrości wszelakiej pozbawiona, dobra wszego przeciwnik.
-Takoż uczynię. Toż będzie celem żywota mego!" – rzekł tedy Zaratusztra, przysięgając Panu.


Gdyć ujrzał Zaratusztra okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu pytał Boga Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, czemuż dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemuż tego nie powstrzymasz? -Wszakżesz Tyś Wszechmogący i wszystko uczynić możesz!
I odrzekł mu w myśli Ahura Mazda: -Jam dał ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człek w sumieniu swojem rozważa, co czynić ma i jakże to czynić będzie.
-Po skończeniu żywota swego każdy sprawiedliwie samego siebie osądzi.
-Za złe czyny karę poniesie, którą sam na siebie sprawiedliwie nałoży. Złoczyńcy cierpieć będą w obliczu szydzącego Arymana za swe niegodziwe czyny, jakoż cierpiały ofiary ich.
Znosić będą ból cielesny i duchowy, któryż zgotowali każdej istocie żywej. Zaprawdę powiadam ci, iż oni doznają wszelakich cierpień, które zadali niewinnym.
-Acz człek sprawiedliwy i prawy, nagrodę wielką otrzyma, przebywając ze Mną i na wieki się radując.
-Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którymżem sam was obdarzył?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człekowi świętą jest i dla Boga samego!

-Na ostatek czasu, gdy nieprawi i występni kary swe odpokutują, Nieskończone Miłosierdzie Moje ogarnie wszetecznych i niegodziwych, tudzież ojca wszego zła i nieprawości - Arymana.
-Takać kolej rzeczy jest!” – rzekł Ahura Mazda na koniec.

-Pojąłem otoż cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał tedy Zaratusztra.
I uczynił, jako rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił przez wszystkie dni żywota swego wiarę w Imię Jego.

Azaliż, jako Prorok, widział czas i poznał, iż nauki jego przez tysiąclecia wymazane będą, zaś część ich skrycie zawłaszczona przez inne wierzenia zostanie.
I ujrzał przeto, iż walka wyznawców onych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Atoli tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie.
Wszakoż Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał tedy pewność Zaratusztra, iż kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, przytem wszelakie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swem czynił to w Imię Boże rzekomo - w prawdzie jest on czcicielem Arymana. Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
Onci narzędziem zła jego jest.
I tenże wycierpi, co cierpieli wszyscy, których ukrzywdził.
Zaiste, kara ta straszliwa i sroga!

Takoż było, takoż jest, i takoż będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszech rzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratusztry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.

Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Oraz link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem, z twarzą skrzywioną gniewem. Nie cierpiał snów, w których pojawiał się jego dawno zmarły ojciec. W głębi duszy czuł, że te sny zawsze przynosiły zmiany w życiu jego rodziny. A Mosze nie lubił zmian. Echa ich dziwnej rozmowy nadal dźwięczały w jego półświadomej głowie. -Ty, Mosze, masz wielki Dar! - mówił ojciec. - Nie mogę wyjawić jaki ale używaj go mądrze i z wielką rozwagą. -Ale, tate, ja? - odpowiedział Mosze, prosty mełamed [1] w chederze? [2]-Jaki Dar? Nic o nim nie wiem! -Wielki Dar, Mosze. Masz imię po Proroku i masz Cenny Dar - upierał się ojcciecc. - Idź jutro o świcie na Górę Pustynną - tam go odnajdziesz! -Ale tate, jutro ma przybyć Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu, czekałem długo na niego, miałem w południe wysłuchać jego nauki. -Aj, Mosze, Cadyk nie zniknie, a ja ci mówię - ty jutro idź na Górę Pustynną. Mosze wstał niespiesznie z łóżka, otarł rękawem resztki potu z czoła i głęboko się zamyślił. -Wiadomo, każdy by chciał mieć Dar, choć to niedorzeczne, bo to tylko mara senna. Ale tak ot, na wszelki wypadek z żydowskiej ostrożności - pójdzie i sprawdzi. Kto wie? Najwyżej straci cały dzień. I cenne nauki Cadyka. Słońce paliło niemiłosiernie, a powietrze na horyzoncie, usianej ostrymi skałami pustyni, zdawało się drgać w rytm uderzeń serca, a może nawet szybciej. Od czasu do czasu wiatr wzniecał tumany pyłu Judy. Mosze siedział, kiwając się rytmicznie w cieniu wielkiej Góry Pustynnej i medytował. Czekał na Dar. Minęło wiele godzin i nic się nie działo. Walczył z cisnącymi się do głowy myślami o dzieciństwie i doniosłych naukach Cadyka, które go dzisiaj ominą. Gdy słońce było w południowym zenicie zapadł w dziwny letarg, a może tylko mu się wydawało, że w głowie zaczęła mu się kołatać dziecięca wyliczanka: entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Po dłuższym czasie ocknął się i postanowił wrócić do domu. -Jestem stary a głupi, kto widział wierzyć w sny - pomyślał zrezygnowany. Zbliżało się południe. Sala była wypełniona po brzegi świątobliwymi Żydami i mieszkańcami miasteczka. Nawet na ziemi siedzieli chętni do wysłuchania światłych nauk. Uczony w piśmie, wielce szanowany za swoją mądrość Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu głaskał powoli, jak to miał w zwyczaju swoją długą, siwą, szpiczastą brodę i rozpoczął nauki. - Szalom, Szalom, bogobojni Żydzi - rozpoczął Reb Levi, a następnie rzekł arcypoważnym tonem: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Na początku słuchacze pomyśleli: - Cóż za nietypowe rozpoczęcie nauk! Mądrość Cadyka zaiste wielka jest! Ale w miarę upływu czasu, gdy powtarzał w kółko to jedno dziwne, rymowane zdanie, po sali zaczął się nieść szmer zdziwienia, przechodzący w zaniepokojenie. -Cóż to ma być? Co to tutaj wyprawia się? - padały zewsząd pytania. Reb Levi Kohn zamknął oczy i natchniony, głaskając brodę nie przestawał coraz szybciej i szybciej powtarzać: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Zdezorientowani uczniowie Cadyka unieśli go pod ramiona i szybko wynieśli z sali. -Rebe jest dzisiaj chory, niedysponowany on jest - tłumaczyli. Mosze Rappaport, jedząc wieczorną strawę z rodziną, walczył z całych sił ze zmęczeniem po całym dniu spędzonym w skwarze pustyni. Kleiły mu się oczy do snu. Jego syn Yehuda po posiłku powiedział:- Tate, ty nie masz czego żałować, że opuściłeś dzisiaj nauki Cadyka bo dzisiaj Reb Levi Kohn oszalał. -Zamiast swoich nauk powtarzał tylko w kółko dziwną dziecięcą rymowankę… -Meszuga! [3] -Jak to nigdy nie wiadomo co siedzi w najmądrzejszym nawet człowieku! -dziwił się Yehuda. Ale tego wszystkiego Mosze już od syna nie usłyszał bo wcześniej wielce znużony spokojnie zasnął. Śnił o Wielkim Darze, którego nie miał… A później… Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem... słowniczek pojęć hebrajskich: [1] mełamed (hebr.) - nauczyciel w żydowskiej szkole - chederze [2] cheder (hebr.) - szkoła żydowska o charakterze religijnym [3] meszuga (hebr.) - szaleniec, obłąkany

Było to dawniej niż dawniej jest dawniej.
Zgarbiony i pomarszczony.
Watykański skryba.
Rozumny wielce i w naukach wszech biegły.
Mądrości czasu minionego strażnik.
W zimnych komnatach od zawsze święte księgi przepisywał.
I obce mowy studiował.

Z każdą literą skreśloną, z każdą stroną przepisaną, jego serce
w rytm kościelnych dzwonów bijące w mistycznym tańcu się unosiło.
Sztuka pisania modlitwą mu się zdawała, zaś teksty w wieczne świadectwo obecności Wszechmogącego
się przemieniały.

