文本版本正在翻译中
点击下方标题

基于真实事件...


献给 克日什托夫·贝尔贝卡, 马切伊·贝尔贝卡 以及那些永远未能归来的登山者。
献给所有热爱山的人。

2000年。
刺骨的寒冷。
雅采克·贝尔贝卡每一次呼吸都伴随着沉重的喘息和剧烈的咳嗽。
他听见耳边嗡嗡作响，头部震动不已。
与心跳同频共振。
他有一个目标。
山顶。

一阵肾上腺素冲击。
一股内啡肽释放。
又是一口尖锐的喘息，从肺里撕裂出来。
再一次。
再一次。
每一次都如同里程碑般艰难。
如同生命交响曲的最后一章，在狂暴的暴风雪中演奏。
他不放弃。
他拼尽全力！
筋疲力尽，浑身剧痛，他仍然向上攀登。

他对八千米山峰早已习以为常。
迦舒布鲁姆II峰、卓奥友峰、希夏邦马峰——阿尔卑斯式独攀。
与克日什托夫·维利茨基、卡洛斯·卡索里奥、埃德·维斯图尔斯一起攀登迦舒布鲁姆I峰。
仅三十小时。
从大本营到顶峰，不间断。
如所有登山者般，永不满足的饥渴。
这就像一种毒品！
人生的目标。
有时，是一条不归路。
没有回头。
这是热爱山脉的代价。

今天的战斗，是他的第五座八千米峰，也是第二次挑战世界最高峰。
不带氧气攀登珠穆朗玛峰？
成为第一个这样做的波兰人？
在这样的天气下，简直是疯狂！
怒吼的飓风裹挟着雪雾，咆哮着更加猛烈。
它想把他吹进深渊，化为虚无。
它想用严寒吞噬他的生命。

像他的父亲克日什托夫一样，1964年3月18日，在马特洪峰山脉的登特德赫兰峰上。
像他的兄长马切伊一样，在布罗德峰上。
他还不知道他的兄长的命运。
那将在十三年后发生。

八千米。
死亡地带！
人在那里只是自己的影子。
时间流逝。
疼痛撕裂着他的身体，每一次动作都是折磨。
八千四百米。
正如两年前一样，当他濒临死亡时，被迫回头。
对登山者而言，这是一种创伤。
坏杰克坚韧不拔。
他是扎科帕内的高地人。

他固执地攀登：八千五百米，八千五百五十米，八千五百九十米……
八千六百米。
那该死的风更猛烈地肆虐，携带着死亡。
它再次残忍地试图将他卷入深渊。
八千六百五十米。
人类能力的极限。
断断续续的喘息。
他感觉不到手，感觉不到腿。
他知道，如果想回去，就不能再往上爬了。
除非……他已不再考虑回程。
生与死的抉择。
他在最后一丝意识中做出了决定。

结束！
他放弃了。
他小心翼翼地转身。
他仍然必须下撤到大本营。
可惜了，最终还是“只有”四座八千米峰。
生存才是最大的胜利！
清醒的判断，正确的选择！
在这种状态和环境下，保持理性思考是极其困难的。
许多人未能做到……


与此同时，世界的另一端，雅采克·贝尔贝卡在壁炉里点燃了火焰。
他泡了一壶最爱的香茶，加入自制的覆盆子糖浆、柠檬片、橙片、丁香、肉桂和姜。
他一口气读完了一本关于喜马拉雅探险的引人入胜的书。
这样的书最适合在冬天，待在温暖的家中阅读。
夏天的感觉就不一样了。
哈，多么伟大的成就啊！
柔软的沙发，壁炉中跳跃的火焰，温暖的拖鞋，还有令人沉醉的茶香。
他没有延续家族的登山传统。
他走上了另一条道路。

命运！

克拉科夫不同于扎科帕内，它离山太远，也许正因如此，他未曾吸收那种独特的氛围和登山精神。
所以，不要问我为什么他们要去那里，不要问我登山者的羁绊，不要评判——因为你必须成为他们，才能真正理解！

在高中时，来自克拉科夫的雅采克·贝尔贝卡，与他的同学——帕尔松和马拉布特，以及来自扎科帕内的雅采克·贝尔贝卡——未来的杰出登山者，在正在修建的A4高速公路上相遇。
坏杰克与他的体育学院朋友们，正在挑战世界纪录，进行多日不间断的骑行。
而本该去“第九中学”上课的男孩们，却选择去为他们加油，并提供帮助。
这比学习更令人兴奋。

相同的根源。同样的名字，同样的姓氏，而未来却在这条新生的公路……人生的公路上，书写了截然不同的剧本。

两人都热爱山脉，只是方式不同。
来自扎科帕内的雅采克仍在攀登，他是高山向导。
来自克拉科夫的雅采克仍然在家中静静阅读关于喜马拉雅探险的书籍。

当他们相遇时，他们不会谈论那些再也没有回来的人。

他们不需要。

他们已将他们铭记在心！

摩舍·拉帕波特在黎明时分醒来，浑身湿透，脸上带着愤怒的扭曲。
他厌恶那些梦见自己早已去世的父亲的夜晚。
他在内心深处感到，这些梦总是预示着家庭生活的变化。
而摩舍讨厌变化。

他半清醒的大脑里，仍然回荡着他们奇怪对话的回声。
— 摩舍，你有一个伟大的神赐！— 父亲说道。— 我不能告诉你它是什么，但你必须谨慎而智慧地使用它。
— 但是，塔特，我？— 摩舍，一个普通的梅拉梅德，在契德尔教授孩子？— 什么神赐？我对此一无所知！
— 伟大的神赐，摩舍。你的名字取自先知，你拥有一个珍贵的神赐。— 父亲坚持道。
— 明天黎明，去沙漠之山——在那里，你会找到它！
— 可是，塔特，明天察迪克利维·科恩拉比要来，我等了很久，本该在正午聆听他的教诲。
— 啊，摩舍，察迪克不会消失，而我告诉你——明天你必须去沙漠之山。

摩舍缓缓起身，用袖子擦去额头最后一滴汗水，陷入了沉思。
— 当然，谁不想拥有一份神赐呢？虽然这听起来荒谬，因为它不过是梦的幻象。但还是……为了保险起见，出于犹太人的谨慎——他还是得去看看。
谁知道呢？最坏的情况，他只会浪费整整一天。
还有察迪克的珍贵教诲。

烈日无情地炙烤着大地，沙漠锋利的岩石在地平线上颤抖，仿佛随着他的心跳跳动，甚至比心跳更快。
不时有风卷起一团团犹大沙尘。
摩舍坐在沙漠之山的阴影下，微微摇晃着身子，沉思冥想。
他在等待神赐的降临。
时间一点一点地过去，什么也没有发生。
他的思绪飘回了童年，回到了今天本该听到的察迪克深邃的教诲。

当太阳升至正午，他陷入了一种奇异的恍惚之中，或者这只是错觉，因为在他的脑海深处，开始回荡起童年时的那首儿歌：

— entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
— entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

过了很久，他醒了过来，决定回家。
— 我年纪大了，也愚蠢，谁会相信梦呢？— 他带着一丝无奈的苦笑，叹息道。

正午临近。大厅里挤满了虔诚的犹太人和城镇居民。
甚至在地板上，人们也席地而坐，渴望聆听深邃的教诲。
一位精通经文、以智慧受人敬仰的学者——来自希伯仑的察迪克利维·科恩拉比，缓缓地抚摸着自己灰白、修长而尖锐的胡须，像往常一样，开始了他的讲道。

— 沙洛姆，沙洛姆，敬畏上帝的犹太人们。
利维·科恩拉比庄重地开口，随即以极为严肃的语气说道：

— entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
— entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

起初，听众们心想：— 多么不同寻常的讲道开场！察迪克的智慧果然深不可测！
然而，随着时间的推移，他依旧一遍又一遍地重复着这句奇怪的、押韵的短语，惊愕的低语在人群中蔓延，最终化为忧虑。
— 这是什么意思？这是怎么回事？— 大厅四处响起疑问。
利维·科恩闭上双眼，灵感涌现，抚摸着胡须，语速越来越快，却仍然不停地重复着：

— entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…
— entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj…

察迪克的弟子们满脸困惑，连忙扶起他，迅速将他抬出大厅。
— 拉比今天身体不适，他需要休息。— 他们解释道。

同一时间，摩舍·拉帕波特正与家人共进晚餐，他拼尽全力对抗着整日在沙漠烈日下奔波的疲惫。
他的眼皮开始不听使唤地沉重下垂。
这时，他的儿子耶胡达吃完饭后说道：
— 塔特，今天你错过了察迪克的讲道，但你没有什么可遗憾的。
— 因为今天，利维·科恩拉比疯了。
— 他没有讲授教义，而是不断重复着一首奇怪的童谣……
— 梅舒嘎！
— 即便是最智慧的人，也难以预测他们的内心隐藏着什么！— 耶胡达若有所思地说道。

然而，摩舍并未听到儿子的这番话，因为他已经疲惫至极，安然入眠。

他梦见了他本应拥有、却未曾获得的伟大神赐……

然后……

摩舍·拉帕波特在黎明醒来，浑身湿透。


希伯来术语解释：
[1] mełamed（梅拉梅德） — 犹太学校（契德尔）的教师。
[2] cheder（契德尔） — 犹太宗教学校。
[3] meszuga（梅舒嘎） — 疯子，疯癫之人。