Czas piętno nieubłaganie odcisnął.
Dłonie jegoż, niczem drzew starych korzenie, stwardniały.
Nie mógł tedy pisać.
Zaś księgi zgłębiać zdolnym był.
Jakoż święte pisma badać.
Rozważał tedy istotę i naturę Wszechmogącego.
I źródło zła odwiecznego, któreż go zawsze trapiło.

Dnia pewnego, na pergaminy za księgami skryte się natknął.
W drżące, starcze dłonie ledwie czytelne manuskrypty ujął.
O perskim Kapłanie i Proroku o imieniu Zaratusztra mówiły.
Tekst awestyjski skrybę do cna oszołomił!
Zaratusztra przed tysiącami lat żywot swój wiódł.
Za sprawą ducha Dobrej Myśli objawiłż się mu Jedyny Bóg Wszechmogący - Ahura Mazda.
Odsłonił onż prorokowi początek wszechrzeczy.

Czytać skryba począł:
„A takoż to było:
Na początku były dwa Duchy Bliźniacze, działające w myśli,
w słowie i w czynie.
Jedenż Dobry, a Zły Drugiż.
I rzeczą jest, iż Dobry bez Złego nie istniałby, zaś Zły bez Dobrego takowoż.
Stało się, że owe dwa Duchy Bliźniacze ustanowiły Życie
i Niebyt, aż po kres istnienia świata.”

- Czyż Zaratusztra naszego Pana obaczył? - Skryba do głębi się zamyślił.
- Wszechmogący to dobro tudzież zło zarazem? – z trwogą dociekał.
- Azaliż Stwórcą on wszystkiego, co widzialne oraz niewidzialne.
- Tedy i zło z Jego ręki pochodzić może!

Myśl ta przejęła go jakoż plugawy robak toczący, co wgryza się głębiej
i niepomny godzin ni dni bez ustanku to roztrząsał.
Oczy w głąb mu zapadły, zaś twarz poszarzała, jakoby dusza zeń uchodziła.
Bywało, iż nocami korytarzami Watykanu się błąkał, z świecą się tlącą.
Bladym światłem cienie rzucał, co to jak upiory za nim się snuły.
Usta Skryby, spękane od modłów i dręczących myśli, słowa szeptały,
co przerażenie w sercach współbraci wzbudzały:

-Quis es, Omnipotens? -Kimżeś Ty, Wszechmogący?
-Czymże jesteś?
-Dobrem jeno, czyliś złem takowoż?

Mnisi, co go napotykali, wzrok odwracali, nie chcąc zjawy owej widzieć.
Zaś niektórzy szeptali, iż sam diabeł przez niego przemawia.
Przełożeni jego świętokradztwem wzburzeni, ciężar w nim widzieli,
co na zgromadzenie rzucony jest, jakoby kamień młyński u topielca szyi.
Zawistni bracia, ci co z dawna go nie cierpieli nań donosili.
-Herezje to! Mowa potępiona na wieki! – szeptali, a języki ich niczym miecze ostre były. Chwili sposobnej czekali, iżby nań oskarżenia rzucić.

Owej nocy, gdy pełnia księżyca jakoż oko Boga z niebios patrzała,
Skryba na odrzwiach celi swej wielki symbol nieznany spostrzegł.
Znak dłonią wyryty, której nikt nie obaczył.
Symbol ów literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś
nadprzyrodzony przechodziła.
Znaku tegoż mimoż uczoności swej nie znał.
Dusza jego zadrżała, jakby na granicy poznania stał,
boż wiedział, iż co przyszło, nie z tego świata było.
Coś pradawnego w głębi istoty jego się ozwało.
Dłoń trzęsła się, gdy symbolu dotykał,
sposobem dla człeka niepojętym wyrytego.
Gorejący był i jakoby życie i moc wielką w sobie miał.
Znak ów tajemnicę zawierał, potęgę acz przy tym niepokój.
Wtem z celi jegoż, ciche jak szept, dobiegło podłogi skrzypnięcie.
Wszedł do celi, z bojaźnią się rozglądając.
Tamże przestrzeń i czas wydawały się jakoby zmienione – powietrze
gęstsze, czymś niewidzialnym przesycone, a czas zwolnił.
W kącie, gdzież przed chwilą jeno pustka ziała,
teraz postać jakowaś widniała.
Jejż ciało drgało i falowało na granicy jaźni, bytu, światła i cienia.
Oczy zaś płonęły blaskiem nieziemskiego światła,
wszechdobrego i mrocznego zarazem.
Serce mu zamarło.
– Quis es? – wyszeptał, ledwie oddech łapiąc. – Kimże jesteś?
– Ego sum qui sum – posłyszał głos, którego nie sposób było opisać.
Brzmiał jak mnogość głosów naraz.
-Jam jest, którym jest.
-Lecz czy wiesz, czymżem jest?
Postać uniosła prawicę, a światło świecy w owej chwili zgasło.
-Zło nie jest oddzielone od dobra, tak jakoż ci się wydawało
–rzekła istota.
-To ty – ludzki rozum, słaby i wątły, co złączone dzielisz.
-Wszak ja jestem początkiem i końcem, światłością i ciemnością,
nadzieją i strachem.
-Jam jest wszem.
-Jam WSZYSTKO!
-Powiadam ci – w człeku każdem takowoż dobro i zło na me podobieństwo jest!
-Zaprawdę więcej ci rzeknę – Jam jest w tobie jakoż we wszelakim stworzeniu, co żywot ma.
–Toż to bluźnierstwo... – wyszeptał Skryba, czując słowa
w gardle mu grzęznące. – Bogiem żeś, czyś demonem?
–Czyż zaprawdę nie wiesz? – postać o oczach świetlistych odrzekła.
–Kiedyś pytał, czy Wszechmogący zło stworzył – toś mnie pytał.
-Jam echem twych myśli wątpiących, cieniem wiary twojej.
-Jam ten, któregoż się lękasz.
-Przybyłem by zwątpienie twe rozwiać.

Skryba zimno poczuł, które przeniknęło go do szpiku kości.
Poruszyć się nie mógł, jakoby jego ciało w czasie zastygło.
Poznał, iż przed prawdą stanął, jakowej umysł człowieczy
żadną miarą pojąć nie może.

Było to czymś więcej niż więcej jest więcej.

- Zatem wiedz, człecze, iż... - jeno usłyszał, albowiem wrota celi rozwarły się.
Zadrżał.
To wiary strażnicy, współbracia jego, jako heretyka pojmać go przybyli.
Klęczącego na ziemi go obaczyli, twarzą do kąta pustego zwróconego.
Oczy jego były szeroko rozwarte, niczym jeziora wielkie a ciemne i jakoby
na coś patrzały, czego nikt inny dostrzec nie potrafił.
-Słuchamż Panie, słuchamż - szeptał.
-W imieniu Świętej Inkwizycji… - słowa go dobiegły.

Stał otoczony szczapami drewna, gdy ogarniały go płomienie stosu.
Pod stopami ogniem lizane, odrzwia celi swej dojrzał i ów symbol tajemny,
który literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś nadprzyrodzony
przechodziła.
Wpatrywał się weń i bólu nie czuł.
Bezkresnie Boga miłował!
Bez baczenia czyż był Dobrem jeno czyż Dwoistością.
- Niktże za żywota ziemskiego prawdy tej nie zazna! - w duszy swej pojął.
Na ostatek w umyśle jego zakołatało: - Jam szczęśliwy.
- Przed obliczem Jegoż stanę, toż zapytam.

- Quis es, Domine?

Kimże jesteś Panie?

-

Świtało.
Było cicho jak makiem zasiał.
Starzec Profeta, siwą, pobrużdżoną zmarszczkami głowę oparł na steranych rękach.
Niczego już nie pragnął.
Wiedział, że umiera - w końcu był Profetą.
Czuł chłód poranka.
Przenikał go do szpiku kości.
Powiew wiatru przynosił znany zapach mokrej ziemi i liści.
Jego serce biło nierówno, a w głowie kłębiły się myśli.
- To już koniec - myślał, a jednocześnie początek czegoś nowego.
Był tego ciekaw.