中欧 —— 今日波兰，布罗诺齐采。
距克拉科夫东北五十三公里。
公元前三千五百年。
或更早。

多布罗米斯瓦（Dobromysł）。
此乃其名。
乃独子。
亦孑然一身。
源自古斯拉夫贵族血脉。
父为沃舍博尔（Wszebor），母为布济斯瓦娃（Budzisława），部族皆以其为异才。
其异象、奇梦、先觉之感，皆若神授。
然其对真理之执着，填满其心。
然彼尚不知，天启将降其身。
亦未知，他将造出世间第一辆四轮之车，由三头牲畜所拉，其技艺远超当世之所想。

彼常独步于无垠密林。
于幽深之处静思。
卧于密林深处之空地。
观日之运转，察苍穹之变幻，思众生与百草之存亡。
夜深时，仰望满天繁星，万象流光。
彼感自身乃万物之一，亦觉世间有无尽之神秘。

——吾之来处何在？吾之外一切为何存乎？

忽有一日，彼陷入恍惚，神魂若离形骸，游历无尽虚空。
——多布罗米斯瓦，毋畏！吾乃无尽之爱！
——吾乃上苍，唯一至尊，全能之神！
——天地万物，皆吾所造！

——今汝当宣告斯拉夫众族，使之行正义，远邪恶，以恶为憎！
——盖因邪魔——吾之宿敌——将诱汝众人堕入黑暗。
——其行者，散播杀戮、贪婪、欲念、欺瞒、恐惧与诸多灾厄。
——然吾告汝，人皆有抉择——正义或邪恶。
——生后当受审判，各安其果。
——多布罗米斯瓦，汝当奉吾之名，广布此言！
——吾授汝智慧，赐汝先知之能，予汝造物之力，使汝之技，超越当世之所能。

——主哉，全能者！吾当依汝之旨，行吾之事！——多布罗米斯瓦答曰。
遂成其事。
彼行于众族，宣扬上苍之旨，直至终焉。
亦造世所未见之器械。
其中，最显赫者乃四轮之车。

然，先知之目，已洞见真理之命运。
其知，所授之真理，终有一日，被诸多信仰所掩盖，遗忘于时光之中。
其亦知，在此地，后人称之布罗诺齐采，近远古之丘， 五千五百载之后，后人将掘出一陶器，上有彼所造四轮之车之图。
彼之技艺，得证于世。
然而，其遗迹终得世人正视，抑或将被嫉妒所遮掩，隐于世间？

然，此已是另一段历史……

后记： 他人之物称奇，己身之宝不识……

我诚挚邀请诸君，探索这项令人震惊的考古发现， 它竟在今日波兰境内，却因某些不可理解之故，鲜为人知。

一件新石器时代陶器，其绘刻之画工极尽真实， 其中包含人类已知最古老之四轮车， 此物于1978年在布罗诺齐采（Bronocice）出土， 距克拉科夫仅五十三公里。
此陶器，逾五千五百年之久，较胡夫金字塔更古，甚至比乌鲁克之苏美尔战车刻画更古。

对此事，作家 Michał Książek 于《Przekrój》杂志有深刻记述：
《第一棵路边树》

《Przekrój》所刊之文章内，亦附有该陶器之修复照片。
而于本人之YouTube视频中， 所用之图像，乃考古学家Paweł Kamiński亲摄之原器照。

致谢： 感谢我的挚友 Paweł Heszen ——作家、诗人、梦想家。
若非因他、若非命运交错之奇迹、若非诸多巧合竟似天命，我或许永不得知 布罗诺齐采 之奇迹。

亦感谢 Paweł Kamiński ——自Działoszyce， 一位热爱地方史之人，一位摄影艺术家，一位诗人，一位社区领袖， 他亲历布罗诺齐采考古挖掘，对这段历史了然于心。 本篇故事中所使用之陶器原件照片，皆由他亲自拍摄，弥足珍贵。

世事奇妙，使我等相识。

过去…
现在…
未来…

村里的人叫他瞎老头，带着讥讽的语气。
他们嫉妒他那个在政府机关工作的儿子。

天气暖和时，他一瘸一拐地在散发着青草和苹果香气的果园里走动。
“谁知道呢？也许这是我最后的夏天？” —— 他心想，一边坐在最喜欢的摇椅上，环绕在果树之中。
他感受到阳光穿透他的身体，带回了往日的画面，唤起了回忆，温柔地激发着他的感官。
他徘徊在梦境与现实的边界，或许……他正在做梦？

如何修复这个世界？改变一切。
让善良和幸福更多一些。
为什么会有这么多战争、仇恨和痛苦？

他知道！这都是因为政治，准确地说，是那些掌权的人。就像他的儿子。
掌权者——现代的“神”。
权力让人沉醉，带来金钱、特权和名声。
它喂养人的自我，蒙蔽双眼，奴役灵魂。

几个世纪以来，真理未曾改变：
“分而治之”—— Divide et impera。

人民被挑拨得互相争斗，而没有人去监督那些当权者。
操纵的高手们和他们虚伪的媒体，不是在培养支持者，而是在建立自己的信徒。
他们更容易控制那些被仇恨蒙蔽双眼、渴望复仇的人！

那些无知者掌控着权力，随意挥霍人民的金钱，用于军备竞赛。
他们的利益在于煽动战争，研究和计算该向平民许诺什么、每天该说些什么，以赢得更多支持，夺得选票。
然后——数年之内，他们可以肆意妄为！

“极致的权力，乃是世界上最危险的毒品。”
那些站在巅峰的人，有些是嗜血的自恋型精神病患者，他们的自我膨胀到了极限。

为什么这些事情还在发生？
他是个瞎子，但整个世界呢？！疯狂！

“为什么人们不去思考？不去分析？不去做出明智的选择？”
在过去，未受教育的百姓无法获取知识，但今天呢？

在极权国家，这种情况尚可理解，但在民主制度下呢？
“为什么聪明的人会把权力交给那些邪恶的、愚蠢的、挥霍他们财富的无能之辈？”
“他们竟然把自己的生活，乃至子孙的未来，交到这种人手中？！”
只是为了换取几句空洞的承诺？承诺从未兑现过！荒谬的天真！

“因为制度如此？”
“这必须改变！”

现在！

顿悟！知识如雷电般劈向他！

“天啊！这太显而易见了！应该做的事情！竟然没人早点想到！”

他的理念带来了公平，对所有人都一样，没有例外。
如此诱人，如此显而易见，以至于它将迅速席卷全球。

这是一个全新的、天才的、完美的人类与民族的兄弟情谊系统。
相比之下，民主制度就像史前时代的笑话。
还有希望……

瞎子满怀信心地笑了。

“我必须把这一切告诉世人……” 他低声说道。

他深吸了一口带着苹果香气的空气。

“让我再休息片刻……”

瞎子的心跳越来越慢……最后，停了下来。

这篇故事是为纪念奥斯维辛解放八十周年而写，作为对人类邪恶破坏性后果的警示

当琐罗亚斯德圣石变得漆黑，
当它的印记无法被肉眼辨识，
雷鸣与烈焰将席卷世界，终结一切。

母亲将哭泣，为自己生下的孩子哀悼……

《佐哈尔伪经·第四书》（…）

三千七百多年前。
先知琐罗亚斯德（Zarathustra）行走在亚洲的荒漠群山之间。
神向他启示了万物的起始与终结。
沉默的岩石见证了他们的相会。
其中，一块石头吸引了先知的目光。
或许是因为它的纯白色泽，或是其椭圆形状，亦或是因为表面的黑色符号——
它既是字母，也是数字，最终化作未知的印记。
他感受到从石头中散发出的神圣力量。
于是，他将此石赠予一位来自犹太的书法学者，
作为他与神相会的永恒见证。

石头苏醒了。
它被从静止千年的土地中取出。
它知道自己背负着可怕的使命。
它踏上了横跨千年的旅程，
见证世界步向终结的时刻。
随着它经历的苦难增多，原本纯白的颜色逐渐变得浑浊、灰暗、漆黑——
一步步接近那个黑色符号，
它既是字母，也是数字，最终化作未知的印记。
直到世界被烈焰吞噬，
石头将完全化为黑暗。
正如《佐哈尔经》所预言的那样。

无人知晓，这块石头的变色只是预兆，抑或是导致灾厄的根源……

这块纯白色的石头，带着黑色的符号，感受到了皮革袋的气味和骆驼行走的节奏。
它听见了商队领队的呼喊声。
在犹太地区的以拉谷（Elah Valley），
在所有人都不经意绊倒的那块荒漠巨石旁，
它从学者的袋中滚落。

在公元前十世纪，
这块石头被用作 大卫王（King David） 的投石器，
在决斗中击倒了 歌利亚（Goliath）。
它已经不再纯白。

当大卫成为犹大国王后，
他听见心中的低语：
“占有美丽的拔示巴（Bathsheba），她是乌利亚（Uriah）的妻子，
让乌利亚在战场上冲在最前线，让他战死！”
事情如他所愿。
大卫王最终为此付出了代价，
他的第一个孩子死去。
石头的颜色变得更加灰暗。

新巴比伦帝国的尼布甲尼撒二世（King Nebuchadnezzar II）
在耶路撒冷的 所罗门圣殿（Solomon’s Temple） 被毁后，
拾起了这块石头。
他凝视着那让人沉醉的黑色符号，
它既是字母，也是数字，最终化作未知的印记。
他最终攻陷犹大，
将犹太人流放至巴比伦。
石头在他手中变得更深沉的黑暗，
抑或只是他的幻觉？

五百年后，
在荒漠中流浪时，
这块石头被 耶稣（Jesus） 拾起并藏在他的衣襟里。
从那时起，魔鬼便在旷野中引诱他长达四十天。
当耶稣被钉在十字架上，
一名罗马士兵在赌骰子赢得他的衣服时，也得到了这块石头。
石头的颜色再次发生变化。

数年后，
在以色列第一位殉道者 司提反（Saint Stephen） 被乱石砸死时，
这块石头击碎了他的头颅。
从那时起，
它的颜色不再只是灰暗，而变得浑浊。
之后几个世纪，它的去向不明……

多年后，这块石头被商人售出，乘船漂泊至英格兰。
亨利八世·都铎（King Henry VIII Tudor）
喜欢手中这块从奥斯曼帝国带来的异域之石。
这块石头由 托马斯·克伦威尔（Thomas Cromwell） 亲自呈上。
国王凝视着那神秘的黑色符号，
它既是字母，也是数字，最终化作未知的印记。
他想着如何迎娶下一任王后，
以及如何成为教会的首领。
两个世纪的黑暗，石头见证了君主的不公与邪恶。

在法国大革命期间，
它见证了恐怖统治和数千次处决，
它的颜色变得更加深邃。

1918年7月16日至17日夜晚，
俄罗斯叶卡捷琳堡，伊帕季耶夫宅邸的地下室闷热异常。
毫无戒心的 尼古拉二世沙皇（Tsar Nicholas II）
和他的妻子、五个孩子及仆人们，
站在革命者安排的“拍照”位置。
他们手中抱着装满珠宝的枕头，
其中便有这块石头。
随后，枪声响起，他们全部死去。
珠宝与石头被布尔什维克夺取。

纳粹德国国家社会主义德国工人党（NSDAP） 总理事会领袖（Reichsleiter）阿尔弗雷德·罗森伯格（Alfred Rosenberg）
将其赠予 党卫军（SS）上校（Obersturmbannführer）鲁道夫·赫斯（Rudolf Höß），
当时为 奥斯威辛—比克瑙集中营（Auschwitz-Birkenau）指挥官。

在那里，石头变得最为漆黑……

1945年，
苏联红军第一乌克兰方面军（Первый Украинский фронт）解放了 奥斯威辛-比克瑙集中营（Auschwitz-Birkenau）。
苏联元帅伊万·斯捷潘诺维奇·科涅夫（Маршал Иван Степанович Конев）
从集中营指挥官的办公桌上取走了一块深石墨色的石头，
透过黑暗的表面，依稀可见那个神秘的黑色符号，
它既是字母，也是数字，最终化作未知的印记。

战后，这块石头流入私人收藏，最终落入基辅。
它目睹了残忍的暴行，见证了俄罗斯对乌克兰的残酷侵略。
每一次屠杀，每一场袭击，石头都变得更加漆黑。

摩萨德（Mossad）情报部特工 阿龙·列维（Aaron Levi）
正护送这块石头前往以色列。
乌克兰政府希望进行放射性同位素测定，
并查明为何这块奇异的石头会不断变色。

但飞往特拉维夫的航班途中，
飞机被 真主党（Hezbollah） 导弹击中，坠毁在巴勒斯坦地区。
机上人员无一生还。
石头落入巴勒斯坦武装组织手中。

目睹了中东战争的惨烈，
它的颜色加深至乌黑的无光之色。

时间流转，世界依旧未曾改变。

这一天，世界迎来了彻底的变革。
中国共产党（中国共产党）中央政治局常务委员会 秘密决定——开战。
中国人民解放军火箭军（PLARF）总司令 王祖（Wang Tsu） 下达命令，
向 美国 和 欧洲 发动攻击。
第一波打击由 中国、俄罗斯和伊朗 联合发射，
以数百枚常规导弹进行闪电式袭击。
随后，空军与地面部队将全面进攻。

石头此刻几乎彻底漆黑，
唯有那个符号，勉强仍可辨认。
它既是字母，也是数字，最终化作未知的印记。

然而，导弹升空后，灾难爆发了！
由于一行错误的代码，
俄罗斯“亡者之手”（Мёртвая рука）自动核反击系统 被意外激活！
1783枚多弹头洲际导弹 被自动发射，
目标直指 美国和欧洲！

没有退路，没有交涉。
全球毁灭已成定局。

当最后一颗核弹头升空，
琐罗亚斯德圣石完全漆黑。
那个符号——
它既是字母，也是数字，最终化作未知的印记——
已经无法被看见。

地球上的七大能量圣石（chakram）开始震颤，
最终崩裂成黑色的尘埃。
再无庇护，再无救赎。

刺眼的闪光！
烈焰与炽热交织，震耳欲聋的雷鸣席卷全球。

世界陷入千年核冬天的黑暗之中……

黑暗持续了不知多少年……
某一天，第一缕阳光穿透了废墟。
照射在一块黑色、椭圆形的石头上。
它半掩于被核爆摧毁的大地之下。

透过它漆黑的表面，
一个微弱的、稍显明亮的符号开始浮现。
它既是字母，
也是数字，
最终化作未知的印记。

那并非人类之手所雕刻的标记……

黑暗持续了不知多少年……
某一天，第一缕阳光穿透了废墟。
照射在一块黑色、椭圆形的石头上。
它半掩于被核爆摧毁的大地之下。

透过它漆黑的表面，
一个微弱的、稍显明亮的符号开始浮现。
它既是字母，
也是数字，
最终化作未知的印记。

那并非人类之手所雕刻的标记……

历史背景：

1. 查拉图斯特拉（Zarathustra） 点击查看

2. 大卫与歌利亚（David and Goliath） 点击查看

3. 以色列国王大卫（King David） 点击查看

4. 巴比伦国王尼布甲尼撒二世（King Nebuchadnezzar II） 点击查看

5. 耶稣基督（Jesus） 点击查看

6. 司提反殉道（The Stoning of Stephen） 点击查看

7. 英格兰国王亨利八世·都铎（King Henry VIII Tudor） 点击查看

8. 法国大革命的恐怖统治（The Reign of Terror） 点击查看

9. 罗曼诺夫皇室遇害（Murder of the Romanov Family） 点击查看

10. 党卫军上级集团领袖 阿尔弗雷德·罗森堡（Alfred Rosenberg RSS NSDAP） 点击查看

11. 党卫军上校 鲁道夫·赫斯（Rudolf Höß, Höss, Hoess - Auschwitz） 点击查看

12. 苏联元帅 伊万·科涅夫（Ivan Konev） 点击查看

13. 奥斯维辛集中营解放（Liberation of Auschwitz） 点击查看

14. 俄罗斯入侵乌克兰（Russian Invasion of Ukraine） 点击查看

15. 以色列摩萨德特工 Katsa（Katsa Mossad） 点击查看

16. 中东战争与冲突（Conflicts in the Middle East） 点击查看

17. 中国人民解放军火箭军（Chinese Rocket Forces） 点击查看

18. 末日之手（Dead Hand, Perimeter） 点击查看

Dziekuję Pani prof. Kindze Paraskiewicz - orientalistce i iranistce, dyrektorce Instytutu Orientalistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego za konsultacje językowe dotyczące języków staroperskiego, awestyjskiego, pahlavi oraz za materiały pogłębiające moją wiedzę. Jestem wdzieczny za bezinteresowną pomoc i cierpliwość.

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.

Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar wylewał się z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto.
Najgorętsze miejsce na ziemi!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry drgały na horyzoncie swoim odwiecznym rytmem.

Ten, który wie – Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, że jest Prorokiem.
Wyczekiwał godziny, kiedy zostanie mu objawione, rozbłyśnie światłość i dostąpi łaski.
Kapłan Zaratusztra wędrował latami po pustynnych górach Azji Środkowej.
Szukał Prawdy.
Prawdy niezmiennej i absolutnej.

Gdy skończył trzydzieści lat, pewnego dnia wyszedł z rzeki po rytualnej kąpieli i oto stało się.
Poczuł całym swoim jestestwem byt cudowny, nadprzyrodzony.
– Ktożeś ty? – zapytał w myślach Zaratusztra.
– Jam jest Wohu Manah, Bahman – Dobra Myśl.
– Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztra, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
– Prowadź, Bahmanie, czekałem na to!
– Zatem przed oblicze Boga Ahura Mazdy, pójdźmy!
Pana Wszechrzeczy.
Stworzyciela wszystkiego.
Boga Prawdziwego i Jedynego.

I tak się stało.
Nie minęło mrugnięcie czasu, gdy wszystkimi zmysłami odczuł Zaratusztra niewysłowioną radość.
W jednej chwili poznał potęgę Boskiego Bytu.
Nie ma należytych słów, aby Go opisać.
Od zawsze był.
Teraz jest.
Na wieki wieków będzie trwać.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelkiego istnienia.
Początek i Koniec rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata oraz rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
Wszystko.

I spostrzegł Zaratusztra w błysku chwili za sprawą Pana to, co niezrozumiałe.
Wielkie tajemnice zostały mu ujawnione.
Ujrzał to, co było od początku świata.
Zobaczył i to, co musi się stać przy jego końcu.
Poznał także źródło dobra oraz istotę i przyczynę zła.