Wszystko toczyło się torem, który On i jemu podobni dawno przewidzieli.
- Najlepsza pora do ostatnich rozważań o Świecie - pomyślał ze smutkiem.
- Jaki jest ten Świat?
- Jaki jest Człowiek?
Przed nim zgłębiali to inni. Czy to coś zmieniło?
- Nic, a nic!

Piękno Świata zawsze odurzało zmysły Profety.
Miliony barw w odwiecznym tańcu światła i cienia malowały pod jego powiekami magiczne płótno.
Góry, rzeki, lasy, morza skrywały w sobie wielkie tajemnice tysiącleci.
Były w nich zaklęte, dawno zapomniane historie.
W tym odwiecznym spektaklu natury, Profeta podziwiał wielki cud narodzin, najczystszy akt stworzenia,
gdzie nowe życie, jakby od niechcenia wyłaniało się z mroku nicości, wnosząc nadzieję...
I miłość.

Świat krył też makabryczne cienie.
I przerażające zło.
Wojny niosły krzyk bólu, a śmierć milionów zbierała żniwo niewinnych.
Zatruta chciwością rana na Matce Ziemi niszczyła odwieczną harmonię
i prowadziła do tragedii.
Nieugaszony pożar żądzy i zachłanności trawił ludzkie serca.
Namiętności i kłamstwa splamione zdradą wirowały w chaotycznym, chocholim tańcu.
Ludzkość była nieustannie pogrążona w swoim danse macabre.
Oszukać, ograbić, odebrać wszystko!
I zabić!
Tak było od początku. Tak jest. Tak będzie.
Nie da się tego zmienić!
Na nic przestrogi Mędrców, Wieszczów i Proroków!
Starzec Profeta wiedział, że Świat musi utopić się we krwi.
Już kończy się czas!
Starca Profety i Świata - widział to z przerażającą jasnością.
- Człowiek, stworzony na JEGO obraz i podobieństwo? - wymamrotał na koniec szyderczo.
- Ech, chyba ktoś przed tysiącleciami wymyślił i napisał o jedno zdanie za dużo…
-taka była jego ostatnia, świadoma myśl.
Potem wziął od niechcenia ostatni oddech.

I umarł...
Tak, jak umrze Świat!
I ludzkość!

Zwyczajny dzień.
W tej samej chwili w różnych miejscach na świecie nastąpiły niecodzienne zdarzenia.

W Jerozolimie w dzielnicy Me’a Sze’arim Ryfka Rosenkrantz rozbiła lustro.
- Tak ja lubiłam to lustro - pomyślała ze smutkiem.
- Ajajaj, siedem lat nieszczęścia zdarzyć się może.
- Tfu, Tfu, tfu - splunęła trzy razy, ażeby odczynić po żydowsku.

W Midtown West w Nowym Jorku Patrick Murphy świętował szczęśliwy traf. Wygrał na loterii 188 milionów dolarów.
- Zleciłem dla wszystkich przelewy! - Na początek po milionie! - powiedział do rodziny.
- Teraz wreszcie będziemy mogli pożyć - dodał.
Po czym osunął się na ziemię.
Umarł.

W miasteczku Sitapur Rama Devi urodziła dziecko z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami.*
Wywołało to strach w całej okolicy.
Ojciec dziecka Ramphal rzekł: - Jesteśmy błogosławieni!
- To znak! - mówili mieszkańcy miasteczka. - Trzeba zapytać Guru, co oznacza.
- To już drugie takie dziecko w okolicy w ciągu roku - powtarzano.
Po naradzie wysłano Samira Jabbi, który studiował święte księgi, do Guru Amara Sahiba.
Dziewczynka jedną głową się uśmiechnęła, a drugą zapłakała.
Dwie ręce złożyła jak do modlitwy, trzecią zacisnęła w piąstkę, a czwartą wykonała obraźliwy gest.
Zapewne szybko by uciekła korzystając z czterech nóg, ale nie umiała chodzić.

W Moskwie w Pałacu Senackim Prezydent Rosji po obiedzie czknął cztery razy, przestał widzieć na prawe oko, lewym zaczął szybko mrugać i począł chodzić tyłem wydając odgłosy gdakania.
Zabrano go do podziemnego ambulatorium i wezwano okulistę, akademika Fiodorowa oraz neurologów.
Wojsko postawiono w stan stałej gotowości bojowej.