Po czym Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku były dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie.
Jeden dobry, a drugi zły.
I dobry nie istniałby bez złego, jak i zły bez dobrego.
Te dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w nieprzeniknionym, wiecznym mroku.

I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz że jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za tą światłością.
Chciał ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Lecz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, żeby zły Aryman dobro wybrał i nakłaniał go do tego.
Aryman pomyślał: – Oto ujrzałem słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedy zostanę sam Panem wszystkiego.
Podstępem uderzę w świat przez niego stworzony.
Po czym złośliwie skalał świat i zbrukał wszystkie twory Ahura Mazdy.

Wtedy czas począł biec.
Ludzie i wszystkie stworzenia zaczęły się starzeć, chorować i umierać.
Aryman zjadliwie skaził ziemię, czyniąc ją pustynną, zasolił wody mórz, sprowadził więdnięcie roślin, a na koniec zepsuł nieskalaną czystość ognia, tworząc dym.
Od tych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i trwa odwieczna walka dobra ze złem, w której świat cały się pogrążył.

I rzekł Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w dniu stworzenia człowieka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem sam wybierał!
-Oto zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których ludzie przestrzegać winni – rzekł myślą Ahura Mazda:
-Zacne Myśli.
-Prawe Słowa.
-Dobre Czyny.
-Przy tym miłość ku wszystkim istotom żywym.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.
Tylko tyle i aż tyle!
-Wiedz, że każdy człowiek, swój udział ma w moich zmaganiach ze złym duchem.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

-Każdy po śmierci ze swoich uczynków sprawiedliwie będzie rozliczony.
-Prawi w obliczu moim na wieki będą się radować, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe będą musieli przeżyć.
-Tak jak cierpiały ich ofiary.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki kiedyś zadali wszystkim istotom żywym.
-I stanie się na końcu wieków, że nadejdzie czas odkupienia świata.
-Tylko ja wiem kiedy to będzie.
-Pokonam Arymana, a zło od dobra na zawsze oddzielę.
-Ustanowię porządek doskonały, zwany Asza. -Umarli zmartwychwstaną.
-Arymana, Pana Złości, jego demony i jego otchłań wraz z ludźmi nieprawymi oczyszczę w akcie zbawienia moją mocą i miłosierdziem.
-Nastanie świat Boży, który na wieki wieków będzie złączony z całym wszechświatem.

-Ujrzałeś oto wszystko!” – rzekł Wohu Manah.
-Idź zatem, Zaratustro i obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, który istnieje niestworzony odwiecznie.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.

-Tak uczynię. -To będzie cel mego życia” –odrzekł Zaratusztra.

Gdy ujrzał okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu zapytał Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, dlaczego dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemu tego nie powstrzymasz? -Wszak jesteś Wszechmogący i możesz wszystko uczynić!

Odrzekł mu Ahura Mazda: -Ja dałem ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człowiek w sumieniu swoim rozważa, co czynić ma i jak to czynić. -Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którym sam was obdarzyłem?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człowiekowi świętą jest i dla Boga samego.

-Taka jest kolej rzeczy!” – rzekł na koniec Ahura Mazda.
-Pojąłem oto cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał Zaratusztra. I uczynił, jak rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił wiarę w Imię Jego przez wszystkie dni swojego życia.

Jako Prorok, widział czas i wiedział, że jego nauki przez tysiąclecia będą wymazane, zaś część ich skrycie zostanie zawłaszczona przez inne wierzenia. I ujrzał też, że walka wyznawców tych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie. Wszak Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał pewność Zaratusztra, że kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, oraz wszelkie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swoim czynił to rzekomo w Imię Boże.
W prawdzie jest on czcicielem Arymana, Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
On narzędziem jest jego zła.
I będzie cierpiał to co wycierpieli wszyscy, których skrzywdził.
Kara to straszliwa i sroga!

Tak było, tak jest i tak będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszechrzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratustry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.
Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Obok też link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Azja Środkowa.
Obecnie granica północno wschodniego Iranu.
Tysiąc siedemset lat przed Chrystusem.
Ponad trzy tysiące siedemset lat temu.
Lub wcześniej.

Ukrop!
Potworny żar z nieba niczym stopione, rozgrzane do czerwoności złoto się wylewał.
Miejsce na ziemi to najgorętsze!
Żółtopomarańczowe, pustynne góry rytmicznie na horyzoncie swem odwiecznym rytmem drgały. A możeż mu się to jeno zdawało?

Tenże, który wie - Zaratusztra.
Wybrany.
Wiedział, iż Prorokiem jest.
Onej godziny wyczekiwał, kiedyż objawione mu zostanie, światłość rozbłyśnie, zaś łaska nań spocznie. Kapłan Zaratusztra latami po rozpalonych pustynnych górach Azji Środkowej wędrował.
Szukał Prawdy jaka od wieków jest.
Prawdy niezmiennej.

A gdyż 30 lat mu minęło, kiejdy w grocie górskiej na rozmyślaniu trwał oto stało się!
Zrazu wszystkiem jestestwem swojem poczuł byt cudowny, nadprzyrodzony.

-Ktożeś ty?” – zapytał w myślach ową istotę Zaratusztra.
-Jam jest Wohu Manah, – Dobra Myśl - Bahman.
-Jako Wybranego, powiodę cię, Zaratusztro, przed oblicze Boga Wszechmogącego.
-Prowadźże, Bahmanie, bom na to czekał!– rzekł myślą Zaratusztra.
-Tedy przed oblicze Ahura Mazdy - Pana Mądrego pójdźmy!
-Pana Wszechrzeczy.
-Stworzyciela wszego.
-Boga Prawdziwego i Jedynego.

I takoż się stało.

Nie minęło ni czasu mrugnięcie, gdy w głębi jaźni swej, wszystkiemi zmysły odczuł Zaratusztra radość niewysłowioną. W chwili onej poznał potęgę nieprzebraną Boskiego Bytu.
Nie maszci należytych słów, bo zaiste nie masz słów, coby Go opisać.
Od praczasu był.
Ninie jest.
Na wieki wieków trwać będzie.
Wszechmogący i Wszechwiedzący.
Stworzyciel wszelakiego istnienia.
Początek i Koniec wszelakich rzeczy.
Pan Niebios, Wszechświata tudzież wszech rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Jedyność, Mnogość i Nieskończoność.
Bóg Wszechmogący!
!!!!!!!!!!!!!!!Wszytko.!!!!!!!!!!!!!!!!

I postrzegł Zaratusztra, w błysku onej chwili niezrozumiałe za sprawą Pana. Wielkie tajemnice zostały mu Przezeń ujawnione. Ujrzał przeto to co było od początku świata. Obaczył to, coż musi przy kresie jegoż stać się. Rozeznał takowoż żródło dobra, azaliż istotę i przyczynę zła wszelakiego.

-Otoć zaprawdę objawiam ci Prawa Odwieczne, których wszelki człek przestrzegać winien – rzekł myślą Bóg Ahura Mazda:
-Zacneż Myśli.
-Praweż Słowa.
-Dobreż Czyny.
-Przytem miłość ku wszem żywem istotom.
-Nadto wspomożenie ubogich i słabowitych.

Jeno tyle, acz aż tyle!

-Wiedzże, iż człek każden, udział ma w zmaganiach moich z duchem złym.
Odwiecznym, niestworzonym bytem – kłamcą: Angra Mainju – Arymanem.

Poczem Bóg Ahura Mazda odsłonił Zaratusztrze początek wszechrzeczy.
Na początku byłyć dwa duchy bliźniacze, działające w myśli, w słowie i w czynie. Jedenż dobry, a zły drugiż.
I rzeczą jest, iż dobry bez złego nie istniałby, zaś zły bez dobrego takowoż.
I stało się, że owe dwa duchy bliźniacze ustanowiły życie i niebyt, aż po kres istnienia świata.
Życie ustanowił Dobry Pan, Ahura Mazda.
Śmierć i niebyt – Zły Duch, Aryman – Angra Mainju.
Dobry Pan przebywał w górze, w blasku nieskończonym.
Aryman zaś w dole, w mroku wiecznym, nieprzeniknionym.
I było tak, że przy stworzeniu promień blasku przeniknął mrok.
Zły Aryman poznał, że nie jest sam, lecz iż jest jeszcze coś innego, dobrego.
Przyciągnięty nadprzyrodzonym blaskiem, ku górze podążył za ową światłością, chcąc ją dla siebie pochwycić, pojmać i zniszczyć.
Acz Mądry Pan, Ahura Mazda, pragnął, iżby zły Aryman dobro wybrał i do tego go nakłaniał.

Jednakowoż rzekł Aryman w sercu swem: -Otom ujrzał słabość Ahura Mazdy. Przeto zło wybiorę!
Wtedyć sam Panem wszystkiego ostanę.
Podstępem w świat jego uderzę.
Tedy, złośliwie wszystkie twory Ahura Mazdy skaził i zbrukał wszelkie stworzenia jego.
Wtedyż czas począł biec.
Ludzie i wszelakie stworzenia starzeć się, chorować i umierać poczęły.
Aryman zaś zjadliwie ziemię skaził, czyniąc ją pustynną, wody mórz zasolił, więdnięcie roślin sprowadził, a na koniec czystość ognia nieskalaną zepsuł, dym tworząc.
Od owych dni rozpoczął się Wielki Zamęt i walka dobra ze złem trwa odwieczna, w której świat cały do cna się pogrążył.