Kustosz katedry na Wawelu ks. prałat Zbigniew Szyszko-Firlet kolejny raz przyłożył głowę do kamienia.
Był w nieudostępnianych zwiedzającym podziemiach kościoła św. Gereona.
Cisza dzwoniła mu w uszach.
Miał wizję.
- Tak mało czasu! - upewnił się.

W czasie wiadomości na żywo, gwiazda telewizji CNN Jenny Kirsch uniosła oczy ku górze i trzykrotnie zagulgotała, niczym rozzłoszczony indor.
Następnie zwinęła usta w trąbkę i wybałuszywszy oczy zaczęła wydawać odgłosy starej lokomotywy.
- Szu, szu, szu,
- Szu, szu, szu,
Realizator wiadomości zerknął na scenariusz i po szóstym odgłosie lokomotywy puścił reklamy.

W Johannesburgu na wzgórzu Witwatersrand pomocnik archeologa Raymond Cork odkopał czaszkę oraz kości Australopiteka.
Było gorąco.
Pociemniało mu przed oczami.
Raymond miał udar.
Gdy się ocknął, zaczął mówić w czystym sanskrycie.
- santi, santi - शान्ति (sanskr. śānti) - powtarzał jak mantrę.

Oprócz powyższych zdarzeń w tym momencie nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło.
Wszystko było jak zwykle.
Ludzie rodzili się i umierali, dzieci wychodziły do szkoły.
Owady zapylały kwiaty.
Handlowano na placach targowych, jedzono i pito.
Zwyczajny dzień.
Nie było błyskawic, gromów i archanielskich trąb.
Zapowiadanego Armagedonu.

Wtedy Bóg zatrzymał czas…


*fakt autentyczny
Urodziny dziecka w Indiach z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami: UWAGA - szokujący film!
O czakramie wawelskim: Czakram
Kości australopiteka: Przystanek Nauka

Czym jest czas?
Zamyślił się zegar... pomiędzy... a... pomiędzy.

Mógłby się zatrzymać i pomyśleć o tym dłużej, a może mu się tylko wydawało…
Jego serce - rozedrgane wahadło, szeptało mu, że czas jest dziełem Boga.
On był twórcą czasu i On go zakończy u kresu kresów.
- Bez czasu nic by nie było, ani dobrego, ani złego - rozmyślał.

- Nie byłoby życia!
- Nie byłoby śmierci!
- Wszystko by stało w miejscu, jak na jarmarcznym obrazie.
- Nie byłoby też jego.
- Bo po co komu zegar, kiedy nie ma czego odmierzać?

- Ciekawe jak będzie, gdy kiedyś Bóg zatrzyma czas?
- Pękną wtedy serca zegarów…
- Wierzę, że Bóg ma na to jakiś plan... - westchnął z nadzieją.
- Ma!!!
- Jak to Bóg!...

Od zawsze wybijał tonami kwadranse.
Niższymi dźwiękami półgodziny.
A najniższymi uderzeniami godziny.
Umiał dobrze liczyć.
Nigdy się nie mylił!

Wydawało mu się, że jest dobry.
W duszy swojej napiętej sprężyny taki chciał być...

Odmierzał czas narodzin, począwszy od pierwszego oddechu i czas ostatniego tchnienia...
Towarzyszył wszystkiemu i zawsze...

Marzono o cofnięciu czasu i zrobieniu czegoś inaczej, ale nikomu się to nie udało.
Może jednak oszukiwał i nie odmierzał czasu równo dla wszystkich?
Starzy ludzie mówili:
- Czym żeśmy starsi, tym szybciej mijają godziny, miesiące i lata...
- Zrób z tym coś!

Nie potrafił!
I zegar sam już nie wiedział, czy czas minął.
Płynie. Czy tylko trwa…

Nie miał czasu dłużej o tym myśleć, bo właśnie minęło pomiędzy.
Pomiędzy a pomiędzy przeznaczone na rozmyślania.
Musiał dalej odmierzać czas.

Aż po sam kres…

zamykasz oczy, nadchodzi sen
widzisz obrazy przeżytych dni
i chwila tamta i przebłysk ten
to czas miniony zniknął jak cień

nauczyciele, kioskarz zza rogu
oni odeszli, daleko stąd
najbliżsi, dalsi, ci z twojej drogi
czy się spotkacie nie wiesz, bo skąd

…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…
mam twoją twarz i włosy płowe
uczucia wszystkie przypomnieć mogę
…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…

i nie oceniaj, nie osądź znowu
nie wierz tym kłamcom, co lepiej wiedzą
z Bogiem na ustach a sercach z lodu
ich poprzednicy już w piekle bredzą

…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…
mam twoje myśli i oczy twe
nic co byś chciał nie skryje się
…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…

bo co ma być, to stanie się
nic nie poradzisz, mignie jak sen
z tobą, bez ciebie - minie ten dzień
„dziś” możesz zmienić - przeszłości nie!

…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…
przeczuciem czuję, czy szóstym zmysłem
że życia dar, jak bańka pryśnie...
…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…

Anuszka olej rozlała już…

Z całego serca życzę Ci żebyś:
Mógł w zdrowiu cieszyć się życiem.
Kochał i był kochany.
Wierzył, że wszystko jeszcze przed Tobą.
Dostrzegł w ciemności to, co najważniejsze, co się liczy, co drogie.

Abyś:
Znalazł człowieka, który Cię nie sprzeda nawet, gdy będzie mógł na tym zarobić.
Nie sprzedał przyjaciela nawet kiedy będziesz mógł na tym zarobić.
Potrafił słuchać i dostrzec drugiego człowieka.
Miał wiarę w ludzi.
W świat.
Nie bał się przyszłości.

Byś:
Witał każdy dzień z uśmiechem i radością.
Nie oceniał, pomimo, że robią to inni.
Wybaczał.
Leciał odważnie w przyszłość na puszystych skrzydłach swojego anioła.

Wiem, jak to wszystko jest trudne.
Ale zależy od Ciebie!

Już nie pędź tak!
Stań na chwilę, pomyśl co naprawdę jest ważne!
Może słowo „przepraszam”?
Życzliwy uśmiech.
Dobre słowo.
Spojrzenie w głębię oczu i dotyk..
Miłość i przyjaźń.
Wzruszenie, łza w oku.

Tyle jeszcze możesz zrobić dobrego – to jedyna rzecz, z którą powinieneś się spieszyć…

Wiersz szalony dziś napiszę:
Uzbierałem garnek szyszek,
Zaraz też żem pożarł go,
Były smaczne że ho, ho.

Nagle szyszki drapią, palą,
Brzuch mi pawie rozwalają,
Pytam siebie gdzie tu racja,
Zaraz będzie perforacja.
Więc zażyłem leków garstkę,
Oraz kropli też naparstek.

Me jelita popychają,
Szyszki się gdzieś wybierają.
Którą stroną wyjdą sobie?
Górą, dołem co ja zrobię?
Opcje jak wiadomo dwie,
Kto pomyśli ten już wie.

Czuję, że się finał zbliża,
Pewnie ktoś mi naubliża,
No bo przecież Wy nie wiecie,
Już wyszedłem jestem w mieście.

Poty biją, serce łupie,
I ciśnienie rośnie w du…
Nie wytrzymam puszczę już,
Niech bitewny padnie kurz.

Jak myślałem tak zrobiłem,
I się wtedy obudziłem.
To nie koniec wiersza tego,
Odrobinkę szalonego.
Czas na morał jest przy końcu,
Słuchaj zatem mały dzwońcu.

Konsekwencje czynu twego,
Zawsze dorwą Cię kolego!
Drugi morał też wynika,
Dla każdego samotnika,
Sen czy jawa nieistotne,
Życie ciężkie jest SROmotnie!
Trzeci morał, kończyć czas,
Z kupą zapierniczaj w las!
Ten ostatni był przyziemny,
Ale wierzcie jakże cenny...