I rzekł tedy Pan Bóg Wszechmogący, Ahura Mazda do Zaratusztry:
-Jam jest ten, który w onym dniu stworzenia człeka, dał mu rozum i wolną wolę, aby między dobrem a złem samże wybierał!
-Każden człek po skonaniu swem sprawiedliwie samego siebie rozliczy z uczynków swych, i przystojną karę sobie sam wymierzy.
-Prawi w obliczu Mojem na wieki radować się będą, a niegodziwi w obecności szydzącego Arymana wszystkie nieprawości swe ponieść będą musieli, takoż, jako ofiary ich cierpiały.
-Ból cielesny i duchowy znosić będą, jaki wszem istotom żywym ongiś zgotowali.
-I stanie się na końcu wieków, a dnia tego jeno ja sam znam, iż czas odkupienia świata nadejdzie.

-Onego dnia jać pokonam Arymana, a zło od dobra na wieki oddzielę, zaś porządek doskonały, zwany Aszą, ustanowię. -Umarli zmartwychwstaną, jakoż byli w chwale swej.
-Aryman, Pan Złości, jego demony i otchłań jego wraz z nieprawymi mą mocą i miłosierdziem w akcie wspaniałego zbawienia oczyszczę. -Tedy nastanie świat Boży, który na wieki wieków złączon będzie z wszystkiem stworzeniem i ze wszechświatem całem.

-Ujrzałeś przeto wszystko!” – rzekł w myśli Wohu Manah.
-Idźże tedy, Zaratusztro, a obwieszczaj wiarę w Jedynego Boga, któryż odwiecznie, niestworzony istnieje.
Źródło wszelakiego bytu, Stworzyciela wszechrzeczy i bytów widzialnych i niewidzialnych, cielesnych i duchowych – Ahura Mazdę.
-Czcij Go jako Pana Mądrości, któregoż emanacyją miłość jest, prawda, ład i sprawiedliwość - Asza zwana.
-Głośże tedy wszem i wobec, iż oprócz Ahura Mazdy istniejeż druga istota, niestworzona i odwieczna, a zupełnie od pierwszej odmienna - imieniem Aryman, zwana też Angra Mainju.
Istota toż mordercza, złośliwa, kłamliwa, szkodliwa i zgubna.
Mądrości wszelakiej pozbawiona, dobra wszego przeciwnik.
-Takoż uczynię. Toż będzie celem żywota mego!" – rzekł tedy Zaratusztra, przysięgając Panu.


Gdyć ujrzał Zaratusztra okrutne i srogie brzemię czasu ziemskiego świata, w duchu pytał Boga Ahura Mazdę:
-Panie Wszechwieczny, czemuż dopuszczasz nieprawość wielką, wojny, gwałty, rabunki i wszelakie cierpienia niewinnych? Czemuż tego nie powstrzymasz? -Wszakżesz Tyś Wszechmogący i wszystko uczynić możesz!
I odrzekł mu w myśli Ahura Mazda: -Jam dał ludziom rozum i Dar Wolnej Woli. -Człek w sumieniu swojem rozważa, co czynić ma i jakże to czynić będzie.
-Po skończeniu żywota swego każdy sprawiedliwie samego siebie osądzi.
-Za złe czyny karę poniesie, którą sam na siebie sprawiedliwie nałoży. Złoczyńcy cierpieć będą w obliczu szydzącego Arymana za swe niegodziwe czyny, jakoż cierpiały ofiary ich.
Znosić będą ból cielesny i duchowy, któryż zgotowali każdej istocie żywej. Zaprawdę powiadam ci, iż oni doznają wszelakich cierpień, które zadali niewinnym.
-Acz człek sprawiedliwy i prawy, nagrodę wielką otrzyma, przebywając ze Mną i na wieki się radując.
-Jakżeszbym, jako Bóg, miał to zmienić i odebrać wam Dar Wolnej Woli, którymżem sam was obdarzył?

-Zaiste powiadam ci: -Wolność, dana człekowi świętą jest i dla Boga samego!

-Na ostatek czasu, gdy nieprawi i występni kary swe odpokutują, Nieskończone Miłosierdzie Moje ogarnie wszetecznych i niegodziwych, tudzież ojca wszego zła i nieprawości - Arymana.
-Takać kolej rzeczy jest!” – rzekł Ahura Mazda na koniec.

-Pojąłem otoż cząstkę Mądrości Twej" – zrozumiał tedy Zaratusztra.
I uczynił, jako rzekł mu Pan Bóg Wszechmogący.
Krzewił przez wszystkie dni żywota swego wiarę w Imię Jego.

Azaliż, jako Prorok, widział czas i poznał, iż nauki jego przez tysiąclecia wymazane będą, zaś część ich skrycie zawłaszczona przez inne wierzenia zostanie.
I ujrzał przeto, iż walka wyznawców onych wierzeń przyspieszy kres czasu.
Atoli tak się stać musi, nim świat ziemski przeminie.
Wszakoż Dar Wolnej Woli trwać będzie aż po kres kresów!

I zyskał tedy pewność Zaratusztra, iż kto morduje, rabuje, oszukuje i kłamie, przytem wszelakie zło w myśli, mowie i uczynku czyni – choćby w mniemaniu swem czynił to w Imię Boże rzekomo - w prawdzie jest on czcicielem Arymana. Pana Ciemności i Ojca Zła wszelakiego.
Onci narzędziem zła jego jest.
I tenże wycierpi, co cierpieli wszyscy, których ukrzywdził.
Zaiste, kara ta straszliwa i sroga!

Takoż było, takoż jest, i takoż będzie po wszystkie dni, aż do kresu wszech rzeczy.

Do zatrzymania czasu.


Epilog: Zaratusztrianizm to jedna z najstarszych religii monoteistycznych, uznających wiarę w jednego Boga.
Naukowcy od lat toczą spory dotyczące czasu w jakim działał Zaratusztra.
Historycy greccy jak Plutarch i Diogenes Laertios uważali, że żył on ok. sześć tyś. lat p.n.e. Badacze przyjęli datowanie na ok. 1000 - 1700 lat przed Chrystusem.
Spory dotyczące datowania mogą wynikać z kwestii światopoglądowo-religijno-teologicznych.
Przyjęcie czasu życia Zaratusztry na ok. 1800 lat p.n.e. lub wcześniej podważyłoby prawdziwość zarówno początków judaizmu, jak i chrześcijaństwa.

Abstrahujmy zatem od czasu życia Zaratusztry.
Skupmy się na zapisach ujętych w podstawach tej religii, znanych jako święte księgi Awesta (Avesta). Są one kompilacją starożytnych tekstów, na które składa się Jasna (Yasna) zawierająca modlitwy liturgiczne i Gaty (Gathy) – najstarszych hymny i psalmy.

Mówią one setki lat przed powstaniem judaizmu i chrześcijaństwa o:
- Jedynym Wszechmogącym Bogu.
- Stworzeniu i początku świata.
- Skalaniu wytworów Boga przez Złego.
- Walce dobra ze złem.
- Wolnej woli człowieka, jaką otrzymał w darze od Boga.
- Późniejszym przyjściu narodzonego z dziewicy Mesjasza.
- Ostatecznym zwycięstwie Boga nad Złym.
- Miejscu przebywania dobrych z Bogiem.
- Miejscu przebywania złych z Panem Zła.
- Czyśćcu, czyli miejscu, gdzie w nicości czekają na ponowne przyjście Boga dusze, które popełniły tyle samo dobrych, co złych czynów.
- Sądzie ostatecznym.
- Finalnym zmartwychwstaniu i zbawieniu wszystkich ludzi.

Zaratusztrianizm podobnie jak inne religie ma kilka szkół (denominacji), różniących się w kwestiach doktryny. Np. diaspora Parsów w Indiach pod wpływem chrześcijaństwa uznaje Ahura Mazdę za Boga Wszechmogącego - tak jak to opisałem w opowiadaniu.
Ten pogląd jest kwestionowany przez szkoły zaratusztriańskich reformistów, domagające się oczyszczenia religii z dziewiętnastowiecznych naleciałości, głosząc, że Bóg nie jest wszechmocny dopóki nie pokona Arymana.

Podaję link do strony polskich wyznawców tej religii: Strona polskich zaratusztrian.
A także do bloga polskich zaratusztrian: Blog polskich zaratusztrian.
Oraz link do wyczerpującego wykładu na temat wpływu zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo: Wpływ zaratusztrianizmu na chrześcijaństwo.

Czytając Stary i Nowy Testament odnosimy wrażenie, że będącemu przecież Nieskończoną Miłością Stwórcy zostały w Biblii na przestrzeni wieków przypisane niskie, małostkowe, czasem wręcz brutalne i mściwe zachowania.
Zachowania ze wszech miar ludzkie.
Działania takie absolutnie nie licują z Miłosierdziem Wszechmogącego Boga.
Wydaje się, że w Starym Testamencie dominuje u Boga ludzki a nie Boski sposób myślenia!
Można się zastanawiać - jak to się stało?

Użyjmy, zatem do tego rozumu i wolnej woli skoro je otrzymaliśmy!!!

Intrygująco o powyższych kwestiach mówią w swoich wykładach dostępnych na YT prof. Łukasz Niesiołowski-Spanò - wybitny badacz historii starożytności i judaizmu oraz prof. Marcin Majewski - znakomity badacz biblii i teologii chrześcijańskiej.

Zachęcam do internetowego pogłębienia wiedzy odnośnie Zaratusztry, zgodnie z zamieszczonymi określeniami w języku awestyjskim.

W języku angielskim dostępny jest także świetny tekst Pani prof. Kingi Paraskiewicz: Thus does not speak Zarathustra

Polecam również monumentalne, sześciotomowe dzieło - „Historia chrześcijaństwa” - Warrena H. Carrolla.
Jest to doskonale udokumentowane połączenie intrygującej narracji z wnikliwie przedstawioną wiedzą historyczną.
Ukazujące często ukrywane naukowe i obiektywne wydarzenia dotyczące chrześcijaństwa i kościoła na przestrzeni wieków.
Nawet po pobieżnym przeczytaniu Historii chrześcijaństwa Warrena H. Carrola ujrzymy w zupełnie innym świetle fakty, które od dzieciństwa z uporem wpajano nam na lekcjach religii.

Wyjaśnienia dotyczące grafik:
Duch Dobra Myśl - Wohu Manah - jeden z Amesza Spentów nie był białym aniołem ze skrzydłami (jest raczej ukazywany pod postacią księżyca lub białego jaśminu).
Także Drudż Aryman nie był ukazywany jako szatan z rogami.
Jednak z racji na nasze chrześcijańskie skojarzenia pozwoliłem sobie użyć takich grafik do ich zobrazowania.
Co ciekawe, profesor Łukasz Niesiołowski-Spanò w swoim wykładzie na YT pt. "Jak powstawał judaizm?" - mówi, że postacie anielskie w chrześcijaństwie maja swoje źródło w religii perskiej.

Z intrygujących ciekawostek - czy wiecie, że Freddie Mercury, legendarny wokalista zespołu Queen, był wierzącym i praktykującym zaratusztrianinem?
Rodzina Freddiego, będąca Parsami, czyli perską diasporą zamieszkałą głównie w Indiach, kultywowała tę tradycję.
Źródło: Zaratusztrianizm Freddiego Mercury'ego

Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem, z twarzą skrzywioną gniewem. Nie cierpiał snów, w których pojawiał się jego dawno zmarły ojciec. W głębi duszy czuł, że te sny zawsze przynosiły zmiany w życiu jego rodziny. A Mosze nie lubił zmian. Echa ich dziwnej rozmowy nadal dźwięczały w jego półświadomej głowie. -Ty, Mosze, masz wielki Dar! - mówił ojciec. - Nie mogę wyjawić jaki ale używaj go mądrze i z wielką rozwagą. -Ale, tate, ja? - odpowiedział Mosze, prosty mełamed [1] w chederze? [2]-Jaki Dar? Nic o nim nie wiem! -Wielki Dar, Mosze. Masz imię po Proroku i masz Cenny Dar - upierał się ojcciecc. - Idź jutro o świcie na Górę Pustynną - tam go odnajdziesz! -Ale tate, jutro ma przybyć Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu, czekałem długo na niego, miałem w południe wysłuchać jego nauki. -Aj, Mosze, Cadyk nie zniknie, a ja ci mówię - ty jutro idź na Górę Pustynną. Mosze wstał niespiesznie z łóżka, otarł rękawem resztki potu z czoła i głęboko się zamyślił. -Wiadomo, każdy by chciał mieć Dar, choć to niedorzeczne, bo to tylko mara senna. Ale tak ot, na wszelki wypadek z żydowskiej ostrożności - pójdzie i sprawdzi. Kto wie? Najwyżej straci cały dzień. I cenne nauki Cadyka. Słońce paliło niemiłosiernie, a powietrze na horyzoncie, usianej ostrymi skałami pustyni, zdawało się drgać w rytm uderzeń serca, a może nawet szybciej. Od czasu do czasu wiatr wzniecał tumany pyłu Judy. Mosze siedział, kiwając się rytmicznie w cieniu wielkiej Góry Pustynnej i medytował. Czekał na Dar. Minęło wiele godzin i nic się nie działo. Walczył z cisnącymi się do głowy myślami o dzieciństwie i doniosłych naukach Cadyka, które go dzisiaj ominą. Gdy słońce było w południowym zenicie zapadł w dziwny letarg, a może tylko mu się wydawało, że w głowie zaczęła mu się kołatać dziecięca wyliczanka: entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Po dłuższym czasie ocknął się i postanowił wrócić do domu. -Jestem stary a głupi, kto widział wierzyć w sny - pomyślał zrezygnowany. Zbliżało się południe. Sala była wypełniona po brzegi świątobliwymi Żydami i mieszkańcami miasteczka. Nawet na ziemi siedzieli chętni do wysłuchania światłych nauk. Uczony w piśmie, wielce szanowany za swoją mądrość Cadyk Reb Levi Kohn z Hebronu głaskał powoli, jak to miał w zwyczaju swoją długą, siwą, szpiczastą brodę i rozpoczął nauki. - Szalom, Szalom, bogobojni Żydzi - rozpoczął Reb Levi, a następnie rzekł arcypoważnym tonem: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Na początku słuchacze pomyśleli: - Cóż za nietypowe rozpoczęcie nauk! Mądrość Cadyka zaiste wielka jest! Ale w miarę upływu czasu, gdy powtarzał w kółko to jedno dziwne, rymowane zdanie, po sali zaczął się nieść szmer zdziwienia, przechodzący w zaniepokojenie. -Cóż to ma być? Co to tutaj wyprawia się? - padały zewsząd pytania. Reb Levi Kohn zamknął oczy i natchniony, głaskając brodę nie przestawał coraz szybciej i szybciej powtarzać: -entele kiepele sigite ciaj, rapete kapete aj, waj… Zdezorientowani uczniowie Cadyka unieśli go pod ramiona i szybko wynieśli z sali. -Rebe jest dzisiaj chory, niedysponowany on jest - tłumaczyli. Mosze Rappaport, jedząc wieczorną strawę z rodziną, walczył z całych sił ze zmęczeniem po całym dniu spędzonym w skwarze pustyni. Kleiły mu się oczy do snu. Jego syn Yehuda po posiłku powiedział:- Tate, ty nie masz czego żałować, że opuściłeś dzisiaj nauki Cadyka bo dzisiaj Reb Levi Kohn oszalał. -Zamiast swoich nauk powtarzał tylko w kółko dziwną dziecięcą rymowankę… -Meszuga! [3] -Jak to nigdy nie wiadomo co siedzi w najmądrzejszym nawet człowieku! -dziwił się Yehuda. Ale tego wszystkiego Mosze już od syna nie usłyszał bo wcześniej wielce znużony spokojnie zasnął. Śnił o Wielkim Darze, którego nie miał… A później… Mosze Rappaport obudził się o świcie, zlany potem... słowniczek pojęć hebrajskich: [1] mełamed (hebr.) - nauczyciel w żydowskiej szkole - chederze [2] cheder (hebr.) - szkoła żydowska o charakterze religijnym [3] meszuga (hebr.) - szaleniec, obłąkany

Było to dawniej niż dawniej jest dawniej.
Zgarbiony i pomarszczony.
Watykański skryba.
Rozumny wielce i w naukach wszech biegły.
Mądrości czasu minionego strażnik.
W zimnych komnatach od zawsze święte księgi przepisywał.
I obce mowy studiował.

Z każdą literą skreśloną, z każdą stroną przepisaną, jego serce
w rytm kościelnych dzwonów bijące w mistycznym tańcu się unosiło.
Sztuka pisania modlitwą mu się zdawała, zaś teksty w wieczne świadectwo obecności Wszechmogącego
się przemieniały.

Czas piętno nieubłaganie odcisnął.
Dłonie jegoż, niczem drzew starych korzenie, stwardniały.
Nie mógł tedy pisać.
Zaś księgi zgłębiać zdolnym był.
Jakoż święte pisma badać.
Rozważał tedy istotę i naturę Wszechmogącego.
I źródło zła odwiecznego, któreż go zawsze trapiło.

Dnia pewnego, na pergaminy za księgami skryte się natknął.
W drżące, starcze dłonie ledwie czytelne manuskrypty ujął.
O perskim Kapłanie i Proroku o imieniu Zaratusztra mówiły.
Tekst awestyjski skrybę do cna oszołomił!
Zaratusztra przed tysiącami lat żywot swój wiódł.
Za sprawą ducha Dobrej Myśli objawiłż się mu Jedyny Bóg Wszechmogący - Ahura Mazda.
Odsłonił onż prorokowi początek wszechrzeczy.

Czytać skryba począł:
„A takoż to było:
Na początku były dwa Duchy Bliźniacze, działające w myśli,
w słowie i w czynie.
Jedenż Dobry, a Zły Drugiż.
I rzeczą jest, iż Dobry bez Złego nie istniałby, zaś Zły bez Dobrego takowoż.
Stało się, że owe dwa Duchy Bliźniacze ustanowiły Życie
i Niebyt, aż po kres istnienia świata.”

- Czyż Zaratusztra naszego Pana obaczył? - Skryba do głębi się zamyślił.
- Wszechmogący to dobro tudzież zło zarazem? – z trwogą dociekał.
- Azaliż Stwórcą on wszystkiego, co widzialne oraz niewidzialne.
- Tedy i zło z Jego ręki pochodzić może!

Myśl ta przejęła go jakoż plugawy robak toczący, co wgryza się głębiej
i niepomny godzin ni dni bez ustanku to roztrząsał.
Oczy w głąb mu zapadły, zaś twarz poszarzała, jakoby dusza zeń uchodziła.
Bywało, iż nocami korytarzami Watykanu się błąkał, z świecą się tlącą.
Bladym światłem cienie rzucał, co to jak upiory za nim się snuły.
Usta Skryby, spękane od modłów i dręczących myśli, słowa szeptały,
co przerażenie w sercach współbraci wzbudzały:

-Quis es, Omnipotens? -Kimżeś Ty, Wszechmogący?
-Czymże jesteś?
-Dobrem jeno, czyliś złem takowoż?

Mnisi, co go napotykali, wzrok odwracali, nie chcąc zjawy owej widzieć.
Zaś niektórzy szeptali, iż sam diabeł przez niego przemawia.
Przełożeni jego świętokradztwem wzburzeni, ciężar w nim widzieli,
co na zgromadzenie rzucony jest, jakoby kamień młyński u topielca szyi.
Zawistni bracia, ci co z dawna go nie cierpieli nań donosili.
-Herezje to! Mowa potępiona na wieki! – szeptali, a języki ich niczym miecze ostre były. Chwili sposobnej czekali, iżby nań oskarżenia rzucić.

Owej nocy, gdy pełnia księżyca jakoż oko Boga z niebios patrzała,
Skryba na odrzwiach celi swej wielki symbol nieznany spostrzegł.
Znak dłonią wyryty, której nikt nie obaczył.
Symbol ów literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś
nadprzyrodzony przechodziła.
Znaku tegoż mimoż uczoności swej nie znał.
Dusza jego zadrżała, jakby na granicy poznania stał,
boż wiedział, iż co przyszło, nie z tego świata było.
Coś pradawnego w głębi istoty jego się ozwało.
Dłoń trzęsła się, gdy symbolu dotykał,
sposobem dla człeka niepojętym wyrytego.
Gorejący był i jakoby życie i moc wielką w sobie miał.
Znak ów tajemnicę zawierał, potęgę acz przy tym niepokój.
Wtem z celi jegoż, ciche jak szept, dobiegło podłogi skrzypnięcie.
Wszedł do celi, z bojaźnią się rozglądając.
Tamże przestrzeń i czas wydawały się jakoby zmienione – powietrze
gęstsze, czymś niewidzialnym przesycone, a czas zwolnił.
W kącie, gdzież przed chwilą jeno pustka ziała,
teraz postać jakowaś widniała.
Jejż ciało drgało i falowało na granicy jaźni, bytu, światła i cienia.
Oczy zaś płonęły blaskiem nieziemskiego światła,
wszechdobrego i mrocznego zarazem.
Serce mu zamarło.
– Quis es? – wyszeptał, ledwie oddech łapiąc. – Kimże jesteś?
– Ego sum qui sum – posłyszał głos, którego nie sposób było opisać.
Brzmiał jak mnogość głosów naraz.
-Jam jest, którym jest.
-Lecz czy wiesz, czymżem jest?
Postać uniosła prawicę, a światło świecy w owej chwili zgasło.
-Zło nie jest oddzielone od dobra, tak jakoż ci się wydawało
–rzekła istota.
-To ty – ludzki rozum, słaby i wątły, co złączone dzielisz.
-Wszak ja jestem początkiem i końcem, światłością i ciemnością,
nadzieją i strachem.
-Jam jest wszem.
-Jam WSZYSTKO!
-Powiadam ci – w człeku każdem takowoż dobro i zło na me podobieństwo jest!
-Zaprawdę więcej ci rzeknę – Jam jest w tobie jakoż we wszelakim stworzeniu, co żywot ma.
–Toż to bluźnierstwo... – wyszeptał Skryba, czując słowa
w gardle mu grzęznące. – Bogiem żeś, czyś demonem?
–Czyż zaprawdę nie wiesz? – postać o oczach świetlistych odrzekła.
–Kiedyś pytał, czy Wszechmogący zło stworzył – toś mnie pytał.
-Jam echem twych myśli wątpiących, cieniem wiary twojej.
-Jam ten, któregoż się lękasz.
-Przybyłem by zwątpienie twe rozwiać.

Skryba zimno poczuł, które przeniknęło go do szpiku kości.
Poruszyć się nie mógł, jakoby jego ciało w czasie zastygło.
Poznał, iż przed prawdą stanął, jakowej umysł człowieczy
żadną miarą pojąć nie może.

Było to czymś więcej niż więcej jest więcej.

- Zatem wiedz, człecze, iż... - jeno usłyszał, albowiem wrota celi rozwarły się.
Zadrżał.
To wiary strażnicy, współbracia jego, jako heretyka pojmać go przybyli.
Klęczącego na ziemi go obaczyli, twarzą do kąta pustego zwróconego.
Oczy jego były szeroko rozwarte, niczym jeziora wielkie a ciemne i jakoby
na coś patrzały, czego nikt inny dostrzec nie potrafił.
-Słuchamż Panie, słuchamż - szeptał.
-W imieniu Świętej Inkwizycji… - słowa go dobiegły.

Stał otoczony szczapami drewna, gdy ogarniały go płomienie stosu.
Pod stopami ogniem lizane, odrzwia celi swej dojrzał i ów symbol tajemny,
który literą był, ta zaś cyfrą była, która w znak jakowyś nadprzyrodzony
przechodziła.
Wpatrywał się weń i bólu nie czuł.
Bezkresnie Boga miłował!
Bez baczenia czyż był Dobrem jeno czyż Dwoistością.
- Niktże za żywota ziemskiego prawdy tej nie zazna! - w duszy swej pojął.
Na ostatek w umyśle jego zakołatało: - Jam szczęśliwy.
- Przed obliczem Jegoż stanę, toż zapytam.

- Quis es, Domine?

Kimże jesteś Panie?

-

Świtało.
Było cicho jak makiem zasiał.
Starzec Profeta, siwą, pobrużdżoną zmarszczkami głowę oparł na steranych rękach.
Niczego już nie pragnął.
Wiedział, że umiera - w końcu był Profetą.
Czuł chłód poranka.
Przenikał go do szpiku kości.
Powiew wiatru przynosił znany zapach mokrej ziemi i liści.
Jego serce biło nierówno, a w głowie kłębiły się myśli.
- To już koniec - myślał, a jednocześnie początek czegoś nowego.
Był tego ciekaw.

Wszystko toczyło się torem, który On i jemu podobni dawno przewidzieli.
- Najlepsza pora do ostatnich rozważań o Świecie - pomyślał ze smutkiem.
- Jaki jest ten Świat?
- Jaki jest Człowiek?
Przed nim zgłębiali to inni. Czy to coś zmieniło?
- Nic, a nic!

Piękno Świata zawsze odurzało zmysły Profety.
Miliony barw w odwiecznym tańcu światła i cienia malowały pod jego powiekami magiczne płótno.
Góry, rzeki, lasy, morza skrywały w sobie wielkie tajemnice tysiącleci.
Były w nich zaklęte, dawno zapomniane historie.
W tym odwiecznym spektaklu natury, Profeta podziwiał wielki cud narodzin, najczystszy akt stworzenia,
gdzie nowe życie, jakby od niechcenia wyłaniało się z mroku nicości, wnosząc nadzieję...
I miłość.

Świat krył też makabryczne cienie.
I przerażające zło.
Wojny niosły krzyk bólu, a śmierć milionów zbierała żniwo niewinnych.
Zatruta chciwością rana na Matce Ziemi niszczyła odwieczną harmonię
i prowadziła do tragedii.
Nieugaszony pożar żądzy i zachłanności trawił ludzkie serca.
Namiętności i kłamstwa splamione zdradą wirowały w chaotycznym, chocholim tańcu.
Ludzkość była nieustannie pogrążona w swoim danse macabre.
Oszukać, ograbić, odebrać wszystko!
I zabić!
Tak było od początku. Tak jest. Tak będzie.
Nie da się tego zmienić!
Na nic przestrogi Mędrców, Wieszczów i Proroków!
Starzec Profeta wiedział, że Świat musi utopić się we krwi.
Już kończy się czas!
Starca Profety i Świata - widział to z przerażającą jasnością.
- Człowiek, stworzony na JEGO obraz i podobieństwo? - wymamrotał na koniec szyderczo.
- Ech, chyba ktoś przed tysiącleciami wymyślił i napisał o jedno zdanie za dużo…
-taka była jego ostatnia, świadoma myśl.
Potem wziął od niechcenia ostatni oddech.

I umarł...
Tak, jak umrze Świat!
I ludzkość!

Zwyczajny dzień.
W tej samej chwili w różnych miejscach na świecie nastąpiły niecodzienne zdarzenia.

W Jerozolimie w dzielnicy Me’a Sze’arim Ryfka Rosenkrantz rozbiła lustro.
- Tak ja lubiłam to lustro - pomyślała ze smutkiem.
- Ajajaj, siedem lat nieszczęścia zdarzyć się może.
- Tfu, Tfu, tfu - splunęła trzy razy, ażeby odczynić po żydowsku.

W Midtown West w Nowym Jorku Patrick Murphy świętował szczęśliwy traf. Wygrał na loterii 188 milionów dolarów.
- Zleciłem dla wszystkich przelewy! - Na początek po milionie! - powiedział do rodziny.
- Teraz wreszcie będziemy mogli pożyć - dodał.
Po czym osunął się na ziemię.
Umarł.

W miasteczku Sitapur Rama Devi urodziła dziecko z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami.*
Wywołało to strach w całej okolicy.
Ojciec dziecka Ramphal rzekł: - Jesteśmy błogosławieni!
- To znak! - mówili mieszkańcy miasteczka. - Trzeba zapytać Guru, co oznacza.
- To już drugie takie dziecko w okolicy w ciągu roku - powtarzano.
Po naradzie wysłano Samira Jabbi, który studiował święte księgi, do Guru Amara Sahiba.
Dziewczynka jedną głową się uśmiechnęła, a drugą zapłakała.
Dwie ręce złożyła jak do modlitwy, trzecią zacisnęła w piąstkę, a czwartą wykonała obraźliwy gest.
Zapewne szybko by uciekła korzystając z czterech nóg, ale nie umiała chodzić.

W Moskwie w Pałacu Senackim Prezydent Rosji po obiedzie czknął cztery razy, przestał widzieć na prawe oko, lewym zaczął szybko mrugać i począł chodzić tyłem wydając odgłosy gdakania.
Zabrano go do podziemnego ambulatorium i wezwano okulistę, akademika Fiodorowa oraz neurologów.
Wojsko postawiono w stan stałej gotowości bojowej.

Kustosz katedry na Wawelu ks. prałat Zbigniew Szyszko-Firlet kolejny raz przyłożył głowę do kamienia.
Był w nieudostępnianych zwiedzającym podziemiach kościoła św. Gereona.
Cisza dzwoniła mu w uszach.
Miał wizję.
- Tak mało czasu! - upewnił się.

W czasie wiadomości na żywo, gwiazda telewizji CNN Jenny Kirsch uniosła oczy ku górze i trzykrotnie zagulgotała, niczym rozzłoszczony indor.
Następnie zwinęła usta w trąbkę i wybałuszywszy oczy zaczęła wydawać odgłosy starej lokomotywy.
- Szu, szu, szu,
- Szu, szu, szu,
Realizator wiadomości zerknął na scenariusz i po szóstym odgłosie lokomotywy puścił reklamy.

W Johannesburgu na wzgórzu Witwatersrand pomocnik archeologa Raymond Cork odkopał czaszkę oraz kości Australopiteka.
Było gorąco.
Pociemniało mu przed oczami.
Raymond miał udar.
Gdy się ocknął, zaczął mówić w czystym sanskrycie.
- santi, santi - शान्ति (sanskr. śānti) - powtarzał jak mantrę.

Oprócz powyższych zdarzeń w tym momencie nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło.
Wszystko było jak zwykle.
Ludzie rodzili się i umierali, dzieci wychodziły do szkoły.
Owady zapylały kwiaty.
Handlowano na placach targowych, jedzono i pito.
Zwyczajny dzień.
Nie było błyskawic, gromów i archanielskich trąb.
Zapowiadanego Armagedonu.

Wtedy Bóg zatrzymał czas…


*fakt autentyczny
Urodziny dziecka w Indiach z dwoma twarzami, czterema rękami i czterema nogami: UWAGA - szokujący film!
O czakramie wawelskim: Czakram
Kości australopiteka: Przystanek Nauka

Czym jest czas?
Zamyślił się zegar... pomiędzy... a... pomiędzy.

Mógłby się zatrzymać i pomyśleć o tym dłużej, a może mu się tylko wydawało…
Jego serce - rozedrgane wahadło, szeptało mu, że czas jest dziełem Boga.
On był twórcą czasu i On go zakończy u kresu kresów.
- Bez czasu nic by nie było, ani dobrego, ani złego - rozmyślał.

- Nie byłoby życia!
- Nie byłoby śmierci!
- Wszystko by stało w miejscu, jak na jarmarcznym obrazie.
- Nie byłoby też jego.
- Bo po co komu zegar, kiedy nie ma czego odmierzać?

- Ciekawe jak będzie, gdy kiedyś Bóg zatrzyma czas?
- Pękną wtedy serca zegarów…
- Wierzę, że Bóg ma na to jakiś plan... - westchnął z nadzieją.
- Ma!!!
- Jak to Bóg!...

Od zawsze wybijał tonami kwadranse.
Niższymi dźwiękami półgodziny.
A najniższymi uderzeniami godziny.
Umiał dobrze liczyć.
Nigdy się nie mylił!

Wydawało mu się, że jest dobry.
W duszy swojej napiętej sprężyny taki chciał być...

Odmierzał czas narodzin, począwszy od pierwszego oddechu i czas ostatniego tchnienia...
Towarzyszył wszystkiemu i zawsze...

Marzono o cofnięciu czasu i zrobieniu czegoś inaczej, ale nikomu się to nie udało.
Może jednak oszukiwał i nie odmierzał czasu równo dla wszystkich?
Starzy ludzie mówili:
- Czym żeśmy starsi, tym szybciej mijają godziny, miesiące i lata...
- Zrób z tym coś!

Nie potrafił!
I zegar sam już nie wiedział, czy czas minął.
Płynie. Czy tylko trwa…

Nie miał czasu dłużej o tym myśleć, bo właśnie minęło pomiędzy.
Pomiędzy a pomiędzy przeznaczone na rozmyślania.
Musiał dalej odmierzać czas.

Aż po sam kres…

zamykasz oczy, nadchodzi sen
widzisz obrazy przeżytych dni
i chwila tamta i przebłysk ten
to czas miniony zniknął jak cień

nauczyciele, kioskarz zza rogu
oni odeszli, daleko stąd
najbliżsi, dalsi, ci z twojej drogi
czy się spotkacie nie wiesz, bo skąd

…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…
mam twoją twarz i włosy płowe
uczucia wszystkie przypomnieć mogę
…to szepczę ja,
                           -ja twoja PRZESZŁOŚĆ…

i nie oceniaj, nie osądź znowu
nie wierz tym kłamcom, co lepiej wiedzą
z Bogiem na ustach a sercach z lodu
ich poprzednicy już w piekle bredzą

…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…
mam twoje myśli i oczy twe
nic co byś chciał nie skryje się
…to jestem ja,
                           -ja twoje TERAZ…

bo co ma być, to stanie się
nic nie poradzisz, mignie jak sen
z tobą, bez ciebie - minie ten dzień
„dziś” możesz zmienić - przeszłości nie!

…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…
przeczuciem czuję, czy szóstym zmysłem
że życia dar, jak bańka pryśnie...
…to wołam ja,
                       -ja twoja PRZYSZŁOŚĆ…

Anuszka olej rozlała już…

Z całego serca życzę Ci żebyś:
Mógł w zdrowiu cieszyć się życiem.
Kochał i był kochany.
Wierzył, że wszystko jeszcze przed Tobą.
Dostrzegł w ciemności to, co najważniejsze, co się liczy, co drogie.

Abyś:
Znalazł człowieka, który Cię nie sprzeda nawet, gdy będzie mógł na tym zarobić.
Nie sprzedał przyjaciela nawet kiedy będziesz mógł na tym zarobić.
Potrafił słuchać i dostrzec drugiego człowieka.
Miał wiarę w ludzi.
W świat.
Nie bał się przyszłości.

Byś:
Witał każdy dzień z uśmiechem i radością.
Nie oceniał, pomimo, że robią to inni.
Wybaczał.
Leciał odważnie w przyszłość na puszystych skrzydłach swojego anioła.

Wiem, jak to wszystko jest trudne.
Ale zależy od Ciebie!

Już nie pędź tak!
Stań na chwilę, pomyśl co naprawdę jest ważne!
Może słowo „przepraszam”?
Życzliwy uśmiech.
Dobre słowo.
Spojrzenie w głębię oczu i dotyk..
Miłość i przyjaźń.
Wzruszenie, łza w oku.

Tyle jeszcze możesz zrobić dobrego – to jedyna rzecz, z którą powinieneś się spieszyć…

Wiersz szalony dziś napiszę:
Uzbierałem garnek szyszek,
Zaraz też żem pożarł go,
Były smaczne że ho, ho.

Nagle szyszki drapią, palą,
Brzuch mi pawie rozwalają,
Pytam siebie gdzie tu racja,
Zaraz będzie perforacja.
Więc zażyłem leków garstkę,
Oraz kropli też naparstek.

Me jelita popychają,
Szyszki się gdzieś wybierają.
Którą stroną wyjdą sobie?
Górą, dołem co ja zrobię?
Opcje jak wiadomo dwie,
Kto pomyśli ten już wie.

Czuję, że się finał zbliża,
Pewnie ktoś mi naubliża,
No bo przecież Wy nie wiecie,
Już wyszedłem jestem w mieście.

Poty biją, serce łupie,
I ciśnienie rośnie w du…
Nie wytrzymam puszczę już,
Niech bitewny padnie kurz.

Jak myślałem tak zrobiłem,
I się wtedy obudziłem.
To nie koniec wiersza tego,
Odrobinkę szalonego.
Czas na morał jest przy końcu,
Słuchaj zatem mały dzwońcu.

Konsekwencje czynu twego,
Zawsze dorwą Cię kolego!
Drugi morał też wynika,
Dla każdego samotnika,
Sen czy jawa nieistotne,
Życie ciężkie jest SROmotnie!
Trzeci morał, kończyć czas,
Z kupą zapierniczaj w las!
Ten ostatni był przyziemny,
Ale wierzcie jakże cenny...